Olne-Spa-Olne

Na een verregende en dus niet zo goede trainingsweek vorige week ( zelfs tot 2 x toe hagel op mn kop gehad), zijn we er deze week weer goed ingevlogen. Alles zat er zowat in klimmetjes, lange trainingen ( tot 175km), n koerske bij de mannen zaterdag om wat aan de snelheid te werken en als afsluiting de chrono Olne-Spa-Olne. Donderdagavond begon ik echter weer keelpijn te krijgen. T kan toch weer niet waar zijn he dus alle hens aan dek... vitamine c, propolis, luchtwegenthee en op tijd mn bedje in :-) Zaterdag toch dat koerske geprobeerd en al bij al had ik niet te veel last van mn shurende keel, wel wat van de slijmen in mn keel. Zondag dan maar voor de chrono gestart. Omdat de gezondheid niet 100% is en na een toch zware trainingsweek, had eerst gedacht gewoon de toertocht te rijden want de uitslag zal toch niet super zijn. Maar zoals mn collega Jo zegt " zeg madam voor wie rijdt gij die chrono? Voor jezelf of voor de anderen?". Dus ja... de chrono dan maar zeker. Mn vriend ging ook meerijden maar die moest zaterdagavong nog naar een of ander "zwaar metaal"optreden van iemand die hij kent dus de start van 8h30 halen, lukte niet goed. Dan maar om 9u gestart en dat is (achteraf bekeken)volgens mij wel het slechtste uur dat je kan starten want rond die tijd zijn er al veel toerrijders op pad waardoor je regelmatig vast zit op de smalle paadjes. Omdat het nu ook maar een chrono was, had ik dan ook niemand bij om te bevoorraden dus ook nog moeten stoppen aan een bevoorrading want met 2 drinkbussen kwam ik vandaag niet toe. Na 3h30 toegekomen. Tijd had beter gekund maar gezien de omstandigheden ( traing van voorbije week, tijdstip van vertrek en ook vandaag nog wat last van vastzittend slijm) zal ik maar niet ontevreden zijn zeker :-) Binnen een kleine maand rijden we de marathon in Riva ( Italië) dus de zware trainingen zijn zeer welkom want daar zal het andere koek zijn

Sart-Tilman

Vorig weekend moest ik normaal volledig werken maar volgens mn trainer was het niet slecht als k een wegkoerske kon meepikken. Dus zat er maar één ding op en dat is om proberen te wisselen met een collega. Dankzij Sofie is dit gelukt ( nog ns merci) en kon ik zaterdag in Oostduinkerke gaan koersen. De dag ervoor moest ik wel tot 23h30 werken ( wat ook wil zeggen veel trappen doen! ) en dat wreekte zich wel tijdens de koers. De beentjes zaten niet fris en nu werd er juist redelijk hard gekoerst. Na 93km werd het uiteindelijk een massasprint en ik werd 23ste van de 105 deelneemsters.
Woensdag was het op het werk (luchthaven Zaventem) de dag van de Cape Epic rijders. Er werden veel fietsen geladen richting Londen om van daaruit met een connectie in Zuid-Afrika te arriveren. Patricia Vandendriessche en haar vriend (Team Nomadesk) zaten op mijn vlucht. En ik heb mn best gedaan he want de vlucht was te laat binnen maar ik heb m 10minuten voor zijn max grondtijd terug weg gekregen! Speciaal voor jou he Patricia :-). Daniël van Bikeshop Diest zat op dat moment ook al in Londen. Hij neemt dit jaar voor de 2de keer deel aan deze rittenkoers.
Ik moet toegeven dat het op dat moment toch ook een beetje kriebelde hoor.
Gisteren (zaterdag) werd Team Saeco voorgesteld in de Saeco gebouwen in Alleur. Een verslagje vind je oa op de website van mountainbike.be (http://www.mountainbike.be/algemeen/actueel.php?subaction=showfull&id=1237668340&archive=&start_from=&ucat=1&
Na de voorstelling ben ik met mn nieuwe Ridley Ignite naar huis gereden. Nog effe testen voor de mountainbike wedstrijd in Sart-Tilman.




Om half 9 vandaag was de start van de eerste mtb koers van het jaar. Kan moeilijk marathon zeggen want deze is maar 55km ( wel in lijn). De start was snel. Het gevoel in de beentjes was niet denderend maar dacht dat dat wel zou beteren. Na een tijdje begon ik toch ns na te denken of er niks anders aan de hand was en ja mn achterband stond precies toch aan de platte kant. maar nog geen andere vrouwen in t zicht dus toch nog maar blijven doorrijden tot ik in een bocht merkte dat m nog platter stond ( ongeveer half koers). Wat extra lucht gegeven :-) en jawel dat reed wel n pak beter. Waarom had ik dat niet eerder gedaan! Echter achteraf bleek dat ik dan waarschijnlijk nog ns moeten stoppen had want ik had blijkbaar n deuk in mn velg door wat onfortuinlijk hard op een steen neer te komen. Na de finish stond m weer redelijk plat. Toch als eerste dame geëindigd maar in normale omstandigheden was de tijd beter geweest. Wel een extra weerstands training gehad he!

iets anders

Effe een ander nieuwtje dan over het fietsen. Mn zusje is vandaag voor de 2de keer mama geworden. Chloë heeft er een broertje Xan bij ( en ik een supportertje ? :-) ) Mn vriend is peter van de kleine spruit. Hebben al zitten fantaseren om er een BMX'ertje van te maken. Haha. Dus bij deze wens ik mn zus en schoonbroer nog een dikke proficiat. K hoop dat het me bij deze vergeven is dat ik haar vandaag niet kunnen bezoeken heb. Ik moest vandaag 2 trainingen afwerken. (zaterdag wegkoers in Oostduinkerke)

laatste strandrace en eerste wegkoers

Zondag 1 maart was het alweer de laatste strandrace. Deze vond plaats in Knokke maar de dames mochten daar enkel de korte afstand doen dus 1 ronde van 24km. Eigenlijk volledig tegen mn principe want ik vind dit discriminatie ma ja t zou een goede training kunnen zijn en ik wil nog iets goedmaken na mn pech van de vorige manche. En t is eigenlijk te gek voor woorden maar halfweg koers breekt mn andere pedaal toch wel af zeker. Dus weeral game over. Lag op dat moment in 2de positie. Dit is dus echt niet meer leuk he!!! Iedereen die me kent weet wel dat ik altijd wel van die speciallekes aan de hand heb maar 2x achter elkaar... dat verwachten zij dus zelfs niet. Maar hoofd weer omhoog en trainen voor t volgende :-)
Na 2 oefenkoersen (weg) bij de juniors stond er vandaag de eerste wegkoers bij de dames op het programma. Het beloofde een redelijk zware koers te worden in Tielt-Winge want er zaten toch wel een paar "bergjes" in. De start werd met een half uur uitgesteld want de bond kreeg de 169 inschrijvingen niet op tijd verwerkt. Er moest eerst een grote ronde van 48km afgelegd worden, gevolgd door 4 kleinere rondes. Dit alles was goed voor 102km. De conditie blijkt al redelijk te zijn want op de bergjes nergens een probleem gehad en redelijk goed mee vooraan kunnen koersen. Er is wel een groepje van 14 weggereden op het moment dat ik dus ns midden in het pak zat. Een paar pogingen gedaan maar ben er helaas niet meer bij geraakt. En dan maak ik nog een domme beslissing in de laatste halve ronde om, na een poging om op het bergje een gaatje te krijgen, dan dan toch maar op kop te blijven rijden. Hierdoor moet ik er een paar laten voorgaan in de laatste kilometers. In de sprint moet ik nog effe in de remmen doordat er iemand een of ander raar manoeuver doet. Ik eindig uiteindelijk als 29ste van de 169 ( er waren maar liefst 99 opgaven) Als ik nog wat meer in mezelf geloofd zou hebben, had er waarschijnlijk wel wat meer ingezeten maar ik heb in elk geval een zeer goede training gehad. Volgende afspraak is 22maart op mn MTB in Sart-Tilman

Brute pech

Na de verkenning van het parcour van de strandrace te Blankenberge op 17januari en nog een extra zandtraining daarna, zag ik de volgende manche van het MTB kustcriterium volledig zitten. Echter woensdagavond begon ik wat last te krijgen van slijmen en lichte keelpijn. T kan toch weer niet waar zijn zeker. Nu er na 6 weken weer een wedstrijd op t programma staat, ga ik weer ziek worden. Maar door goed te rusten en wat extra vitamientjes C viel de de schade blijkbaar nog mee want de beentjes voelden goed vandaag. Enkel nog een beetje last van wat hardnekkig slijm in mn keel ( sorry ik weet dat t niet echt proper is :-) ). Na de loopstart kwam ik, een beetje tegen mn goesting want zware tegenwind, al snel op kop. Dat bleef zo tot de mannen bij ons kwamen. En dan is het weer chaos he. Toen we bijna aan het keerpunt in Zeebrugge kwamen, splitste het peleton zich in 2. Tijdens de verkenning had ik de linkse kant genomen, wat toen de juiste beslissing was, maar nu ging ik mee rechts met een groep aangevoerd door Belgisch Kampioen Nicolas Vermeulen. Het strand was daar echter niet al te best en er werd wat geklungeld in het peletonnnetje. Voor mij viel er iemand en hij nam me natuurlijk mee. Ik geraakte niet onmiddelijk uit mn klikpedaal en verloor daar dan ook ontzettend veel plaatsen. Ik had dan ook totaal geen idee meer waar de andere vrouwen zaten. In de volgende ronde zag ik ineens dat Lieve Durnez niet ver achter me zat. Aan de trappen gekomen nam zij de alternatieve route (naar boven lopen door de duinen), ik nam de trappen. Voila daar blijkt dus dat de alternatieve route sneller was. In het wiel van haar ploeggenoot reed ze nu een tiental meter voor me in de duinen. Tegen dat we uit de duinen waren, was ik weer bij haar. Aangezien zij niet alleen rijdt, ging ik het dan maar tactisch aanpakken. Gewoon mee in haar wiel en zien waar ik eventueel van haar zou kunnen wegrijden. De voorbije strandraces had ik de indruk dat zij beter door het losse zand reed bij het oprijden van het strand maar dit keer reed ze daar niet van me weg ( de trainingen daarop hebben hun effect dus niet gemist). Daarna bolde ik gewoon op t gemak mee in haar groep. Het loodzware stuk strand in Zeebrugge lag me blijkbaar super goed want ik kon daar telkens blijven rijden ( allé stoempen!) terwijl er vele anderen ( waaronder mn concurrente) van de fiets moesten. Daar nam ik dan ook een redelijk voorsprong. Het gevolg was wel dat ik bij het andere keerpunt alleen in de volle wind kwam te zitten. Onbegonnen werk! Toen ik de groep met Lieve zag naderen, heb ik me dan ook laten inlopen want ik wist toch dat ik in Zeebrugge weer het verschil kon maken en vandaar was het wind mee tot aan de meet. Maar een stukje voor dat punt merk ik dat er precies iets niet juist is met mn pedaal en pats... mn linkerpedaal hangt daar ineens aan mn schoen te bengelen!!! Game over!!! Had nog 2 redders die me probeerden te helpen maar de pedaal werkte niet mee. Ben dan door iemand van de organisatie terug naar de start gebracht. Had vandaag echt "met 2 vingers in mn neus" kunnen winnen. Lieve kwam me achteraf zelfs zeggen dat het vandaag anders echt wel voor mij geweest was. Tijdens de huldigingsceremonie werd ik nog wel even als winnares afgeroepen maar dat klopte dus niet. Doeme was weer een pechweekend. Had me gisteren ook al een mn onderbuik verbrandt door een tas kokend water omver te duwen. Een ongeluk komt nooit alleen zeker? :-(

21 december: strandrace De Haan en ontzettend veel wind. Iedereen stond aan de start te bibberen van de kou. De dames mochten 2 minuten voor de mannen vertrekken maar er was zo veel wind tegenwind dat de snelheid in de start niet echt hoog lag. En er werd weer duidelijk op de mannen gewacht. De eerste aanlooplus over het strand was niet zo groot en door een gebrek aan parcourkennis laat ik me weer vangen. Op een gegeven moment rijdt er een sneller groepje naar rechts. Ik spring mee en wat blijkt... we moeten vlak daarna links van het strand af en een smaller pad de duinen in. Dus daar verlies ik ontzettend veel plaatsen. Wanneer er dan nog wat voor me geklungeld wordt en daardoor van de fiets moet, is de schade al enorm.T was daar gewoonweg file in de duinen. Zo ver ik maar kon zien zag ik een hele rij fietsers voor me. Maar ik wou nog niet opgeven en ging nog vol vertrouwen door. Eenmaal terug op het lange stuk strand bleek al snel dat je hier niet alleen zou kunnen wegrijden. Het bolde daar van geen kanten. Ben dan 2x met een kleiner groepje naar een groter peletonnetje gereden maar helaas daar zaten geen andere vrouwen bij. Zaten nog een groepje verder. En aangezien er maar een 4tal, waaronder mezelf, kop wilden doen ben ik dus niet meer tot bij hen geraakt. Ik kwam dus weer als 3de over de meet. Had nog krachten genoeg over want was er zelfs van overtuigd dat we nog een ronde moesten doen maar helaas... Aan de finisch zei nog iemand tegen me dat ik duidelijk bij de beste van die groep was. Tja tof om horen maar wat ben ik daar nu mee?! De volgende strandrace vindt 1 februari plaats in Blankenberge maar deze keer ga ik toch op voorhand het parcour verkennen. En wat agressiever rijden ! Dus iedereen is gewaarschuwd: ik ga me niet meer laten wegdrummen voor iemand die voor een 80ste plek of zo rijdt terwijl ik voor het podium rijd.

Mtb Kustcriterium

Op de strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder na, rijd ik dus eigenlijk niet zo graag strandraces ( te veel lopen). Maar omdat mn MTB seizoen dan toch al 3 maanden onderbroken was wou ik het nog een beetje rekken en dan kom je bijna automatisch bij de strandraces. De eerste manche in Oostende werd echter al een tegenvaller. Eerst en vooral het splitsingsbord al gemist en dan mn ketting nog over gereden. Game over dus. De 2de van het criterium van 6 wedstrijden werd op 9/11 gereden in Bredene. De 2 voorafgaande dagen vrij druk gehad op t werk, wat dus wil zeggen veel rondlopen en trappen doen, dus echt fris kwam ik niet aan de start. Toch nam ik een goede start. Een beetje te goed misschien want bij het opdraaien van de duinen hing ik al een stuk voor het vrouwenpeleton ( de vrouwen starten 2 minuten voor de mannen). Dus werd het alleen opboksen tegen de wind. Na de 1ste ronde werd ik bijgehaald door Lieve Durnez en Nel Van Damme in het wiel van de man van Lieve. Ik pikte aan maar bij het oprijden van het strand nam ik een verkeerd spoor en reed me vast. De vogels waren gaan vliegen want dan kwam er nog een heel stuk met wind tegen. De 2de dame stak ik al snel terug voorbij. Bij de 1ste ben ik ook nog geraakt maar dan maak ik in de laatste kilometers nog een domme fout waardoor ik haar weer moest laten rijden. Het laatste stuk strand naar de finish was net iets te kort om mijn fout weer goed te maken. Had de meet 1 golfbreker verder gelegen dan was ik haar weer voorbij gereden maar nu kwam ik dus enkele luttele meters te kort.

De dag na Sinterklaas :-) trokken we naar de Panne voor de volgende wedstrijd. Ik had zaterdag al een vrije dag aangevraagd op het werk en we hadden de voorbije weken wat aan de zwakke punten gewerkt dus nu kon het toch alleen maar beter gaan... maar helaas pindakaas. Het weekend ervoor begon ik last te krijgen van een verkoudheid en s maandags zat mn hoofd helemaal toe. Geen probleem volgens mij want na een 5tal dagen is dat toch weer over. Wel een beetje een probleem volgens mn trainer want dat blijft toch wel wat langer in je systeem zitten. Maar wie me kent weet dat ik het tegendeel wel wil bewijzen. De start ging weer goed maar al van bij het eerste loopstuk wist ik dat er iets niet in orde was. Ik voelde me wat slap en het lopen ging dan ook van geen kanten. Doeme mn trainer had weer ns gelijk :-( Heb er nog het beste van proberen maken en werd uiteindelijk 3de. Tot het laatste loopstuk juist voor de meet was ik nog 2de. Ach ja niks aan te doen. Volgende keer gezonder en beter zeker.