Strandrace Bredene

Een winterse week met regen, sneeuw en vriestemperaturen en 1 dag met een zonnetje... gelukkig was het net die dag strandrace ;-)

Na een lekker pannekoekenontbijt en de nodige portie koffie ( t was een zeer vermoeiende week geweest) goed op tijd naar Bredene vertrokken om zeker het parcour nog goed te kunnen verkennen. En het zag er niet slecht uit. De golfbrekers lagen er, naar mijn mening, goed bij en slechts 1 maal moest ik een stukje lopen bij het verlaten van het strand+ bij de finish, de rest kon ik al rijdend doen. In de wedstrijd zelf lag dit dan toch enigszins anders...De eerste keer dat we het strand moesten verlaten, kort na de start was het al totale chaos en was er van rijden geen sprake meer. Langs alle kanten probeerden renners het betonnen pad op te klimmen. Dus hier een duw, daar weer stilstaan, beetje slalommen. Rustig proberen blijven en aan mn trainingsdoel denken. Mn trainer heeft dus echt wel een goed systeem bedacht ;-) (nogmaals merci Jan). Ik had geen idee in welke positie ik reed tot ik bij het ingaan van de 2de ronde hoorde dat er net een dame gepasseerd was. Okay nu komt die extra motivatie boven. Ik zie haar maar als we de duinen inrijden zit er nog 3 man tussen ons en het is er zo smal dat ik hen niet voorbij raak. Bij het oprijden van het strand na deze duinenpassage kan ik echter blijven rijden en Pauline moet van de fiets. Ik kan een kloofje maken en kan dit houden tot aan de finish en eindig al 1ste dame. Ik ben niet helemaal tevreden over mn koers omdat ik , met De Panne in gedachten, té voorzichtig was in de start en daardoor te ver naar achter zat als we de eerste keer het strand af moesten. Maar deze keer geen koprol gemaakt en op het hoogste schavotje dus eind goed, al goed ;-))

Achtervolging in De Panne

In tegenstelling tot de meeste mensen die in de zomer naar zee gaan, gaan wij enkel in de wintertijd naar het strand ... strandrace tijd dus ;-)

Zaterdag het parcour al eens verkend en het viel op dat het strand in De Panne er echt goed bijlag. Het zou een snelle race worden. Zelfs de wind viel zondag goed mee. Ik mocht in de eerste box starten. Mn start was weer niet super maar nog doenbaar. De eerste mega valpartij gebeurde gelukkig achter me. Een dame had haar hond niet onder controle, liet haar hond los en deze richte een ravage aan in het peleton. Ongelooflijk toch?
Een stukje voor me zag ik er nog een paar tegen de grond gaan maar die kon ik makkelijk ontwijken maar de 3de keer had ik minder geluk. Vlak voor me ging er weer iemand onderuit en ik vlieg erover. Nu had ik toch liever dat het strand daar wat zachter was hoor :-) Maar de schade aan mezelf viel op het eerste zicht nog wel mee. Wel stond ik vooraan lek. Ik wil er wat lucht bij doen maar dan zie ik dat ik geen ventiel meer heb? Binnenbandje steken dus. Ondertussen is mn ventje ook bij me gestopt. De andere renner is er wel erg aan toe en ligt te kermen op de grond maar als de jeep van de organisatie erbij stopt kunnen we dus verder. Ik hoop dat alles goed is met hem maar ik vrees een elleboogbreuk of zo. Ik kijk even achter me en natuurlijk geen enkele renner meer achter me. Tja dit wordt wel een heel moeilijke opdracht.....1500 deelnemers en ik ben de laatste :-/ Gelukkig had mn trainer me een trainingsopdracht gegeven die nog steeds haalbaar was daar ging ik dus nog voor (dank je Jan! ;-) ) Ook het feit dat mn ventje erbij was, gaf me nog steun. Op het strand is inhalen nog makkelijk maar elke keer je het strand op en af moet of in de straatjes, merk je toch wat een verschil in stuurmanskunsten er is tussen de eersten en de laatsten. Een beachclinic voor je je aan een strandrace waagt is misschien nog niet zo een slecht idee! ;-)
Ik ga nog eens een 2de en 3de keer (omvergelopen door ene toen ik nog in het losse zand aan het rijden was) het zand van dichtbij bekijken met telkens een andere knie als slachtoffer maar blijf mn inhaalrace verder zetten. Ik heb geen idee op welke positie ik rijd maar aan de finish blijk ik net 15sec te kort te komen voor de 2de plaats. Het had dus een heel andere uitslag kunnen zijn maar het is nu zo. Het was in elk geval heel leuk om zoveel aanmoedigingen te krijgen van zowel de mensen aan de kant als renners zelf. Dank je wel allemaal.... jullie geven me vleugels. Het zullen dan wel niet meer de GT vleugels van TeamNomadesk zijn want bij deze wil ik jullie laten weten dat ik het team ga verlaten... onverenigbare meningsverschillen liggen aan de basis ervan. Spijtig maar het is nu niet anders :-/ Maar we houden wel contact en ik wil hen bedanken voor de afgelopen jaren 

blessurevrij :-))

Op aanraden van zowat iedereen in mn omgeving en zeker niet in het minst van Jan, mn nieuwe trainer sinds 3 maanden, heb ik me aan aantal weken kalm gehouden en mn blessures goed laten genezen. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niet gefietst heb hoor.... een paar weken niet biken, ik mag er niet aan denken. Maar wel eindelijk eens terug tijd om met iedereen af te spreken en toertochtjes te rijden :-)

De strandmarathon Hoek van Holland-Den Helder die al enkele jaren met stip op mn kalender aangeduid staat , kwam dan dit jaar ook iets te vroeg voor me. Ik heb hiervoor dan ook met pijn in het hart moeten passen.
Maar nu zondag zal ik wel aan de start staan in De Panne. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten maar ik ga in elk geval mn best doen ;-)

Verder staan er nog wat veranderingen te wachten maar daarover later meer.

WK Ornans

Het WK marathon in Ornans was nog een doel voor me waar ik toch nog eens goed wou presteren. De aanloop er naartoe verliep echter al niet van een leie dakje. De xc wedstrijd in Langdorp waar ik vooral aan mn start zou werken verliep wel nog prima. Na de aanloopronde volledig op kop gereden te hebben ( aan mn start werke he ;-) ) kon ik mooi 3de worden na Laura Turpijn en Githa Mischiels en werd zo ook nog Vlaams-Brabants kampioene.   In de grand raid Godefroid in Bouillon half september had ik halfweg wedstrijd al een ruime voorsprong toen ik af te rekenen kreeg met materiaalpech waardoor ik 25min terug goed moest maken. Vrij onmogelijk opdracht dus maar ik kon toch nog wat dames remonteren en werd nog mooi 3de dus met de conditie zat ik op schema. En beter nu pech zodat ik er op het WK misschien van gespaard zou blijven ;-) 2 weken later zou ik de Trans Zollernalb rijden. Dit is een 3daagse in Duitsland en dit zou een perfecte laatste voorbereiding zijn voor Ornans. Helaas de pech bleef niet achterwege en nog voor we goed en wel vertrokken waren werd ik de kant in gereden door een of andere gast. De klap kwam bijzonder hard aan. Helm kapot, heel mn linkerkant geschaafd en gekneusd met een grote bloeduitstorting op mn heup en een bijzonder pijnlijke schouder. De race was die dag dus al over voor me. Maar ik geef niet zo makkelijk op dus daarna nog een poging gedaan helaas van zodra er moest gekoerst worden, moest ik met veel pijn in het hart toegeven dat dit totaal niet ging. Bekken had ook een serieuze klap gekregen en stond scheef waardoor ik geen kracht kon zetten. De dagen daarna de deuren bij dokters, osteopaat en masseur platgelopen in de hoop me terug klaar te krijgen voor het WK. De pijn aan mn schouder bleef echter maar ik trap niet met mn schouder dus dat zou wel moeten lukken ;-) We vertrokken reeds op dinsdag naar Ornans zodat ik het parcour nog eens rustig helemaal zou kunnen verkennen op woensdag en donderdag. De week ervoor had het blijkbaar regelmatig geregend daar en ook woensdag ochtend regende het. Ik wist dat het een vrij technisch parcour was met veel stenen en wortels maar wat ik niet wist is dat het daar blijkbaar een hel wordt als het veel geregend heeft omwille van de klei ondergrond. Bij de parcourverkenning glij ik in een afdaling weg op zo een kleistuk en kom keihard tegen een boom terecht. Mn zadel in mn lies en veel pijn aan mn linkerbeen en onderarm. En zo zou ik later ook merken weer mn bekken dat een grote slag geincasseerd heeft. Maar geen erg. Me goed verzorgen, rusten, intapen, een beetje ontkenning van wat er allemaal aan de hand is en het komt wel goed. Niet dus.... Tjidens de wedstrijd zelf ben ik nog wel goed mee weg in de start maar deze is vlak in de eerste kilometers dus veel kracht is er nog niet nodig. Maar van zodra het bergop gaat merk ik dat ik weer geen kracht kan zetten. Nog even verdere ontkenning en het zou wel goed komen na een tijdje. Nee hoor de pijn in mn bekken en onderrug wordt steeds erger en het gaat van kwaad naar erger. Het parcour is op sommige plekken omgedoopt tot een grote modderbraspratij met trekken, duwen en glijden. Ik kan zelfs mn bike niet dragen door de pijn in mn schouder. Iets voor halfweg koers moet ik dan ook toegeven dat dit totaal niet zal lukken en moet ik opgeven. Helaas want ik hier hier een mooie prestatie willen neerzetten. Nu dus even tijd maken om fysiek en mentaal een beetje te herstellen

Reportage 3daagse BeMC

Check this out! :-)

http://vimeo.com/search?q=BeMC+the+movie

Podiumplaats UCI marathon series Graz

Een 2tal km iets meer dan vals plat, een loodzware asfaltklim van 28%, verder klimmen in een weide en een wortelpassage in het bos....zo start de marathon in Graz.... t zou dus behoorlijk straffe kost worden ;-)

Mn start trok op niks. 20minuten op voorhand in de startbox moeten staan is voor mij blijkbaar redelijk dodelijk :-/ De benen blokkeerden volledig dus er zat niks anders op dan gewoon tempo rijden en hopen dat ik er snel zou doorkomen. Hierdoor zat ik wel redelijk ver naar achter en op de wortelpassage was het al zover.... de dame voor me geraakt er niet over en zet zich dwars...geen doorkomen aan en te voet naar boven...weer tijdverlies dus. Ik begin in mn tempo te komen en ergens tussen de 1ste en 2de bevoorrading krijg ik nog een concurrente in t zicht. Ik ga erop en erover net voor een redelijk technische afdaling. Ik maak een foutje maar kon nog net mn voet zetten maar dan volgt net het steilste stuk met stenen en wortels en ipv dat laatste kleine stukje dan verder te lopen, wil ik er toch verder afrijden.... maar k krijg mn linkervoet niet direct ingeklikt en met al het “gebodder” schiet mn voet van mn pedaal en verlies ik mn evenwicht. Patat met een harde smak de afgrond in. Amai mn rug en mn hoofd.... even wat kermen en bekomen... damn dit doet pijn.... maar ok we gaan verder rijden. Au wat doet mn hand pijn... ik kan in t begin bijna mn stuur niet meer vastnemen. De dame die ik net voorbij gestoken had, is me natuurlijk terug gepasseerd en er komt al een andere bij me. We rijden een tijdje samen, halen de andere dame terug in en voor de rest verloopt alles verder wel vlotjes. En ik amuseer me, vooral ook op de leuke, technische afdalingen. Aan de laatste bevoorrading hoor ik van Pat dat de derde dame nog geen minuut voor me rijdt. Ok nog effe volle gas vooruit en ik krijg ze in mn vizier ;-) Ik kom bij haar en ze probeert terug van me weg te rijden maar ik bijt me vast in haar wiel. Oh nee flitst er door mn hoofd toch geen sprint op het einde van een marathon... het is enkel nog afdalen nu.... maar ik laat niet los. Net voor de laatste steile afdaling neem ik binnenkant bocht en ik ben haar voorbij. Niet nadenken of omkijken, enkel volle bak doorgaan.... en ik haal het.... 3de dame dus!!! Supercontent want er is duidelijk al wat vooruitgang met de wedstrijd van de week ervoor en ik sta op een UCI podium :-)

2de plaats Neustadt a/d Weinstrasse

Juli was een maand om snel te vergeten. Knieproblemen, bloed niet in orde, oververmoeid,...
Veel heb ik die maand dan ook niet getrained, eerder “aangemodderd” zoals ik zelf best omschrijf. Eenmaal alles terug wat op rails met volle moed opnieuw beginnen trainen... en direct merk ik god wat heb ik dit nodig om terug te leven voor mn sport ;-)

12 augustus stond ik dan ook met een hoop vraagtekens maar met veel zin aan de start van de marathon in Neustadt a/d Weinstrasse. Alhoewel...ik zou het gewoon als training opvatten zonder verdere verwachtingen. Pat moest zelfs niet voor mn bevoorradingen zorgen en kon dus zelf ook nog eens meerijden. De dag op voorhand al een stukje verkend en de verwachtingen werden ingelost....dit is zeker geen typisch duitse marathon met enkel brede schotterwegen maar met super leuke, toch wel technische afdalingen, korte bochtjes, wortels, stenen,.... en niet al te veel asfalt.

De koers zelf verliep zoals ik het verwacht had.... er is nog werk aan de winkel ;-) maar al bij al viel het nog mee want ik werd 2de dame na Katrin Schwing en ik heb me geamuseerd! Voor Pat liep de marathon iets minder goed af want hij crashte op een soort stenen trappenafdaling ( waarschijnlijk omdat zn voorvork het begeven had). Hij bezeerde zn knie, voet en rug maar wist toch zn weg nog verder te zetten. Maar dan sloeg het noodlot weer toe en viel hij opnieuw op een stenenafdaling. Hij is dan ook niet meer aan zn 2de ronde begonnen.

Pat zn dikke,blauwe voet....au! 

Nu zitten we in Oostenrijk te genieten van een welverdiende vakantie/trainingsweekje waar ik zondag als afsluiter de marathon in Graz zal rijden. 3 jaar geleden werd ik hier Europees kampioene bij de masters 1 maar dit jaar zal ik hier niet deelnemen aan het EK masters maar starten als dame elite aan de UCI marathon. Hoge verwachtingen heb ik nog niet maar ik ga in elk geval mn uiterste best doen ;-)