strandrace Knokke

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van deze laatste strandrace. K had immers 14 dagen niet fatsoenlijk kunnen trainen door die val en dan was deze koers ook maar 24km. Extreem kort dus voor iemand die liefst marathons rijdt. T zonnetje was van de partij maar er was redelijk veel wind en de gevoelstemperatuur was zeer laag. Daarom lang mee opgewarmd met de Krisjes en dus eigenlijk weer wat te laat naar de startboxen gegaan. Had er geen rekening mee gehouden dat er nu wel heel veel vrouwen waren omdat iedereen de korte afstand moest doen. Geraakte dus niet meer op de 1ste rij. De start was gelijktijdig met de mannen. Er liep al iemand tegen mij en ik miste mn start volledig. Dacht even van hoe moet ik dit in godsnaam goed gaan maken over zo een korte afstand. Een paar kilometer verder zat ik bij Kristen Nelen in het groepje. Had totaal geen idee waar de andere dames ergens zaten. Blijkbaar zat Joyce dus in een groepje voor ons maar door al de chaos heb ik dat dus niet gezien. Aan het keerpunt moest er gelopen worden. Kristien zat een paar plaatsen voor me maar ze liep niet van me weg. Bij het opdraaien van de 1ste "modderstrook" was het weer wat drummen en ik werd gedwongen de rechterkant te nemen. Wist dat de andere kant beter was maar zal nog wat meer met mn ellebogen moeten leren werken denk k . Daar kwam ik op een schuine kant te zitten maar ik gleed weg met mn strandbanden. Voet aan grond dus en Kristien was weg. Allé terug volle bak er achteraan maar voorbij steken was niet makkelijk op dat stuk. Terug bij haar gekomen, besloot ik om kalm te blijven en gewoon maar mee te volgen zodat ik later nog eens een paar keer iets kon proberen. En toch weer een foutje bij het oprijden van het strand... K probeerde dezelfde weg te volgen als degene die ik de dag ervoor bij de verkenning genomen had. Maar doordat er al zoveel anderen waren doorgereden, reed ik me gewoon vast. Aaarch slecht bezig Kim. K zag dat Kristien een pad meer links genomen had. Zij moest al vroeger beginnen lopen maar was al voor me terug op het harde strand. Alle volle bak er weer achteraan. K kwam er altijd wel weer makkelijk bij dus dat gaf me wel vertrouwen dat het zou lukken. Tenzij ik nog meer van die fouten zou maken. Bij het nemen van een golfbreker zag ik dat kristien iets te veel naar links reed en daar zoog het zand wat meer. Dus het ideale moment om te versnellen Ik had direct een redelijk gat. Maar het is natuurlijk een strandrace en ze werd teruggebracht door een of andere vent . Allé kalm blijven en seffens nog ns een poging doen. Bij het verlaten van het strand versnelde ik effe om als 1ste de matten te kunnen oprijden. Goede beslissing want achteraf hoorde ik dat Kristien daar effe van de fiets moest omdat die vent achter me er niet op geraakte. De laatste keer dat ik het strand opreed nog effe achterom gekeken maar ik zag haar niet dus dat zat al goed. Wel nog bijna de finish gemist. Dacht dat ze iets verder lag en t was niet echt goed aangegeven. Deze keer moest ik ook voet zetten bij het oprijden van de matten omdat er weer een vent niet opgeraakte ( wat is dat toch met die mannen ) )Maar ik had genoeg voorsprong en dus finish ik als 2de. Met nog een 5de plaats (algemeen) van Kris Henderieckx en een 7de plaats (algemeen)van Kris Hertsens was het weer een geslaagde TeamNomadesk operatie Ook in het kustcriterium eindig ik als 2de!

Strandrace Blankenberge

Na een kort dipje omwille van mn opgave in de strandrace van Bredene (pedaal afgebroken bij het ingaan van de laatste ronde) en zo dus ook mn 2de plaats in het algemene klassement zag verloren gaan,had ik er wel weer zin in voor Blankenberge. Dit parcour lag me vorig jaar ook al, maar ook toen moeten opgeven met pedaal problemen ( allé toen was het de crank). Echter dinsdag voor de strandrace werd ik wat ziekskes ( maagontsteking). Tegen vrijdag was dat wat beter, maar kreeg ik last van mn luchtwegen. Doeme zijn die strandraces dan toch vervloekt bij mij? Zaterdag moest ik niet werken dus nog goed kunnen rusten in de hoop dat ik er dan niet te veel last van zou hebben. De dames mochten een paar minuutjes voor de heren starten. Joyce Vanderbeken nam een superstart maar uiteindelijk speelt dat toch geen rol want er wordt toch op de heren gewacht. Aan het keerpunt in Zeebrugge zat ik echter in een niet zo goed spoor waardoor het "stoempstuk" een stuk langer was. Daar speelde ik Grace Verbeke al kwijt want zij had blijkbaar een beter groepje gekozen. Het gevoel zat niet echt goed in t begin en ik merkte dat mn harstlag ook niet echt goed de hoogte in ging. Maar toch op de tanden gebeten en stillekes aan voelde het wel wat beter. Dus Steve ik heb je echt niet op een dwaalspoor willen zetten door met mn hoofd te schudden op het einde van de 1ste ronde ( Maar blijkbaar hadden "de Krissen" dat voor mij ook al gedaan ) Uiteindelijk als 2de toegekomen dus eigenlijk helemaal niet slecht he om niet 100% gezond te zijn! Leuk om met 3 Nomadeskers op het podium te staan... (Kris Henderieckx 3de elite; Kris Hertsens 1ste master)
K zou ook nog graag Steve effe willen bedanken die altijd weer voor een perfecte bevoorrading zorgt.

Strandrace De Haan

Gisteren voor de laatste keer in Saeco tenue gekoerst in de Haan. Het voelde al alsof ik voor Nomadesk reed maar ja officieel pas vanaf 1 januari. Al vroeg naar t zeetje vertrokken om het parcour eens kunnen gaan te verkennen want wou niet dezelfde flater begaan als in de start vorig jaar. Toen ging ik met een groepje rechts rijden en bleek dat we links het strand af moesten... Dus nu met mn toekomstige teammaatjes Kris en Kris, mn vriend Pat en Kristien Nelen al een heel deel van de ronde verkend. Na de verkenning droge kledij aangedaan aan de auto maar ik had misschien toch wel beter naar de kleedkamers gegaan want het was stevig aan het regenen en waaien waardoor ik het verschrikkelijk koud had. Voor de start nog effe op het strand wat proberen warm te rijden maar dat is niet echt meer gelukt. Volledig mn start gemist en omdat ik het zo koud had, draaide het in het begin vierkant. Had het gevoel dat ik allerlaatste van het pak aan het rijden was en ik had er totaal geen zicht op waar de andere dames zaten. Eenmaal op dreef begon ik me wel goed te voelen. Aan de hoge duin die we moesten oplopen, zag ik ineens een Lotto dame ( ook een Kim) voor me. Aan het keerpunt had ik al een gaatje maar wind tegen zat ik in een groepje dat in het begin nog wel ronddraaide maar al snel deed ik meer kopwerk dan een paar mannen en uiteindelijk werd er bijna niet meer overgenomen. Gevolg een andere groep kwam terug met de Lotto dame erbij. Waar we het strand weer af moesten, nam de gast die bij Kim bleef, ineens een uiterst links spoor. Zij mee dus ik ook. Ja watte ... dat was dus absoluut niet de goede keuze. Gelukkig reed zij voor mij vast waardoor ik wel voor haar de duinen in kon maar wel na de rest van de groep. Zal in het vervolg missschien toch maar op mn eigen instincten vertrouwen zeker. Tegen dat we aan het brugje waren, had ik wel terug aansluiting bij de groep want dat stuk kon ik wel goed doorvlammen. En dan weer aan die hatelijke loopduin zag ik mn volgende slachtoffer lopen: Kristien Nelen. Ook met haar kon ik een klein gaatje slaan voor het keerpunt maar zoals de keer ervoor zat ik weer in een slechte groep wind tegen en zaten we dus weer samen in de groep. Kon gewoon recuperen in die groep wind tegen, zo traag reden ze. Heb in t begin nog wel een paar keer overgenomen maar dan nam mn verstand de bovenhand en heb mn krachten maar gespaard voor het laatste stuk. In de duinen ben ik weggereden van Kristien en dus finishte ik als 2de. Viel eigenlijk een beetje mee want dacht dat ik 5de was of zo. Maar toch... wanneer zal het nu eindelijk ns gewoon allemaal goed gaan in een strandrace?
Nomadesk deed het zeer goed in deze strandrace: Kris Henderieckx werd 7de, Kris Hertsens 9de (1ste master) en Wouter Cleppe 12de

team Nomadesk

En dan het grote nieuws: vanaf 2010 rijd ik bij team Nomadesk. Is een echt marathon team dus echt iets voor mij. Een kleine ploeg, met een goed entourage, top materiaal, een goede sfeer en enkele grote namen zoals Kris Henderieckx en Kris Hertsens. Dus vanaf januari zal je me tegenkomen op een Granville Fuse bike. http://www.teamnomadesk.com/ // http://www.granvillebikes.com/

In elk geval wil ik team Saeco wel bedanken voor de voorbije 2 jaren.

Enkele foto's van Jurgen Willocx:

update

T is hoog tijd dat ik nog eens in actie schiet en mn blog weer update. Er is ondertussen al weer zoveel gebeurd. Na het EK heb ik nog 2 marathons gereden in voorbereideing op het Belgisch Kampioenschap. De eerste was in Daun ( Duitsland). Hier had ik echter weer last van de spierscheur blessure in mn lies die sinds de week ervoor weer de kop op stak. De omstandigheden waren dus weer niet ideaal maar wel nog de hele tijd voor de 2de plaats aan het strijden geweest met Mieke Deroo. Uiteindelijk werd ik dus maar derde. Verder reed ik nog in Sankt-Wendel ( Duitsland) waar dan weer 2 profs aan de start stonden (Barbara Kaltenhauser en Katrin Schwing). Was goed mee weg in de start maar halfweg de eerste klim liet ik de 2 eerste dames rijden want had schrik dat ik mij zou opblazen. Heb een hele tijd gereden met deze 2 nog in mn vizier maar ze werkten goed samen en ik zat alleen. Voelde me eigenlijk wel goed maar aangezien Pat zelf ook meereed ( was een paar minuten voor mij vertrokken) zou ik dus aan de bevoorradingen moeten stoppen. Aan de 1ste drankpost was Pat juist voor me toegekomen zodat hij nog snel zijn volle drinkbus aan mij kon geven. Joehoe niet moeten stoppen. Het parcour lag er droog en snel bij en in de bochten in de afdalingen was het oppassen geblazen om geen schuiver te maken. Dit wetende lukte het me dan toch weer om onderuit te gaan. Stond al wel bijna stil dus weer volle bak op mn rechterbil neergekomen. Effe moeten van bekomen want de pijn trok tot helemaal in mn bovenbeen. Een tijdje later dacht ik Katrin Schwing weer voor me zien te rijden maar dat leek me vrij onwaarschijnlijk. Begon ik te ijlen van de pijn in mn bil? :-) Nee hoor. Een paar kilometer verder zag ik haar juist haar fiets neerlegen. Platte band. Zat ik dus toch dicht bij haar... En dan op 70km ( van de 110km), juist als Katrin terug bij me kwam, begeeft mn rechtse shifter het. Voila gedaan met schakelen. Lag achteraan juist op t kleinste tandje dus op dat verzet nog 40km rijden zou niet lukken. Kreeg m ook niet in het midden gelegd. Damn. Na een dikke 5 minuten prullen verder proberen rijden maar het eerste bergje moest ik op het steile stuk natuurlijk afstappen. Eenmaal boven zag ik in de verte dat Pat eraan kwam. Hij kreeg mn shifter ook niet terug aan de praat maar uiteindelijk wel mn ketting ergens in het midden kunnen leggen . Ok kon nu toch op 3 verzetten verder. Dacht eigenlijk de kortste weg terug te nemen maar dan mocht ik niet meer mee naar huis van mn ventje dus maar verder gereden en gestapt. De volgende bevoorrading dan op t gemak wat gegeten en gedronken en ineens komt de 4de dame daar toch wel niet voorbij zeker. Alle mijne "moral" weer naar boven want dat kan ik toch niet laten gebeuren he. Het ging daar wel juist redelijk fel naar beneden dus moest haar laten rijden want ik was aan t zot trappen op het grootste verzet dat ik had. ( geweldige souplessetraining :-) ) Maar ik bleef volhouden en op de klimmetje kwam ik altijd dichter tot ik er uiteindelijk terug bij was. Erover gegaan en ze bleef nog wat in mn wiel hangen. Sommige klimmen was het echt wel stoempen voor mij, andere momenten dacht ik dat mn benen er zonder mij vandoor zouden gaan zo snel moesten ze ronddraaien. Gelukkig was ze niet al te allert want dan had ze er zeker van kunnen profiteren om in de steilere afdalingen van me weg te rijden. Na een paar kilometer heeft ze moeten lossen en heb ik mn 3de plaats dus kunnen behouden. Werd wel bij de masters1 in de uitslag gezet en in die categorie won ik dus maar algemeen was ik 3de.


2 weken voor het BK ging ik nog een wegkoersje meepikken om nog wat extra snelheid op te doen. In de voorlaatste ronde ( en ik zat nochthans goed vooraan) hoor ik er achter mij een paar vallen en voor ik het weet lig ik ook tegen de grond. Heeft er nog iemand mn achterwiel geraakt en ben ik over kop gegaan. Ik wou rechtstaan maar dit lukte niet. Pijn aan mn schouder. En voile ik voel al een stuk bot naar boven steken: sleutelbeen gebroken!!! Volledig over mn toeren natuurlijk. Niet van de pijn maar wel door het feit dat ik waarschijnlijk het BK zal moeten missen. En zo beland ik dus in het UZ Gent. De verpleegster die me verzorgde werd juist door een ploeg van Vitaya gevolgd voor een nieuw programma. En voila "Jana" was geboren... zie volgend filmpje

2 dagen later ben ik dan in Geel geopereerd. Veel practischer voor mij dan Gent en ik vond dat de dokters daar vorige keer al zeer goed werk verricht hadden. En nu dus ook weer. Had zelfs nog een beetje de hoop om toch te kunnen starten op het BK maar uiteindelijk toch de, voor mij, zeer moeilijke beslissing genomen dat het onverantwoord zou zijn om dat te doen. Kon wel rijden maar zelfs nog niet echt aan mn stuur trekken dus... Volgend jaar beter zeker ;-(

5 weken later stond ik wel in de startbox van de strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder. Nog niet helemaal pijnvrij maar "no pain, no gain" zeker?! En het werd nipt. Doordat ik de voorbije weken enkel wat duurtrainingen gedaan had maar niks echt intensief had kunnen trainen, voelde ik dat ik eigenlijk wel ietskes te kort kwam. Ik had een paar meter genomen op Gabriëlla Rovers maar het laatste loopstuk in het losse zand bergop ( laatste kilometer) was er te veel aan voor mij en ze kwam terug tot bij me. In de sprint probeerde ik wel maar ik zat gewoon dood en dus werd ik 2de. En nu de vaste vork toch in mn bike zit, zullen we ook maar starten in de Panne. Net zoals vorig jaar krijg ik weer een zware verkoudheid een paar dagen ervoor. Grr. Toch gestart maar last van slijmen in mn keel en dus moeilijkheden met ademen als ik wat dieper moest gaan. Normaal gezien had ik mn 2de plaats makkelijk kunnen behouden maar om de trent van 2009 verder te zetten, maak ik toch weer een schuiver op de asfalt ( strandrace rijden en vallen op asfalt!!!). Weer mn rechterbil gekneusd en mn arm ( gelukkig t sleutelbeentje nog heel) maar mn bikeske had toch ook wat schade. Verder gereden met een scheef stuur, een barend die omhoog stond, een slepend achterwiel en een voorwiel dat los stond ( maar dat laatste eigenlijk pas gezien aan de finish). Ik moet je niet zeggen zeker dat dat niet echt goed reed?! Dus weer maar 3de

Maar we geven niet op he!!! Volgende strandrace 27december in De Haan.

Europees kampioene marathon masters

Aangezien ik zonder kleerscheuren de Chouffe marathon tot een goed einde gebracht heb, kon ik dus weer even verder plannen. Heb het al opgegeven om lang op voorhand een planning te maken want dan valt die toch altijd in duigen. En waarom ns geen folieke proberen... het EK marathon voor masters in Graz (Oostenrijk). Was al 14dagen na de Chouffe dus mn conditieachterstand die er toch wel en beetje was door de blessures, zou ik niet echt meer kunnen wegwerken. Maar wie niet waagt, niet wint zeker he... Dus Pat en ik vrijdag vertrokken richting Graz. Hadden een pensionnetje gevonden op een kwartiertje rijden van de start. Het was eigenlijk de menukaart (pasta, pizza, teramisu,...) van het restaurant, dat ook op de website stond, dat de keuze ( vooral van Pat) bepaald had. En wat blijkt toen we in het hotel toekwamen...het restaurant was zaterdag en zondag gesloten. Gelukkig was de kamer en het ontbijt wel dik in orde. Pat had zn fiets deze keer niet meegenomen, dus moest ik zaterdag alleen wat gaan losrijden. Het parkoer kwam vlak voorbij het hotel (in Gratkorn) zodat ik een stukje van het parkoer kon gaan verkennen. Patje ging de bevoorradingen al eens verkennen en ik zou hem daar dan ook telkens zien (eerste 2 bevoorradingen). En wat gebeurt er natuurlijk ...
Ik raak de pijlen toch weer kwijt zeker. Had een klein kaartje meegenomen, dus zou ik de weg wel terugvinden. De weg waar ik op uitkwam was niet de weg waar ik dacht dat ik was, met alle gevolgen vandien. Want 5 km later zat ik in een dorpje nog verder van het hotel. En ik wou maar een dik anderhalf uur losrijden. So Pat to the rescue !!!
De beginklim heb ik deze keer niet verkend. Maar op weg naar de inschrijving zag ik een bordje onderaan deze klim waar opstond 28% stijgingspercentage. Oh my God, dat belooft voor morgen. En het was zwaar. De marathon was volledig niet te vergelijken met die andere Oostenrijks marathon die ik al 2 keer gereden heb (Salzkammer). De schotterwegen waren een ruwe versie van die in de Salzkammer (dus echte keien). En er zaten veel technische afdalingen in. Maar het is wel een mooie marathon. Ik heb deze keer met mn verstand gereden en mn koers volledig afgestemd op mn direkte concurrenten masters1. Dus ook geen overbodige risico's genomen. En het is gelukt. Ik ben Europees Kampioene bij de masters 1 met een ruime voorsprong op de Duitse Silke Keinath (sympathieke meid trouwens). Anja Geldhof werd 5e in mijn categorie. Het podium was indrukwekkend met trui, medaille, volkshymne en vlag ( http://www.youtube.com/watch?v=aEaBjMi7_As) Maar de Belgische vlag was reeds meegenomen door de wereldkampioen marathon Roel Paulissen.
Maar ik ga t hem niet kwalijk nemen. Want het is super dat hij er weer in geslaagd is om wereldkampioen te worden. Een dikke proficiat Roel !!

terug op de goede weg?

Ja ja je gaat het misschien niet geloven maar verder in dit bericht gaat er goed nieuws staan :-) Na een aantal weken pijnlijk ribben heb ik de 12de juli de Erbeskopf marathon in Duitsland gereden. De start was goed en ikzelf voelde me ook goed. Ik reed op kop bij de dames toen ik op een 35tal km plat reed. En t was weer met complicaties...band er slechts heel moeilijk af te krijgen en dan nog met de hulp van enkele mannen. De 1ste slaagde er ook niet in, de 2de ( weer dezelfde redder in nood van Nomadesk als in Grand-Halleux) met redelijk wat moeite wel. Binnenbandje gestoken, wat lucht erin.... maar de lucht bleef niet waar m moest zijn... binnenband kapot. Grrr. Gelukkig was Ken vdBulcke ook nog even bij me gestopt. Ik kreeg een bandje en bommekes van hem want mijn voorraad was dus op. Allé na 22minuten ben ik dan toch nog maar ns verder gereden :-( En dan bolt het langs geen kanten meer omdat ik zo lang stilgestaan heb. Heeft dus een hele tijd geduurd voor ik er weer door kwam. Eind goed, al goed? Nee hoor... ben dan ook nog effe gecrashed in een steile afdaling. Gelukkig was Pat op dat moment bij me want alleen had ik daar niet zo goed kunnen rechtkrabbelen vrees ik. T was weer een zicht :-) Maar erger was de pijn die ik in mn lies voelde. Met de steun van Pat heb ik de marathon uitgereden maar met zeer veel moeite, pijn en gekerm. Ik werd 2de.
Achteraf bleek dat ik een spierscheur had. Weer een paar weken pijn ( en mn ribben waren nu eindelijk terug goed!) Maar daar wordt je hard van zeker !?!
Wat inspuitingen en een kinesiotape later kon ik 9/8 zo goed als pijnvrij starten in de Chouffemarathon. In het begin liep het daar echt wel niet lekker ( drukke week gehad op t werk en allemaal shiften tot 11 à 12u s nachts dus wat weinig rust), maar ik heb me wat kunnen herpakken en heb de laatste dame voor me na een 70tal km achter me kunnen laten. Dus eindelijk nog eens een overwinning binnen gehaald! Hopelijk heb ik de pechperiode nu achter me gelaten... to be continued...