strandrace Oostende in helse omstandigheden

Ondanks de temperaturen die al een tijdje onder nul bleven en de bijhorende sneeuw en wind had ik echt zin om weer eens te "strandracen".  Voor Egmond had ik al moeten passen door buikgriep dus het kriebelde weer ;-)
Op het laatste moment beslist om alvast zaterdag naar t zeetje te vertrekken. Ik was zo fel aan het twijfelen of het in deze winterse omstandigheden wel doenbaar zou zijn om met super moto banden te rijden. Het verkenningsritje was duidelijk... zeker mn supermoto's...het strand lag er goed bij en zelfs de golfbrekers vormden ook geen probleem. Gerustgesteld kroop ik mn bedje in. s Ochtends was het toch wel andere koek... Het sneeuwde al serieus hard en een witte sneeuwlaag had de wegen al bedekt...aiai. Ik had nog andere banden bij maar ideaal zou het niet zijn om die na  een nieuwe parcourverkenning nog te wisselen en tubless te maken. Het stukje singletrack even verkend en ok het schuift hier en daar een beetje maar ik vond het nog best doenbaar.
De start zelf verliep goed. Het was wel barkoud. Wind tegen en de sneeuw striemt in mn gezicht. Ik denk dat het mn eerste koers ooit geweest is waar ik met een buff voor mn mond gereden heb ;-) Het eerste stuk tot aan het keerpunt in Blankenberge zat ik nog mee in de kopgroep. Op het strand lagen hier en daar opeengewaaide hopen sneeuw. Als je hierdoor moest was het echt wel schuiven en de valpartijen bleven dan ook niet uit. Gelukkig werd ik hiervan deze keer gespaard.Iets voor het keerpunt begonnen de demarrages en werd alles wat uit elkaar getrokken. Inne reed achter me in dezelfde groep en plaatste ook een demarrage aan het keerpunt. Ik ga achter haar aan en dan blokkeert mn linkerpedaal ineens. Wat is dat nu? Ik schiet uit mn pedaal en raak niet terug ingeklikt. Hij zit muurvast. Na wat proberen lukt het me dan toch maar mn voet wordt helemaal mee naar voor getrokken en ik kan nog net rechtblijven. Ineens lukt het dan toch weer. Doeme nu moet ik een serieus gat gaan dichtrijden maar geen paniek want het is na dit stuk nog een hele lus. maar na een tijd weer hetzelfde verhaal. Ik schiet uit mn pedaal en raak er weer niet in. Hij zit weer vast. Een tweetal keer moet ik zelfs rondjes rijden net voor een golfbreker om toch maar ingeklikt te raken alvorens ik die hoge golfbrekers over kan. Na 1 ronde moet ik dus noodgedwongen stoppen want op deze manier kan ik echt niet verder rijden. Mn voet doet ondertussen ook al serieus pijn.

Spijtig maar het is nu niet anders. Ik stond er met een volledig nieuwe beachbike (BMC TE03) die gewoonweg super reed maar ik had mn oude pedalen er terug opgezet ipv nieuwe ( alhoewel die "oude" ook nog geen half jaar oud waren :-/ ) Maar je bent nooit te oud om te leren zeker ;-) 

Strandrace Noordwijk-Ijmuiden-noordwijk

Ik ben van nature een avondmens. Misschien niet helemaal ideaal voor een sporter. En al zeker niet voor iemand die marathons rijdt en daarvoor dus voor dag en dauw uit de veren moet omdat deze wedstrijden nu eenmaal altijd een vroeg startuur hebben. Maar in het seizoen kan ik mij daar naar schikken en de avondmens een beetje onderdrukken. In de winter echter heb ik het daar wat moeilijker mee. Nu had ik natuurlijk het geweldige idee om een extra strandrace in Nederland te rijden. Start om 10uur in Noordwijk, wat op 2u15 rijden van thuis is. Dus om 5u opstaan. Ik ga verstandig zijn en rond 22u gaan slapen....en ja natuurlijk kon ik niet slapen :-( Na wat mij uren leek dan toch in slaap gesukkeld maar wanneer ik dan om 4u30 nog eens wakker word, kan ik niet meer slapen uit schrik om me te overslapen...grrr.... Met kleine oogjes richting Nederland dus. Gelukkig maakt de zeelucht en de behoorlijk hard waaiende wind me tijdig een beetje wakker ;-)

Het eerste deel naar Ijmuiden zal supersnel zijn met de wind in de rug. Dit stuk zal belangrijk zijn want eenmaal op de terugweg blaast de wind zo fel tegen dat alleen rijden een doodsteek zou zijn en je dus op een groepje aangewezen zal zijn. De start , op de Wilhelmina boulevard, en het oprijden van het strand verloopt goed. Ik rij links en zie rechts Alieke voorbij komen. Ik sta al op mn grootste verzetje en vloek tegen mezelf omdat ik vergeten ben een groter tandwiel te steken ben vooraan. Ik probeer maar kan niet sneller en moet haar laten rijden. Hier en daar zijn er stukken waar het strand er zwaar bij ligt waardoor je wat wegzakt en je al je kracht moet gebruiken om er door te geraken. Bijna de hele heenweg rij ik alleen :-( , bij het uitkomen van het keerpunt kom ik bij 2 mannen en moet dus gelukkig niet alleen tegen de wind in rijden. Na een tijdje vormt er zich een groepje en we draaien redelijk goed rond. Maar het is echt wel zwaar. We lopen een ander groepje in en alles blijft samen. Maar de groep is eigenlijk te groot en er wordt zeer zenuwachtig gereden en de snelheid gaat er soms wat uit. En ja niet veel later een valpartij. Gelukkig kan ik hem ontwijken. Tegen dat we van het strand moeten wordt er nog aggresiever gereden en ik laat begaan. Ik weet toch dat ik 2de dame ben en neem dus geen risico's. Nu weet ik dus wel dat een belgische en Nederlandse strandrace totaal niet te vergelijken zijn. Bij ons zit er toch wel meer interval in en kont er iets meer techniek bij kijken. Volgende maand rij ik er nog eentje in Nederland (Egmond) en een weekje later eentje in Oostende.

Foto's met dank aan Simone Urich

Nieuwe horizonten

De kogel is door de kerk. Volgend jaar zal je me op de trails tegenkomen op een top bike van BMC. Ik ben dan ook heel blij dat zij het volste vertrouwen in mij hebben. Ook Sponser Sport Food en Easywasher zullen mij al zeker blijven steunen.
Mijn nieuwe team, Bikemechanic-BMC, zal ook op BMC fietsen rijden en in de kwaliteitskledij van NoDrugs, de kledij die ik ook bij teamNomadesk-Narviflex droeg.

Maar meer nieuws over dit alles na de teamvoorstelling van aanstaande vrijdag, 14 december om 19u30, in Zaal de Toekomst Baal ( naast café Hand in Hand Baal). Iedereen welkom trouwens!!!

 

Strandrace Bredene

Een winterse week met regen, sneeuw en vriestemperaturen en 1 dag met een zonnetje... gelukkig was het net die dag strandrace ;-)

Na een lekker pannekoekenontbijt en de nodige portie koffie ( t was een zeer vermoeiende week geweest) goed op tijd naar Bredene vertrokken om zeker het parcour nog goed te kunnen verkennen. En het zag er niet slecht uit. De golfbrekers lagen er, naar mijn mening, goed bij en slechts 1 maal moest ik een stukje lopen bij het verlaten van het strand+ bij de finish, de rest kon ik al rijdend doen. In de wedstrijd zelf lag dit dan toch enigszins anders...De eerste keer dat we het strand moesten verlaten, kort na de start was het al totale chaos en was er van rijden geen sprake meer. Langs alle kanten probeerden renners het betonnen pad op te klimmen. Dus hier een duw, daar weer stilstaan, beetje slalommen. Rustig proberen blijven en aan mn trainingsdoel denken. Mn trainer heeft dus echt wel een goed systeem bedacht ;-) (nogmaals merci Jan). Ik had geen idee in welke positie ik reed tot ik bij het ingaan van de 2de ronde hoorde dat er net een dame gepasseerd was. Okay nu komt die extra motivatie boven. Ik zie haar maar als we de duinen inrijden zit er nog 3 man tussen ons en het is er zo smal dat ik hen niet voorbij raak. Bij het oprijden van het strand na deze duinenpassage kan ik echter blijven rijden en Pauline moet van de fiets. Ik kan een kloofje maken en kan dit houden tot aan de finish en eindig al 1ste dame. Ik ben niet helemaal tevreden over mn koers omdat ik , met De Panne in gedachten, té voorzichtig was in de start en daardoor te ver naar achter zat als we de eerste keer het strand af moesten. Maar deze keer geen koprol gemaakt en op het hoogste schavotje dus eind goed, al goed ;-))

Achtervolging in De Panne

In tegenstelling tot de meeste mensen die in de zomer naar zee gaan, gaan wij enkel in de wintertijd naar het strand ... strandrace tijd dus ;-)

Zaterdag het parcour al eens verkend en het viel op dat het strand in De Panne er echt goed bijlag. Het zou een snelle race worden. Zelfs de wind viel zondag goed mee. Ik mocht in de eerste box starten. Mn start was weer niet super maar nog doenbaar. De eerste mega valpartij gebeurde gelukkig achter me. Een dame had haar hond niet onder controle, liet haar hond los en deze richte een ravage aan in het peleton. Ongelooflijk toch?
Een stukje voor me zag ik er nog een paar tegen de grond gaan maar die kon ik makkelijk ontwijken maar de 3de keer had ik minder geluk. Vlak voor me ging er weer iemand onderuit en ik vlieg erover. Nu had ik toch liever dat het strand daar wat zachter was hoor :-) Maar de schade aan mezelf viel op het eerste zicht nog wel mee. Wel stond ik vooraan lek. Ik wil er wat lucht bij doen maar dan zie ik dat ik geen ventiel meer heb? Binnenbandje steken dus. Ondertussen is mn ventje ook bij me gestopt. De andere renner is er wel erg aan toe en ligt te kermen op de grond maar als de jeep van de organisatie erbij stopt kunnen we dus verder. Ik hoop dat alles goed is met hem maar ik vrees een elleboogbreuk of zo. Ik kijk even achter me en natuurlijk geen enkele renner meer achter me. Tja dit wordt wel een heel moeilijke opdracht.....1500 deelnemers en ik ben de laatste :-/ Gelukkig had mn trainer me een trainingsopdracht gegeven die nog steeds haalbaar was daar ging ik dus nog voor (dank je Jan! ;-) ) Ook het feit dat mn ventje erbij was, gaf me nog steun. Op het strand is inhalen nog makkelijk maar elke keer je het strand op en af moet of in de straatjes, merk je toch wat een verschil in stuurmanskunsten er is tussen de eersten en de laatsten. Een beachclinic voor je je aan een strandrace waagt is misschien nog niet zo een slecht idee! ;-)
Ik ga nog eens een 2de en 3de keer (omvergelopen door ene toen ik nog in het losse zand aan het rijden was) het zand van dichtbij bekijken met telkens een andere knie als slachtoffer maar blijf mn inhaalrace verder zetten. Ik heb geen idee op welke positie ik rijd maar aan de finish blijk ik net 15sec te kort te komen voor de 2de plaats. Het had dus een heel andere uitslag kunnen zijn maar het is nu zo. Het was in elk geval heel leuk om zoveel aanmoedigingen te krijgen van zowel de mensen aan de kant als renners zelf. Dank je wel allemaal.... jullie geven me vleugels. Het zullen dan wel niet meer de GT vleugels van TeamNomadesk zijn want bij deze wil ik jullie laten weten dat ik het team ga verlaten... onverenigbare meningsverschillen liggen aan de basis ervan. Spijtig maar het is nu niet anders :-/ Maar we houden wel contact en ik wil hen bedanken voor de afgelopen jaren 

blessurevrij :-))

Op aanraden van zowat iedereen in mn omgeving en zeker niet in het minst van Jan, mn nieuwe trainer sinds 3 maanden, heb ik me aan aantal weken kalm gehouden en mn blessures goed laten genezen. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niet gefietst heb hoor.... een paar weken niet biken, ik mag er niet aan denken. Maar wel eindelijk eens terug tijd om met iedereen af te spreken en toertochtjes te rijden :-)

De strandmarathon Hoek van Holland-Den Helder die al enkele jaren met stip op mn kalender aangeduid staat , kwam dan dit jaar ook iets te vroeg voor me. Ik heb hiervoor dan ook met pijn in het hart moeten passen.
Maar nu zondag zal ik wel aan de start staan in De Panne. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten maar ik ga in elk geval mn best doen ;-)

Verder staan er nog wat veranderingen te wachten maar daarover later meer.

WK Ornans

Het WK marathon in Ornans was nog een doel voor me waar ik toch nog eens goed wou presteren. De aanloop er naartoe verliep echter al niet van een leie dakje. De xc wedstrijd in Langdorp waar ik vooral aan mn start zou werken verliep wel nog prima. Na de aanloopronde volledig op kop gereden te hebben ( aan mn start werke he ;-) ) kon ik mooi 3de worden na Laura Turpijn en Githa Mischiels en werd zo ook nog Vlaams-Brabants kampioene.   In de grand raid Godefroid in Bouillon half september had ik halfweg wedstrijd al een ruime voorsprong toen ik af te rekenen kreeg met materiaalpech waardoor ik 25min terug goed moest maken. Vrij onmogelijk opdracht dus maar ik kon toch nog wat dames remonteren en werd nog mooi 3de dus met de conditie zat ik op schema. En beter nu pech zodat ik er op het WK misschien van gespaard zou blijven ;-) 2 weken later zou ik de Trans Zollernalb rijden. Dit is een 3daagse in Duitsland en dit zou een perfecte laatste voorbereiding zijn voor Ornans. Helaas de pech bleef niet achterwege en nog voor we goed en wel vertrokken waren werd ik de kant in gereden door een of andere gast. De klap kwam bijzonder hard aan. Helm kapot, heel mn linkerkant geschaafd en gekneusd met een grote bloeduitstorting op mn heup en een bijzonder pijnlijke schouder. De race was die dag dus al over voor me. Maar ik geef niet zo makkelijk op dus daarna nog een poging gedaan helaas van zodra er moest gekoerst worden, moest ik met veel pijn in het hart toegeven dat dit totaal niet ging. Bekken had ook een serieuze klap gekregen en stond scheef waardoor ik geen kracht kon zetten. De dagen daarna de deuren bij dokters, osteopaat en masseur platgelopen in de hoop me terug klaar te krijgen voor het WK. De pijn aan mn schouder bleef echter maar ik trap niet met mn schouder dus dat zou wel moeten lukken ;-) We vertrokken reeds op dinsdag naar Ornans zodat ik het parcour nog eens rustig helemaal zou kunnen verkennen op woensdag en donderdag. De week ervoor had het blijkbaar regelmatig geregend daar en ook woensdag ochtend regende het. Ik wist dat het een vrij technisch parcour was met veel stenen en wortels maar wat ik niet wist is dat het daar blijkbaar een hel wordt als het veel geregend heeft omwille van de klei ondergrond. Bij de parcourverkenning glij ik in een afdaling weg op zo een kleistuk en kom keihard tegen een boom terecht. Mn zadel in mn lies en veel pijn aan mn linkerbeen en onderarm. En zo zou ik later ook merken weer mn bekken dat een grote slag geincasseerd heeft. Maar geen erg. Me goed verzorgen, rusten, intapen, een beetje ontkenning van wat er allemaal aan de hand is en het komt wel goed. Niet dus.... Tjidens de wedstrijd zelf ben ik nog wel goed mee weg in de start maar deze is vlak in de eerste kilometers dus veel kracht is er nog niet nodig. Maar van zodra het bergop gaat merk ik dat ik weer geen kracht kan zetten. Nog even verdere ontkenning en het zou wel goed komen na een tijdje. Nee hoor de pijn in mn bekken en onderrug wordt steeds erger en het gaat van kwaad naar erger. Het parcour is op sommige plekken omgedoopt tot een grote modderbraspratij met trekken, duwen en glijden. Ik kan zelfs mn bike niet dragen door de pijn in mn schouder. Iets voor halfweg koers moet ik dan ook toegeven dat dit totaal niet zal lukken en moet ik opgeven. Helaas want ik hier hier een mooie prestatie willen neerzetten. Nu dus even tijd maken om fysiek en mentaal een beetje te herstellen