Houffalize Open Tour (HOT)

Een 3daagse wedstrijd in Houffalize, het mekka van het Belgische mtb, daar moesten we als marathonteam zeker aanwezig zijn. De wedstrijd bestond uit een proloog, startronde  + ronde over het oude wereldbekerparcour, op vrijdagavond gevolgd door 2 marathons van respectievelijk 70km en 80km op zaterdag en zondag. Vooral voor de proloog had ik een beetje schrik. Deze is maar 12km dus kort en krachtig en helemaal mijn ding dus niet. Bovendien zat de legendarische afdaling Fosse d'Outh erin en die had ik nog nooit afgereden.Mn tactiek was dus de schade wat proberen te beperken en zo weinig mogelijk tijd proberen te verliezen op d andere dames. Vrijdagochtend begonnen de kriebeltjes al. Damn dat is nog lang om nu al zenuwachtig te zijn. Dit wordt dus een lange dag. Rond 14u alvast het parcour gaan verkennen en voila....zenuwtjes weg en alles terug onder controle :-) En de proloog is eigenlijk best goed verlopen. Wel wat opstroppingen in de eerste afdalingen maar heb vanaf t begin op kop gereden bij de dames. Toen Patrick me in de laatste halve ronde zei dat ik bijna 3 minuten voor had , heb ik een klein beetje getemporiseerd met het oog op de volgende dagen. Met een voorsprong van 2,5min kwam ik als 1ste dame over de meet. Die nacht wel heel slecht geslapen omwille van hoestaanvallen dus voelde me niet echt fris aan de start van de volgende etappe. En zo voelde ik me de rest van de koers ook + in de eerste helft dan nog redelijk veel rugpijn. De eerste en de laatste kilometers waren het zwaarste, het middenstuk was wat vlakker en sneller.Er stond bovendien veel wind dus het was aangewezen om op dat middenstuk in een groepje te zitten maar helaas moest ik de grootste stukken helemaal alleen afmalen. Toch lukte het me om met ong 10min voorsprong op de 2de dame te winnen. De marathon was wel iets langer en meer hoogtemeters dan voorzien namelijk 75km en 1380hm. De volgende ochtend had ik beter geslapen maar kon ik bijna niks eten bij het ontbijt. Doeme toch. Maar ik had al wel een voorsprong van een dikke 12min dus moest het echt niet gaan kon ik nog altijd proberen bij de 2de dame te blijven en dan zou er nog geen probleem zijn. In tegenstelling tot gisteren,toen ze ons via een smal wegje stuurden wat al van in de 1ste km opstroppingen gaf,vertrokken we nu wel over een brede asfaltklim. Achter me scheurde het peleton dus had al zeker een beetje voorsprong. De volgende klimmen viel het me op dat precies iedereen een slak geworden was ;-) In tegenstelling tot gisteren moest ik geen enkel groepje laten rijden en deed ik zelfs nog redelijk wat kopwerk. Vanaf kilometer 30 begonnen mn benen wel wat pijn te doen. Het temporijden ging nog meer dan behoorlijk maar de steiler klimmen gingen iets moeizamer. Ik had echter nog van niemand gehoord hoe ver ik voor lag dus was er wel niet gerust in. Op een gegeven moment hoor ik iemand zeggen dat hij door een dame gepasseerd was als hij aan de bevoorrading stond. Damn die kan dus niet ver achter me zitten.... De volgende (en laatste)keer dat ik Pat zie vraag ik hem hoe dicht ze bij me is en hij zegt dat ik een kwartier voor ben...tja paniek voor niks geweest dus. Met 18min voorsprong win ik ook deze laatste etappe en bijgevolg ook het algemeen klassement. Ook deze etappe had meer hm dan voorzien namelijk 2100 ipv 1800 op 82km Heel het team presteerde super. Kris Henderieckx werd 1ste Master (2de algemeen), Kris Hertsens 2de master, Jeffry 3de fun, Jean Biermans 8ste master en Dennis heeft zich geamuseerd ;-).  Het was weer een fijn bikeweekend!

Dank aan alle sponsers want door hen staan we telkens met topmateriaal aan de start en na de finish zorgt de easywasher ervoor dat alles in een mum van tijd weer zuiver is...zalig toch!

En natuurlijk ook bedankt aan alle supporters....is echt zalig zo aangemoedigd te worden.

Effe iets anders

Zoals ik al aangekondigd had, heb ik een heel mooi kado gekregen om mn Belgische titel te vieren namelijk een duosprong. Dit is al van kindsaf een droom van me die ik echter nog nooit kon waarmaken. En vorige zondag was het zover. Op paasdag dus onder een schitterend zonnetje op het vliegveld in Schaffen. Na het nodige papierwerk werd er een instructeur gezocht. Het werd een goed gespierde vent dus dat kon al niet meer misgaan ;-) Effe wat uitleg over wat er juist gaat gebeuren en wat ik moet doen, pakje aantrekken en met het 2de vliegtuig kon ik al vetrekken. Nog steeds geen zenuwen of schrik maar dat zou, dacht ik, nog wel komen van t moment dat ik naar de open deur zou moeten gaan. Maar niks hoor... ik had zoveel vetrouwen in Rohny dat ik gewoon rustig bleef. Voor ons sprong een groep die formaties vormen (cool!). Nu is het onze beurt dus we schuiven naar de deur. Harnas vastnemen, ellebogen goed naar achter, hoofd op de schouder van de instructeur, benen goed onder het vliegtuig geplooid en off we go.... wow die eerste seconden.... vallen in het niets... en dan zweven in de lucht.... machtig gevoel. Heel het gebeuren werd gefilmd dus de cameraman hangt net voor mn neus (leuke job trouwens ;-) ) . Ik probeer te wuiven en te lachen (wat redelijk goed lukt want ik amuseer me echt) maar wel niet simpel met die wind. Na een 50tal seconden wordt de parachute opengetrokken. Ik mag zelf ns proberen sturen. "En voel je je goed, niet misselijk?" " Nee hoor alles ok" "Specialleke doen?" " euh ja!" En plots draaien we tegen redelijke snelheid rond in cirkels. Beter dan welke attractie ook hoor. Net op tijd vliegen we gewoon terug rechtdoor want nu begin ik het wel wat in mn maag te voelen ;-/ . Landing komt eraan...beentjes naar voren en een zachte landing in de grindcirkel. Heb een paar dagen met een smile op mn gezicht rondgelopen en al zeker 5 keer het DVD'tje van paracentrum Vlaanderen bekeken. Dit wil ik ooit nog doen maar dan wel alleen. De volgende nacht kon ik wel niet in slaap geraken...heb de sprong nog zeker 10keer over gedaan ;-)

Op paasmaandag reden we in Grand-Halleux met het team onze eerste wedstrijd op onze nieuwe GT Zaskar carbon Team bike. Na zo een hoogte en snelheidstraining van de dag ervoor kon het natuurlijk niet mislopen :-) Ik won de wedstrijd bij de dames, net als teamie Kris Henderieckx bij de masters 1, de andere Kris had pech en reed tot 3maal lek maar deed er dan nog maar een "strafronde" bij. De luchtkwaliteit bleek chter niet echt goed want na de wedstrijd kreeg ik weer hoestaanvallen die nu al een paar dagen aanhouden. Hopelijk zijn de luchtwegen weer in orde tegen vrijdag voor de 3daagse wedstrijd in Houffalize.

Kellerwald

Na de chrono's in Andenne (een heel mooi parcour trouwens) en Olne-Spa-Olne, waar ik respectievelijk 1ste en 2de werd, reed ik dit weekend een echte marathon.

We zakten met het team (en Robby Meul)af naar Gilserberg (Duitsland) om de Kellerwald bike marathon te rijden. 3 rondes van 40km met een totaal hoogteverschil van 3200m al direct redelijk zwaar om het seizoen te beginnen ;-) Het is een typische Duitse marathon met veel schotter, lange klimmen, kortere steile klimmen en snelle afdalingen. Op een paar "single track"afdalingen was het wel oppassen geblazen om geen stukken te rijden door takken en stenen zoals Jeffry heeft mogen ondervinden. Hij moest de strijd staken door een afgebroken pad (dikke tak in zn wiel). Zaterdag de helft van het parcour verkend. Enkel Kris, Robby en Pat deden al een volledige lus maar voor mezelf vond ik dat een beetje te veel. Daarna nog pastaparty en gezellig samen wat drinken in het hotel. Altijd leuk met zo n toffe teamies.

Zondag om 9u vertrokken we voor een aanlooplus achter de wagen. Altijd een gevaarlijke gedoe vind ik met al het getrek en geduw maar ellebogen open het komt wel goed ;-) Ik was goed weg en op de eerste offroadklim zocht ik mn omslagpols op. Kwestie van me niet op te blazen want heb deze marathon in het verleden al 3 keer gereden en telkens was het toch effe doorbijten om aan die laatste ronde te beginnen. Iets voor het einde van de 1ste ronde merkte ik precies dat mn achterband aan het leeglopen was. Bij Pat drinkbussen en een Sponser gel aangenomen en effe verwittigd van leeglopen (waarschijnlijk een foutje in de band want de rest rijdt met hetzelfde type en enkel deze heeft dat probleem:-/ ). Hij ging aan het volgend punt klaar staan met een ander wiel. 5km verder moest ik echter toch stoppen om bij te pompen. Damn waarom had ik dan toch daarjuist niet effe langer gewacht tot hij het wiel had. Hele groepjes bikers passeerden me, waaronder Mieke Deroo. Ook moest ik hierdoor mijn groepje met oa Johan De Baets laten rijden. Had totaal geen idee meer op welke plaats ik aan het rijden was. Allé daarna nog ns effe moeten stoppen en 15km later kon ik van wiel wisselen. Volgens Pat reed ik op de 2de plaats en was de 1ste ( een Duitse) niet lang geleden gepasseerd. Mieke was me ook weer voor de 2de keer voorbij gereden maar ik kon haar snel weer inhalen en ze was deze keer eigenlijk ook geen concurente want ze reed maar de 80km. Het duurde nog een tijdje voor ik de Duitse in het zicht kreeg en op het einde van de 2de ronde had ik haar zo goed als te pakken. Een paar secondjes bij Pat gestopt voor gellekes en een drinkbus en aan de 3de ronde begonnen. Begon telkens met een lange klim maar waar je wel een redelijk goed overzicht had maar de Duitse was nergens te bespeuren...hoe kan dat nu...heeft die juist sprintbonen gegeten of zo? Allé begin weer aan een inhaalrace. Eén voor één haal ik eenzame bikers in en in de verte zie ik ze precies rijden. Weer bij Pat toegekomen vraag ik waar ze ergens zit maar volgens hem ben ik 1ste dame??? Deuh snap er niks meer van maar ok ik vetrouw erop en moet dus niks meer forceren. Aangekomen word mn chip gescand en op mn briefje staat dat ik 2de in mijn categorie ben??? Beetje teleurgesteld zeg ik tegen Pat dat ik maar 2de ben. Kan niet volgens hem. Hij bevoorraadde iedereen van het team dus heeft goed gezien dat er geen andere dame tussen zat, net zoals Marve van Reevax en Eline die er ook zeker van was. Op de uitslag sta ik zelfs maar als 3de dame algemeen. De eerste 2 zouden een half uur voor me zijn toegekomen. Tja lijkt inderdaad wel veel maar ik ben ook nog niet top dus ja... Maar bij navraag blijkt dus dat die dames maar 2rondes gedaan hebben...waren te laat om nog aan de 3de ronde te beginnen... dus toch gewonnen! De rest van het team deed het ook zeer goed. Kris Hertsens 2de master2, Kris Henderieckx miste net het podium door een lekke band in de voorlaatste afdaling en Jean Biermans reed ook zeer sterk. En Pat heeft een stevige intervaltraining gedaan door iedereen 2x per ronde te bevoorraden met de GT Zaskar en een zware rugzak vol met bidons :-). Ook wel leuk is het feit dat op mn tempo voor de 120km zelfs 2de of 3de dame op de 80 was... Dus zo laag lag mn snelheid dan toch niet ;-)

Dank ook aan alle sponsers die dit allemaal mogelijk maken

laatste strandrace en marathonseizoen komt eraan

De laatste strandrace werd 13 maart in Knokke gereden. Ondanks protest van enkele dames dat we ook de lange afstand willen rijden, mochten we dus enkel 23km racen :-( Veel te kort voor mij natuurlijk. De dag ervoor hadden we ook teamvoorstelling gehad op een mountainbikebeurs in Haacht waar we ook met een standje stonden. Een hele namiddag en avond rechtstaan en rondlopen is nu wel niet echt een goede voorbereiding op een koers en dat heb ik ook gemerkt. Amai mn benen... Maar heb de schade kunnen beperken en ben toch nog mooi als 2de op 39 dames gefinished na Joyce Vanderbeken. Teamie Kris Henderieckx had ook een wat mindere dag, Kris Hertsens moest noodgedwongen verstek geven omdat hij niet mocht starten wegens niet vooringeschreven :-/
En zo sluiten we het winterseizoen met de strandraces dus af en op naar de lente en de Ardennen parcours. Eerste koerske naar aanloop van de marathons is traditiegetrouw de chrono in Sart-Tilman. Een wedstrijd van 55km en nog niet overdreven zwaar om te beginnen. De massastart om 8h30 lieten we aan ons voorbij gaan wegens te vroeg ( en t seizoen duurt nog lang he). Dus samen
met Kris Henderieckx, kris Janssens en Wouter Hertsens bij een van de laatsten vetrokken op de chrono. Had de voorbije week goed kunnen trainen en zelfs de dag voor Sart-Tilman nog 4uur afgehaspeld. Dus de verwachtingen waren niet al te hoog maar zou er een goede training van maken. Als we dan ook nog zonder opwarming vertrekken wordt het me dus snel duidelijk dat het een pijnlijke bedoeling zou worden...amai die beentjes doen pijn. Eerste 25min nog het gezelschap gehad van Kris en co maar daarna stond ik er alleen voor. Het nadeel aan zo laat starten is dat ik soms echt helemaal alleen aan het rijden was zonder dat ik iemand voor of achter me zag. En dan heb ik het moeilijk om mn tempo te houden. En andere momenten, waar alle afstanden samenkomen, kom je dan weer tussen een meute toeristen terecht waar je niet altijd onmiddelijk kan passeren. Maar ach t zonneke schijnt, zit in de ardennen te rijden en het is allemaal nog niet zo belangrijk dus ik heb me goed geamuseerd. En als dan blijkt dat ik, tegen mn eigen verwachtingen in, de snelste tijd bij de dames heb neergezet was dit zeker een geslaagde dag. Teamie Kris werd 2de op de chrono. Achteraf heb ik gehoord dat er veel lekke banden waren maar niks van gemerkt dus de NoZisch in de Schwalbe banden heeft zn werk weer gedaan. Ook de Easywasher heeft zn nut weer bewezen. Aan de afspuitstand stond zo een megafile maar daar heb ik geen last meer van. Gewoon aan de wagen mn fietsje proper spuiten terwijl ik mn Sponser recup drankje binnenwerk...zalig...
Pat heeft ook pas een GT Zaskar aangeschaft en heeft m in Sart-Tilman op de toertocht getest. Hij had er vroeger al eentje maar die werd gestolen. Amai was die enthousiast na de rit. Zalig om zien. Kon niet zwijgen over het klim- en stuurgedrag van de bike. I like it als mn ventje gelukkig is ;-)

strandrace De Haan

Deze strandrace stond oorspronkelijk 26december gepland maar werd verzet naar 27februari.
Was daar op dat moment zeer content mee want had anders verstek moeten geven omdat ik op dat moment nog geen schoenen kon aandoen. Beide hielen lagen open na een weekendje Ardennen met"snowbiken/wandelen" in een halve meter sneeuw en langlaufen.

Maar nu bleek het uiteindelijk ook weer niet het ideale moment te zijn want het weekend ervoor werd ik geveld door buikgriep. Ach ja heb een week de tijd om terug op krachten te komen dus dat zal wel lukken zeker? Niet dus.... de snelle stukken lukten nog wel maar op de echt zware stukken kwam ik kracht te kort. Ook miste ik de start volledig... had het koud omdat je al een 15min op voorhand in de startbox moet staan...benen blokkeerden... kwam geen meter vooruit.

Heel even dacht ik aan opgeven maar dat doen we niet zo gemakkelijk he ;-) dus doorbijten en hopen dat het betert. Maar de power ontbrak. En om het nog wat erger te maken , maak ik in de laatste halve ronde nog van dichtbij kennis met het mos/algen op een golfbreker. Krijg nog een Sandman op me... dus het bewijs is geleverd dat deze niet overal overheen komen met die banden van 3.8 dik ;-). Maar had me wel serieus pijn gedaan ( elleboog, knie, enkel, lies ). Uiteindelijk dus als 3de gefinished. Al bij al niet slecht na een offday maar nu weet ik dus dat je zo snel niet hersteld van buikgriep :-(

Teamie Kris Hertsens werd knap 8ste alg en 3de master (met een nog niet genezen gebarste teen), Wouter had ook wat problemen en werd 32ste alg, Kris Henderieckx moest verstek geven door ziekte

busy busy busy

Mn dagen waren de laatste weken redelijk vol gepland... dagen van 24u zouden af en toe verlengd moeten kunnen worden tot 26u of zo. Familiebezoekjes, verjaardagsetentjes, Waasland MTB school die in Diest kwamen trainen, enkele fotoshoots(!), trainen, werken en dan ziek worden (buikgriep :-( )

De fotoshoots waren super. Had Tom Vander Heyden (http://www.tomvh.be/) kunnen overtuigen om de teamshoot te doen. Locatie: de Rode Berg in Engsbergen. Tom moet zeker afgezien hebben met zo een zotte bende maar t resultaat mag zeker gezien worden. Denk niet dat er veel ploegen zijn met zo een originele teamfoto's.

Een dikke week later stond er dan alweer een shoot met Tom gepland. Waren al bijna een jaar bezig om een datum vast te leggen dus gingen deze dan ook niet meer verplaatsen omdat de teamshoot ertussen gekomen was. Nu had Tom een assistent meegebracht, Koen Misseur, zelf ook hobbyfotograaf. Toen ik op de stadswallen toekwam kon ik mn ogen niet geloven... ze hadden daar al een contructie gemaakt met een "zwevende" camera. Wow I'm impressed.

Heb al enkele foto's in sneakpreview kunnen zien en die zijn weer super. I'm a fan....

Hieronder vind je al een link van Koen zn blog met enkele foto's van mij
http://bit.ly/hOQPG6

Foto's van Tom volgen nog...

Bolderberg

Waarom is geen regionaal XC wedstrijdje rijden als training? Tja ben om een of andere duistere reden niet zo te vinden voor XC maar t brengt wel ns wat variatie in de trainingen. T zal pijn doen maar slechter zal ik er niet van worden he ;-) Dus op tijd met t bikeske naar Bolderberg vertrokken. Tegen de tijd dat ik daar toekwam, had Pat had me al ingeschreven en kon ik dus al direct t parcour gaan verkennen. Een snel parcour met enkele singletracks en een 3tal bergskes die wel ns pijn zouden kunnen gaan doen na een aantal rondes. De senioren vertrokken als eerste,een minuut later de dames, juniors en masters voor 1 aanloopronde van 4km en dan nog 5 rondes van 5km. In de eerste klim zat ik al direct vast achter een val van Nele. Direct goed om adrenalinestoot te krijgen dus vlammen maar... In de 2de ronde echter voelde ik dat mn voorste band leeg aan t lopen was (tja tegen advies van mn vriend in, wou ik gisterenavond nog mn banden tubeless maken) En ik had juist niks meegenomen ("t is toch maar een training" :-/). Pas na 2 rondes met platte band rondgereden te hebben ( en dus supervoorzichtig in de bochten), kon ik effe wat lucht bijpompen ( thks Luc). Dat was goed voor een halve ronde. Dan een bommeke van Pat gekregen en daar heb ik het bijna een ronde mee uitgehouden voor ik weer helemaal plat stond. Wou net opgeven toen ik merkte dat Pat in de vlucht nog een bommeke in mn truitje gestoken had. Moed weer bijeen geraapt en weer een halve ronde verder. En dan was het echt game over. In t vervolg toch maar altijd een binnenbandje meenemen zeker. Spijtig want had al meer dan een minuut voorsprong op de 2de dame toen ik de eerste keer bijpompte. Maar hou er al bij al toch een goed gevoel aan over. Daarna nog met een omwegje naar huis gereden

Kim