Kim "MTB Marathon" Saenen

Strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder

2011-11-13T20:05:00.001+01:00

Na een dipje na BK marathon, waar ik moest opgeven omwille van kettingproblemen, heeft mn zelfvertrouwen vandaag weer een boost gekregen. Met veel vraagtekens stond ik nog eens aan de start van de langste strandmarathon ter wereld, namelijk 135km van Hoek v Holland, onderaan in Nederland, tot helemaal bovenaan in Den Helder. Ook de praktische regeling heeft heel wat om handen. De start was al om 8u dus zaterdag toch nog maar een hotelletje gezocht. De dag zelf moet Pat 480km met de auto rijden om me te bevoorraden, naar te finish te rijden en dan nog de hele weg terug naar huis. De dames starten even voor de heren. Op deze manier heb je wel een goed zicht op je positie bij de dames maar er wordt niet echt doorgereden want de koerskonijnen onder de dames kijken al snel achterom om te zien of de heren er nog niet aan komen. In tegenstelling tot andere jaren had ik totaal geen moeite om het tempo van de voorbij koersende heren te volgen. Na ongeveer 6km reed er zich iemand rechts voor me vast in het zand met natuurlijk een domino effect van vallende bikers tot gevolg. Ik kon nog net uitwijken maar die links van me niet en hij haakte in me. Voet en grond en proberen loswrikken maar de groep was weg. Damn nu had ik geen idee meer of er daar dames tussen zaten. Enkele km's verder moesten we een superlang stuk lopen omdat er zand werd opgespoten op die plek. En daar liep ineens Sabine Halkes voor me uit maar geen spoor van Gabriëla Roovers. Ik liep (allé trippelde ;-) ) iets beter dan Sabine maar ik wou te vroeg opspringen wat niet ging en ik was wat aan t sukkelen. We reden dus weer samen in een groepje. Maar ik kan het niet laten en deed eigenlijk weer te veel kopwerk. Zij was slimmer en bleef mooi uit de wind. Doeme moet toch ns meer met mn verstand gaan leren rijden denk ik. Om in Scheveningen het strand terug op te rijden, kon ik op de fiets blijven en ik was haar kwijt. Wist wel nog steeds niet in welke positie ik reed. En dat is zo gebleven tot na een dikke 100km toen Mark van de organistatie zei dat ik 1ste was. De laatste 15km waren echt zwaar maar moe en voldaan reed ik als 1ste dame over de meet. Het was een loodzware editie: niet omwille van de wind of andere weersomstandigheden maar het strand lag er echt overal heel zwaar bij. En ik heb super veel kopwerk gedaan in mn groepjes maar ja daar word je sterk van zeker ;-)

Bij deze ook nog eens een bedankje aan alle teamsponsers en Ewa en Dennis van "Easy Washer"

verkiezing mtb'er van het jaar

2011-10-17T21:47:00.000+02:00

Vorige week kreeg ik de aangename verrassing te horen dat ik genomineerd ben als mountainbikester van het jaar. De prijsuitreiking vindt plaats op 5november in Bornem maar tot dan hoop ik natuurlijk zoveel mogelijk stemmen achter mn naam te krijgen ;-)
Dus als jullie een secondje tijd hebben om mij een stemmetje te geven.... dat kan via de volgende link:

http://mtbvanhetjaar.revosportscare.be/poll.aspx

mtbvanhetjaar.revosportscare.be

Je vindt me uiteraard terug bij de "dames elite"

Teleurstelling na BK marathon

2011-10-14T14:21:00.000+02:00

Na mn Europese marathon trui bij de masters in Graz in 2009 en mn Belgische trui vorig jaar, zal ik het dit jaar met enkel een Vlaams-Brabantse kampioenentrui moeten stellen. Vandaag op het BK in Eijsden ketting stuk gereden. Na bijna een half uur aan de kant te staan dan toch nog moeten opgeven omdat mn ketting bleef doorschieten. Spijtig genoeg mn titel dus niet kunnen verdedigen. Was er nochthans meer dan klaar voor en voelde me ook goed. Gelukkig heb ik er al een heel mooi seizoen opzitten!
Kris Henderieckx verzachte de pijn enigzins door te winnen bij de master 1!

Augustus

2011-09-18T17:50:00.000+02:00

Het marathon kampioenschap komt dichterbij dus tijd om de voorbereidingen te beginnen, wat dus wil zeggen minder marathons rijden zodat ik meer kan trainen. Met pijn in het hart neem ik dus maar aan 1 marathon deel, namelijk de Chouffe marathon. Maar qua zwaarte kan deze absoluut wel tellen dit jaar want de omstandigheden zijn hels. Regen, modder en wind zorgen voor een ware slijtageslag. Door maaglast vlotte het het eerste uur niet al te best. Eens dit beter was en ik terug wat tempo kon maken, kreeg ik problemen met mn ketting die achteraan altijd tussen mn cassette en wiel viel. Wel 8 keer ben ik moeten stoppen en zelfs met de derailleur wat bijregelen lukte het niet ( achteraf bleek dat derailleur wat scheef stond doordat ik ergens een boomstronk geraakt heb). Door al dit oponthoud was Ine Gantois me voorbijgereden en reed ik dus in 2de positie. Ik had geen idee hoeveel tijd ik juist verloren had maar het was redelijk veel. Iets na half koers kreeg ik Ine terug in het zicht. Ik ging haar voorbij en ze pikte niet aan. Ondertussen had ik ook bijna geen remblokken meer en zag ik bijna niks door de combinatie lenzen en modder :-(. Dus zeer voorzichtig in de afdalingen en maar proberen op de andere stukken tempo te maken. Niet echt fijn rijden maar het loonde want ik kwam als 1ste dame over de meet.

De week erna stond ik nog eens aan de start van een wegkoers. Dit was alweer een hele tijd geleden dus ik stond hier met veel vraagtekens en zware benen van de voorbije trainingen aan de start. Tot mn eigen verbazing kon ik zonder problemen volgen en dan begon het weer te kriebelen....trainen moet ik doen dus mee koersen ;-) Heb me echt kapot gereden maar was niet mee met de juiste ontsnapping. Ik voelde wel dat ik nog ietskes te kort kwam en na elke inspanning moest ik toch effe bekomen voor ik weer iets kon proberen. Voor de sprint pas ik maar toch was dit een zeer goede training. Met een vrij tevreden gevoel keer ik terug naar huis :-)

Nu wordt het erger....een XC wedstrijd in Langdorp op het programma :-/
Elke keer ik een xc moet rijden heb ik het gevoel zoals Julia Roberts in de film "runaway Bride". Omdat het een goede training voor me is, wil ik er wel starten maar eenmaal ter plaatste verandert dat gevoel snel. En in koers moet ik echt vechten tegen mezelf om door te gaan en niet te stoppen. Vreemd he?! Maar deze keer was het gelukkig anders. Misschien ook wel omdat het in Langdorp was dus dicht bij huis op een mooi parcour? Met de fiets nogal laat naar daar gereden (stress vermijden ;-) ), inschrijven nog snel een rondje doen en starten... Kristien en Joyce schoten weg, ik volgde in het wiel van Petra. Nog voor het einde van de aanlooplus hadden we Kristien al te pakken. Een ronde later, net voor het steile klimmetje op en holle weg stak Petra een junior voorbij die ik niet meer kon passeren. Hij reed te traag naar boven en Petra had een gaatje. ze moet dit gezien hebben en reed volle bak door. Doeme maar niet erg want is uiteindelijk toch maar een training voor me. Stiekem hoopte ik wel dat ze zich misschien een beetje zou opblazen door van me weg te rijden. 2 ronden voor het einde kreeg ik haar terug in het zicht en kon haar voorbij rijden op het einde van de lange klim aan de bevoorrrading. Ik kon deze poitie behouden en ik denk dat ik de laatste ronde constant aan t lachen was...wat gebeurt er nu? Ik rij een XC uit en ik wordt gewoonweg 2de! Ik ben suercontent en heb het gevoel dat ik mezelf overtroffen heb. En jawel als toemaatje kreeg ik nog de trui van Vlaams-Brabantse kampioene overhandigd

Trailer Sudety MTB Challenge 2011

2011-08-26T20:59:00.000+02:00

Check this out:

http://vimeo.com/krybarczyk/sudety-mtb-challenge-2011-trailer

Sudety MTB challenge Polen

2011-08-01T23:49:00.000+02:00

Net zoals vorig jaar trokken we weer met een deel van de ploeg naar de mtb challenge in Polen. Maar deze keer zou ik solo rijden. Ik hoopte maar dat ik dit in mn eentje tot een goed einde zou brengen.
Hieronder mijn wedstrijdverslag ( je kan ook n kijkje nemen op de teamblog (http://www.teamnomadesk.com/)
waar Kris de parcours wat uitvoeriger bespreekt)

Proloog: deze was al van een heel ander kaliber dan deze van vorig jaar. Dubbel zo lang en dubbel zo zwaar. Maar eigenlijk wel een mooi parcourke. Kris en Robby mochten als allereersten om 14u vertrekken; ik, als solo rijdster, pas na de duo’s om 15h27. Goed opgewarmd op een asfaltklim want ik herinnerde me van vorig jaar dat de proloog echt hel is voor mij. Veel te kort en intensief maar ik zou proberen zo goed mogelijk naar boven te rijden en de schade op de concurrentie proberen te beperken. We starten allemaal met 30sec tussen, mannen en vrouwen door elkaar. Op het hele steile stuk moet ik even van de fiets maar voor me waren er ook al 2 mannen aan het lopen. Daarna volgt er een singletrack met wat boomwortels en daar proberen er natuurlijk 2 mannen te passeren waardoor ik van mn spoor afwijk en effe een slipper maak maar zonder erg. Ik blijf rustig en probeer weer hard door te gaan maar het feit dat er al 3 mannen passeerden die later gestart waren, was geen leuk gevoel. Een stukje verder passeer ik op mijn beurt nog enkele voorliggers en 1 dame. Allé laatst zal ik dan al wel niet zijn Het is wachten tot tijdens de podiumceremonie voor ik de uitslag te zien krijg en ik win tot mn grote verwondering met iets meer dan 3min op de 2de dame. Wow great start

1ste rit: Kudowa-Krliky 104km - 2600hm

De eerste zal meteen de langste van de 5 worden: 103km. Ik mag in de 1ste box starten en zo heb ik meteen een goed zicht op mn positie bij de dames. Aangezien ik dit jaar solo rijd en er nog vele zware etappes volgen durf ik niet goed echt vol te starten maar ik probeer toch om er een voldoende hoog tempo op na te houden. En het loont want er komt geen enkele dame over me. Wel heb ik problemen met mn zadel, die tot 2maal toe naar achteren kantelt. Maar aan de bevoorrading staan Pat, Steven en Arno klaar met de nodige tools. Door dit tijdsverlies komt er wel een dames team aansluiten, namelijk Ivonne Kraft en bikepartner Celina Carpenteira. Ik beslis wat bij hen te blijven rijden en we raken aan de babbel. Ivonne die al veel ervaring heeft in meerdaagse wedstijden, zegt dat ik beter niks kan forceren want dat de volgende dame al redelijk wat achter is en ik gisteren toch al 3min voorsprong had. Ik moet haar gelijk geven en blijf gezellig bij hen Celina heeft het wel iets moeilijker bergop. Ivonne en ik rijden om de beurt op kop. Op de technische gedeelten laat ik Ivonne voor want van deze dame kan ik nog iets leren ( Zij is dan vroegerr ook een zeer goede XC renster geweest). Met nog een dikke 10km te gaan, gaat het me toch iets te traag bergop en beslis ik om alleen verder te rijden want ik ben nog wel aan het koersen he. Ik finish als 1ste dame met 3min voorsprong op het sympathieke damesduo. We eindigen alle 3 zelfs voor de mixed duo’s! Van girlpower gesproken!!!!

2de rit: Kraliky - Stronie Slaksie: 70km - 2500hm

Deze zou een hele speciale voor me worden want vorig jaar ben ik hier zwaar gecrashed: tand afgebroken, lip opengescheurd en kaak gekneusd. Heb de wedstrijd daarna maar op halve kracht meer kunnen uitrijden want ik kon bijna niks meer eten omdat heel mn gebit pijn deed. Mn duo partner Christophe heeft me er toen op momenten echt moeten doorsleuren. Aan de start werd nog eens duidelijk gemaakt dat, door de regen van de voorbije dagen, de technische afdalingen op stenen en wortels er heel gevaarlijk bij lagen. Dus voorzichtig zijn was de boodschap vandaag. En zo heb ik dan ook gereden. Had al een mooie voorsprong op de 2e dame dus moest zeker geen risico’s nemen. Ik finisch weer als 1ste dame maar had naar mn gevoel niet echt goed gereden omdat ik té voorzichtig geweest was en zo was het net iets minder fun.

3de rit Stronie Slasky - Bardo: 60km

Deze was mn iets mindere dag. Waarom? Geen idee maar vorig jaar was de 4de rit mijn off day dus ik zal er dan wel altijd eentje hebben zeker? Proberen om me niet druk te maken en wat te genieten van het parcour en omgeving dus. Ook deze etappe win ik maar ik moet 1 mixed team net voor laten.

4de rit Bardo - Gluszyca: 57km - 2200hm

Ik wist dat deze etappe zeer zwaar zou zijn dus startte ik iets rustiger. Ik had eigenlijk wel graag met de mixed teams gestreden maar van in de start werd al duidelijk dat ik dat idee maar beter kon laten varen. Deze dames rijden immers met een sterke man die hen duwt en trekt (koord, camelback, lint,..) dus op de beter lopende stukken zijn zij, toch zeker na al enkele dagen koersen, in het voordeel te opzichte van mij. Ik rij dus mn eigen tempo maar na 12km slaat het noodlot toe. Lek gereden in een hele mooie afdaling Ik verlies hier wel redelijk veel tijd omdat de band er niet goed afgaat, de CO2 patronen vast zitten, de voetpomp die Grzegorz (organisator die daar ook net stond) gaf werkte niet goed ,… Ook nog ns merci aan de mannen van het Dreamteam om mee te helpen. Allé nadat heel wat bikers me gepasseerd zijn, waaronder 2 solo dames, kan ik weer verder. Wanneer de paadjes smaller worden, zit ik echter vast achter tragere renners. En alhoewel ik al bijna 2uur voorsprong heb, begin ik me toch serieus op te jagen. 8 kilometer later heb ik beide dames ingehaald maar stop ik bij Pat, Steven en Arno om van wiel te wisselen want met binnenband rijden op dit parcour is echt niet verstandig. Rem moet dan ook weer bijgeregeld worden dus beide dames rijden weer voor me. Maar niet voor lang. Eenmaal mn ritme terug gevonden haal ik eerst de Poolse en daarna de Deense dame in. Geen van beiden pikt aan en ik bouw mn voorsprong weer op. Een tijd later krijg ik ook het damesteam Kraft-Carpenteira weer in t zicht. Ik rij tot bij hen en blijf wat in de buurt rijden tot ze opeens achterblijven. Ook deze etappe win ik dus maar 2 mixed teams zijn weer net voor me

5de rit Gluszyca - Kudowa Zdroj: 79km - 2600hm

Laatste maar zeker geen makkelijke rit. We krijgen weer een mooie portie wortels en stenen voorgeschoteld, super leuke afdalingen en muren om te beklimmen. Enkele van die klimmen zijn zo ongelooflijk stijl dat je de fiets moet dragen. Ik rij nog steeds in de buurt van de mixed teams, die onderling een verbeten strijd aan t leveren zijn. Maar op de loopstukken wordt hun fiets door hun respectievelijk mannen naar boven gedragen. Niet erg hoor ik rij solo en ik ben er best trots op dat ik dit alleen doe. De benen waren eigenlijk best wel goed. Op verschillende steilere klilmmen kan ik blijven rijden waar velen van de fiets moeten. Op deze stukken haal ik de dames van de mixed teams ook altijd weer in. Maar dan begint het hard te regenen en stop ik op mn windstopperr aan te doen… alle hop weer verder…. en dan begint het effe echt te gieten… krijg het zelfs wat koud… krijg flashbacks naar de Black Forest marathon waar ik onderkoeld opgegeven heb :-/….dus toch maar regenjasje aan doen. Ik verlies 2 mixed teams hierdoor wel uit het oog maar uiteindelijk moet ik niet tegen hen strijden he want ik rij in de solo categorie. Later komt het zonnetje er weer door en wordt het zelfs nog behoorlijk warm op de bike. Ik amuseer me, pik nog wat lijken op en win ook mn laatste etappe. De ontlading is groot. Aan de finish hoor ik ook dat Kris en Robby hun 2de plaats algemeen behouden hebben dus het geluk kan niet meer op.

Ik ben echt wel trots op mezelf dat ik dit solo volbracht heb. En waar ik ook heel tevreden over ben is dat ik in het algemeen klassement ook de allereerste dame ben, Met 40sec voorsprong op het 1ste mixed duo. Cool! Een wedstrijdje in een wedstrijd. En we kunnen natuurlijk Pat, Steven en Arno niet genoeg bedanken voor alles wat zij gedaan hebben zodat wij steeds weer “fris” aan de start stonden. Zij zorgden voor de bevoorradingen met onze Sponser producten, maakten de bikes elke etappe weer zuiver met de EasyWasher en zorgden dat ze ook weer elke dag tiptop in orde waren. De sfeer in ons team is super en dan maakt het allemaal zo veel leuker en dan komen de prestaties vanzelf.

Ik heb hier veel leuke mensen leren kennen, op prachtige parcours mogen koersen en de organisatie, en de hotels waar ze ons in ondergebracht hebben, is ook tiptop in orde . Het is en blijft een aanrader deze mtb Challenge in Polen (http://www.mtbchallenge.com/ )

Raid des Hautes Fagnes

2011-06-30T16:38:00.000+02:00

Volgend teamevent: raid des hautes fagnes in Malmedy. 115km loodzware kilometers die nog zwaarder zouden zijn door de overvloedige regenval van de voorbije week. Ik had me er al mentaal op voorbereid dat ik 6H30 onderweg zou zijn...een hele boterham dus. Met nog 2 renners in de lappenmand, eentje in Bulgarije en anderen met gezinsverplichtingen stond enkel K3 (Kris,Kris en Kim) aan de start. Ik had me voorgenomen om me op de lange, lastige beginklim niet te sparen en zo al proberen een kloofje te slaan met de concurrentie. En dat lukte :-) De beentjes voelden goed en ik kon op een mooi tempo blijven rijden. En bovenal amuseerde ik mij op dit prachtige parcour. Ik wist ook dat ik me op het gezapperige tussenstuk niet steendood moest rijden want dat zou je je achteraf bekopen. Dus af en toe liet ik mn groepje rijden als er weer eentje op kop kwam die effe volle bak ging rijden maar ik kon telkens terug komen door mn tempo te blijven rijden. Ik haalde renners in die normaal allemaal een stuk voor me rijden. Vreemd! Al snel bleek dat er verschillende lek gereden hadden ( Kris Jansens zelfs tot 4x toe!!!) en sommige anderen waren gewoon zelf aan het platlopen. Tja een snelle start is hier dodelijk op deze marathon. Alles verliep vrij vlot voor mij en ik bouwde een mooie voorsprong uit. Maar dan op ongeveer 100km liep het mis. In een snelle afdaling kwam ik onverwachts in een modderplas terecht, stuur sloeg (lag er daar iets onder of zo???) om en ik werd de kant in gekatapulteerd. Recht met mn gezicht tegen de kant. Auch! Ik stond snel weer recht maar mn gezicht, nek en schouder deden wel redelijk veel pijn. Een vriendelijk Nerderlander hielp me even om mn stuur terug in de juiste positie te zetten en ik kon weer verder. Maar al snel bleek dat ook mn zadel gekanteld was. Dan rijden we zo maar verder want wou niet nog meer tijd verliezen door dat proberen te fixen. Ik moest toch effe bekomen van de slag en moest dus ook het tempo wat drukken. Ook de volgende afdalingen reed ik toch maar wat voorzichtiger. Ik begon me een beetje zenuwachtig te maken omdat ik niet juist wist hoeveel de voorsprong was en nu zou daar zeker een stuk vanaf gegaan zijn. Dus wat harder op de tanden bijten en proberen terug het tempo wat op te drijven. Ik finish als 1ste dame in 6h09. Dus veel beter dan ik gedacht had met een half uur voorsprong op de 2de dame (die de dag ervoor wel een beetje ziek was). Maar ik ben 35ste algemeen en dat vind ik wel een mooie waardemeter. Ook beide Krissen stonden op hun respectievelijk podium dus weer een gaslaagde dag voor Team Nomadesk-Narviflex

Thks Zoef en Majid voor de fotootjes! :-)

Ontdooien in een berghut: Black forest ultra bike marathon

2011-06-20T00:10:00.004+02:00

Aangezien de teamwedstrijd, Malevil Cup in Tsjechië, op 't laatste moment niet door ging, holder de bolder naar het Zwarte Woud vertrokken voor de Black forest ultra bike marathon. Nog een ferienwohnung op 7km van de start gevonden...op een boerderij. Op de één of andere manier slapen we daar altijd goed en dus de 1ste nacht al direct 9u kunnen maffen? Zaaaalig! Zaterdagvoormiddag met Pat en Giovanni, die daar ook was met zn vriendin Kim, een stuk van de beginklim gaan verkennen en de beentjes voelden wel ok. Namiddag viel er af en toe een buitje maar het was niet echt koud en dat was ook de weersvoorspelling voor zondag. De start was om 7h30 dus nog even aan het twijfelen over de kledijkeuze. Misschien toch maar een kniebroek, een warmer onderhemdje en iets dikkere handschoenen? Bwah nee na een km of 5 begint de eerste klim en dan heb ik het toch te warm. Een totaal verkeerde keuze zo zou later blijken... Ik was goed mee weg in de start en kon als 1ste dame aan de klim beginnen. Wel waren er nog 3 dames vlak bij me. Ik reed mn eigen tempo en er bleef er maar eentje meer over die bijna de hele klim als een schaduw in mn wiel bleef zitten. We bleven samen rijden tot ik op ong 43km ineens bijna op mn sneuter ging zonder dat ik iets deed. Moeten stoppen en bleek dat mn achterwiel los zat???? Allé mn groepje, waarin ook de Zwiterse zat, was dus weg. Daarvoor hadden we al een paar serieuze buien over ons gehad en ze bleven maar komen. Ook de wind was ruimschoots aanwezig. Ik kreeg het na een tijdje zo ontzettend koud dat ik zat te rillen op mn fiets en bijna niet meer kon schakelen door mn ijskoude handen. Dat is dan het nadeel van wat scherper te staan zeker? Maar de Zwitserse was zelf ook maar "smalleke" dus waarom kon zij daar dan beter tegen? Ach ja zij had een extra vestje aangereikt gekregen. Maar Pat reed zelf de kortere afstand dus ik had niemand langs de kant om eventueel een regenvest of beenstukken aan te geven. Iets verder kwam ik "ijsblok" Giovanni tegen. Hij zag het niet meer zitten en ging stoppen. Ik probeerde hem aan te sporen nog wat te proberen maar tevergeefs. Even later kwam ik terug bij een andere belg aansluiten, Ronny van W-bikescycling team, die ook in het groepje met de Duitse zat. Ook hij had het vreselijk koud en had sterk zn twijfels of het zou lukken om de marathon uit te rijden.Zelfs bergop kreeg ik het toen al niet meer warm! Toen we na ong 60km een hagelbui en stormwind te verwerken kregen, was het helemaal om zeep. Ik bleef maar rillen van de kou en Ronny drong er op aan dat ik zn regenvest even zou aandoen. Nog even tegengeprutteld want dan zou hij het nog veel kouder krijgen, maar dan toch maar gezwicht voor dat beetje warmte ;-) Bij de volgende bevoorrading op 67 km hebben we er dan met pijn in het hart de brui aan gegeven. Ze deden de nummerplaatjes van onze bikes en zeiden dat ze transport zouden regelen. We moesten boven maar even wachten want daar was het warmer. Daar werden we samen met een 5tal anderen in een berghut super goed opgevangen met dekens, verwarming en warme thee. Mochten we niet zo aan het afzien zijn van de kou, was het best gezellig geweest ;-) Over het vervoer hoorden we niet veel maar de klappertandende medebikers bleven maar binnenstromen. Ondertussen bleven Ronny en ik maar wat kletsen en grapjes maken om toch enigzins het leed van een opgave wat dragelijker te maken en goed te praten. En ja hoor dat werkt best therapeutisch. Ik ben blij dat hij daar bij me zat. Na een dik uur en een blokhut die al gevuld was met zeker 40 bikers, kregen we te horen dat er een lijnbus binnen een half uur zou arriveren om ons naar de finish te brengen. Ze hadden dit nog nooit meegemaakt. Ook op andere bervoorradingen zaten ze met een hele meute onderkoelde bikers. Wat er met de fietsen ging gebeuren konden ze niet precies zeggen. Die gingen ook opgehaald worden maar dus niet met hetzelfde transport als dat van ons. Hmmm en hoe gaan die fietsen geïdentificeerd kunnen worden? De nummers zijn er afgehaald?Geen goed idee dus. Ondertussen had Ronny al op zn Garmin gechecked hoe ver het over de weg terug naar Kichzarten zou zijn....100km...wat 100km? Hoe kan dat nou? Dus dat was ook al geen optie. Of toch want ondertussen was er al 1,5 uur verstreken. Nog ns effe checken met de hulpverleners...35km maar wel 1000hm want je moet een berg over. Alles beter dan toekomen en merken dat iemand anders met je bike gaan lopen is natuurlijk. Elk een lichtblauwe vuilzak, die we daar vastkregen, versneden tot een geweldig modieus jasje en mouwstukken en onder onze natte windvesten en echte mouwstukken aangetrokken. En weg waren we. Ze keken ons daar wreed raar aan maar we kregen toch het gezelschap van nog 3 anderen. De eerste kilometers waren nog super koud maar daarna begon ons plastic vestje toch zn werk te doen... zelfs met nog een stevige bui erbij. En er zat idd nog een lange klim in maar we waren al blij dat we daar weg waren en we hadden toch wat kilometertjes te weinig gereden he ;-)
Een heel speciale ervaring vandaag maar wat ik ook onthoud is dat de conditie momenteel echt wel snor zit. Ik had hier zeker een 2de plaats behaald!

Thks aan Ronny voor de compagnie en Kim die me een drinkbus heeft aangegeven.
Ah ja Pat kon de 77km wel tot een goed einde brengen. Hij heeft tijdens de laatste klim zelfs het gezelschap van het zonnetje gehad

drukke maand

2011-06-16T19:08:00.002+02:00

Er zijn zoveel wedstrijden in juni dat ik zelfs weer wat achterop zit met de verslagjes. Hieronder dus een overzicht van de voorbije 3 wedstrijden.
De dag na de marathon in Waimes reed ik een wegkoers in Begijnendijk. Wou er een 3daagse van maken om nog ns lekker wat bij te trainen. Dus ook met de fiets naar Begijnedijk en terug. Wel mooi in het wiel van mn ventje ;-) De koers zelf was een nerveuze bedoening. In de 2de ronde werd er al gevallen op het enige molshoopje dat in het parcour zat. Gelukkig zat ik goed vooraan en had er geen last van. Ik had me voorgenomen om er gewoon een snelheidstraining van te maken en dus mooi in het peleton mee te rijden. Maar dat lukt me dus blijkbaar niet. Van het moment dat ik er zie wegspringen word ik al nerveus....ik wil meedoen!!!! En voila we waren dus vertrokken. Na 25km reed ik al met een 3tal voorop maar lang duurde het niet voor het peleton in gang schoot. Ik ging nog een paar keer mee maar uiteindelijk zou geen enkele vluchter het halen en werd het een massasprint. Iets waar ik liever niet aan meedoe. Maar dacht het toch even te proberen tot ze weer tegen me reden en ik het fietspad moest opspringen. Ben dan maar gewoon achter het peleton over de meet gebold. En blijkbaar had mn derailleur ook een tik gehad want die stond tegen mn spaken :-( De dag erna stond ik aan de start van de Hagelandse chrono met veel vraagtekens want de beentjes doen nu, na 2 dagen koersen, toch wel wat pijn. Maar ach de bedoeling is om er sterker uit te komen he. We waren laat vertrokken dus ik moest hele stukken alleen rijden. En dan heb ik het dus moeilijk om er een constant hoog tempo op na te houden maar regelmatig zag ik een tragere biker voor me opdoemen en dan had ik weer een mikpunt. En zo kon ik er toch het tempo wat inhouden. De zwaardere stukken deden wel serieus pijn maar "no pain no gain". Ik was dan ook echt verwonderd dat ik nog de beste tijd bij de dames neerzette. 2 overwinningen op 3 dagen dus heel tevreden op naar de volgende maraton een week later. De week werd echter serieus verstoort door het slechte, totaal onverwachte nieuws dat mn werkgever, Aviapartner, zn licentie om de afhandeling op de luchthaven in Zaventem te doen, kwijt is. Vanaf november is het dus gedaan en zitten we allemaal zonder werk. We worden misschien wel overgenomen door Swissport of een deel van ons moet naar Flightcare maar aan welke voorwaarden,... Onzekerheid tot november dus :-( De trainingen lukten dan ook van geen kanten. Na een uur stond ik telkens weer thuis want het lichaam wou echt niet.
Ik moest me dus weer herpakken want zo zou het niet lukken. Er is toch niks aan te doen dus proberen om de gedachten te verzetten. Zondag als opwarming voor de marathon van La Reid dan maar een toertochtje gereden hier in Diest. De benen voelden terug wat beter. Oef...

Maandag dus Ardennes trophy, toch één van de zwaarste marathons in België. Samen met Kris van ons hotel in Spa naar de start gefietst. Al een stuk van het parcour meegenomen dus was in elk geval goed opgewarmd :-) De start verliep vrij goed. En eigenlijk niet alleen de start... ik amuseerde me echt op dit parcour en dan loopt de rest ook wel lekker. Ik kon er een goed tempo op nahouden en bouwde steeds wat meer voorsprong op. Ik had zelfs de indruk dat sommige klimmetjes helemaal niet zo lastig meer waren als de voorbije jaren. Nice feeling! :-) Heel even was er wel wat paniek toen ik mn volle drinkbus verloor terwijl de andere juist helemaal leeg was. Terugkeren dan maar en mn groepje laten rijden. Daarna waait er nog een loshangend afspanningslint in mn wiel maar voor ik dat goed en wel doorheb, is het al helemaal in mn cassette gedraaid. Damn krijg het er niet onmiddellijk volledig uit maar uiteindelijk lukt het en kan ik weer verder. En als afsluitertje verlies ik daarna nog eens een drinkbus maar deze keer heb ik er nog eentje en moet ik niet terugkeren. Ik finish als 1ste dame met een mooie voorsprong van 15minuten

Tja GT geeft je vleugels he ;-)

Nog even een extra bedankje aan Ewa en Dennis van Easy washer. Heb mn model ex-1030, waar ik trouwens zeer tevreden over ben, mogen inruilen voor de ex-1028 waardoor we weer net iets mobieler worden.

En aan B&D technics want door hen kan ik met nog lichtere wielen rijden :-)

Back on track

2011-06-02T22:47:00.000+02:00

Na Houffalize wat gesukkeld met de rug waardoor ik spijtig genoeg in Offenburg de strijd moeten staken heb. Alles zat geblokkeerd. Dus weekje kalmaan met bezoekjes aan dokter en osteopaat. Daarna ging het stillaan beter. En maar goed ook want de eerste echte Ardennen marathon van het jaar, les cîmes de Waimes, was in aantocht. Dus vorig weekend weer eens stevig getrained. Zaterdag de Bilzen classic gereden met oa Pat en Jean. Jean koos voor de 180km terwijl Pat en ik 138km afmaalden. De dag erna reed ik de chrono in Mazy. Voor zo een kleinschalige organisatie was deze perfect georganiseerd. Een dikke pluim daarvoor! Het was een snel parcour met veel veldwegen en bredere paden maar mooi afgewisseld met leuke singletracks op privéstukken van 5 kasteeldomeinen. Alhoewel ik de beentjes wel wat voelde van de dag ervoor kon ik toch de overwinning binnen halen. Maar tijdens dat weekend heb ik wel ergens een kleine verkoudheid opgelopen. Doeme toch...dit kan toch weer niet waar zijn met Waimes in aantocht. De voorbije 2 jaren heb ik daar dus telkens moeten opgeven omdat ik ziek was. Is die koers vervloekt voor mij? Allé me een hele week extra goed verzorgd en goed gerust en het heeft geholpen. Had vandaag enkel nog een beetje een verstopte neus maar voor de rest voelde ik me niet ziek dus het zou misschien nog wel meevallen. Tijdens de opwarming met Kris en Jean voelde ik wel dat ik niet te hevig zou moeten starten want zo lekker liep het precies toch niet :-( Sofie DeWulf vertrok nog al hevig maar na 150m ging ik haar toch terug voorbij. In de beginklim draaide het nog wat vierkant maar daarna kwam ik er wel wat door. Had niet echt een supergevoel maar blijkbaar lag mn tempo dan toch niet zo laag want heb altijd op kop gereden bij de dames en kwam mannen tegen die normaal toch wel wat voor me rijden. Ik win uiteindelijk met bijna 14min voorsprong op Katja Cauwenbergh en word 75ste algemeen van meer dan 600 deelnemers . En de ban is gebroken want heb nog ns kunnen uitrijden ;-) Gelukkig maar want vind het echt een leuk parcour met veel wortels, leuke klimmetjes en afdalingen. Wil ook Pat, Steven en Arno nog bedanken voor de bevoorradingen. En natuurlijk de supporters en sponsers.

Kris Henderieckx reed een dijk van een koers en werd 2de algemeen, Wouter werd 12de, Jean moest helaas opgeven met maagproblemen. Peter kroop eindelijk nog eens op zn mountainbike en amuseerde zich op de 65km

Houffalize Open Tour (HOT)

2011-05-05T11:34:00.010+02:00

Een 3daagse wedstrijd in Houffalize, het mekka van het Belgische mtb, daar moesten we als marathonteam zeker aanwezig zijn. De wedstrijd bestond uit een proloog, startronde + ronde over het oude wereldbekerparcour, op vrijdagavond gevolgd door 2 marathons van respectievelijk 70km en 80km op zaterdag en zondag. Vooral voor de proloog had ik een beetje schrik. Deze is maar 12km dus kort en krachtig en helemaal mijn ding dus niet. Bovendien zat de legendarische afdaling Fosse d'Outh erin en die had ik nog nooit afgereden.Mn tactiek was dus de schade wat proberen te beperken en zo weinig mogelijk tijd proberen te verliezen op d andere dames. Vrijdagochtend begonnen de kriebeltjes al. Damn dat is nog lang om nu al zenuwachtig te zijn. Dit wordt dus een lange dag. Rond 14u alvast het parcour gaan verkennen en voila....zenuwtjes weg en alles terug onder controle :-) En de proloog is eigenlijk best goed verlopen. Wel wat opstroppingen in de eerste afdalingen maar heb vanaf t begin op kop gereden bij de dames. Toen Patrick me in de laatste halve ronde zei dat ik bijna 3 minuten voor had , heb ik een klein beetje getemporiseerd met het oog op de volgende dagen. Met een voorsprong van 2,5min kwam ik als 1ste dame over de meet. Die nacht wel heel slecht geslapen omwille van hoestaanvallen dus voelde me niet echt fris aan de start van de volgende etappe. En zo voelde ik me de rest van de koers ook + in de eerste helft dan nog redelijk veel rugpijn. De eerste en de laatste kilometers waren het zwaarste, het middenstuk was wat vlakker en sneller.Er stond bovendien veel wind dus het was aangewezen om op dat middenstuk in een groepje te zitten maar helaas moest ik de grootste stukken helemaal alleen afmalen. Toch lukte het me om met ong 10min voorsprong op de 2de dame te winnen. De marathon was wel iets langer en meer hoogtemeters dan voorzien namelijk 75km en 1380hm. De volgende ochtend had ik beter geslapen maar kon ik bijna niks eten bij het ontbijt. Doeme toch. Maar ik had al wel een voorsprong van een dikke 12min dus moest het echt niet gaan kon ik nog altijd proberen bij de 2de dame te blijven en dan zou er nog geen probleem zijn. In tegenstelling tot gisteren,toen ze ons via een smal wegje stuurden wat al van in de 1ste km opstroppingen gaf,vertrokken we nu wel over een brede asfaltklim. Achter me scheurde het peleton dus had al zeker een beetje voorsprong. De volgende klimmen viel het me op dat precies iedereen een slak geworden was ;-) In tegenstelling tot gisteren moest ik geen enkel groepje laten rijden en deed ik zelfs nog redelijk wat kopwerk. Vanaf kilometer 30 begonnen mn benen wel wat pijn te doen. Het temporijden ging nog meer dan behoorlijk maar de steiler klimmen gingen iets moeizamer. Ik had echter nog van niemand gehoord hoe ver ik voor lag dus was er wel niet gerust in. Op een gegeven moment hoor ik iemand zeggen dat hij door een dame gepasseerd was als hij aan de bevoorrading stond. Damn die kan dus niet ver achter me zitten.... De volgende (en laatste)keer dat ik Pat zie vraag ik hem hoe dicht ze bij me is en hij zegt dat ik een kwartier voor ben...tja paniek voor niks geweest dus. Met 18min voorsprong win ik ook deze laatste etappe en bijgevolg ook het algemeen klassement. Ook deze etappe had meer hm dan voorzien namelijk 2100 ipv 1800 op 82km Heel het team presteerde super. Kris Henderieckx werd 1ste Master (2de algemeen), Kris Hertsens 2de master, Jeffry 3de fun, Jean Biermans 8ste master en Dennis heeft zich geamuseerd ;-). Het was weer een fijn bikeweekend!

Dank aan alle sponsers want door hen staan we telkens met topmateriaal aan de start en na de finish zorgt de easywasher ervoor dat alles in een mum van tijd weer zuiver is...zalig toch!

En natuurlijk ook bedankt aan alle supporters....is echt zalig zo aangemoedigd te worden.

Effe iets anders

2011-04-28T15:03:00.007+02:00

Zoals ik al aangekondigd had, heb ik een heel mooi kado gekregen om mn Belgische titel te vieren namelijk een duosprong. Dit is al van kindsaf een droom van me die ik echter nog nooit kon waarmaken. En vorige zondag was het zover. Op paasdag dus onder een schitterend zonnetje op het vliegveld in Schaffen. Na het nodige papierwerk werd er een instructeur gezocht. Het werd een goed gespierde vent dus dat kon al niet meer misgaan ;-) Effe wat uitleg over wat er juist gaat gebeuren en wat ik moet doen, pakje aantrekken en met het 2de vliegtuig kon ik al vetrekken. Nog steeds geen zenuwen of schrik maar dat zou, dacht ik, nog wel komen van t moment dat ik naar de open deur zou moeten gaan. Maar niks hoor... ik had zoveel vetrouwen in Rohny dat ik gewoon rustig bleef. Voor ons sprong een groep die formaties vormen (cool!). Nu is het onze beurt dus we schuiven naar de deur. Harnas vastnemen, ellebogen goed naar achter, hoofd op de schouder van de instructeur, benen goed onder het vliegtuig geplooid en off we go.... wow die eerste seconden.... vallen in het niets... en dan zweven in de lucht.... machtig gevoel. Heel het gebeuren werd gefilmd dus de cameraman hangt net voor mn neus (leuke job trouwens ;-) ) . Ik probeer te wuiven en te lachen (wat redelijk goed lukt want ik amuseer me echt) maar wel niet simpel met die wind. Na een 50tal seconden wordt de parachute opengetrokken. Ik mag zelf ns proberen sturen. "En voel je je goed, niet misselijk?" " Nee hoor alles ok" "Specialleke doen?" " euh ja!" En plots draaien we tegen redelijke snelheid rond in cirkels. Beter dan welke attractie ook hoor. Net op tijd vliegen we gewoon terug rechtdoor want nu begin ik het wel wat in mn maag te voelen ;-/ . Landing komt eraan...beentjes naar voren en een zachte landing in de grindcirkel. Heb een paar dagen met een smile op mn gezicht rondgelopen en al zeker 5 keer het DVD'tje van paracentrum Vlaanderen bekeken. Dit wil ik ooit nog doen maar dan wel alleen. De volgende nacht kon ik wel niet in slaap geraken...heb de sprong nog zeker 10keer over gedaan ;-)

Op paasmaandag reden we in Grand-Halleux met het team onze eerste wedstrijd op onze nieuwe GT Zaskar carbon Team bike. Na zo een hoogte en snelheidstraining van de dag ervoor kon het natuurlijk niet mislopen :-) Ik won de wedstrijd bij de dames, net als teamie Kris Henderieckx bij de masters 1, de andere Kris had pech en reed tot 3maal lek maar deed er dan nog maar een "strafronde" bij. De luchtkwaliteit bleek chter niet echt goed want na de wedstrijd kreeg ik weer hoestaanvallen die nu al een paar dagen aanhouden. Hopelijk zijn de luchtwegen weer in orde tegen vrijdag voor de 3daagse wedstrijd in Houffalize.

Kellerwald

2011-04-18T10:03:00.006+02:00

Na de chrono's in Andenne (een heel mooi parcour trouwens) en Olne-Spa-Olne, waar ik respectievelijk 1ste en 2de werd, reed ik dit weekend een echte marathon.

We zakten met het team (en Robby Meul)af naar Gilserberg (Duitsland) om de Kellerwald bike marathon te rijden. 3 rondes van 40km met een totaal hoogteverschil van 3200m al direct redelijk zwaar om het seizoen te beginnen ;-) Het is een typische Duitse marathon met veel schotter, lange klimmen, kortere steile klimmen en snelle afdalingen. Op een paar "single track"afdalingen was het wel oppassen geblazen om geen stukken te rijden door takken en stenen zoals Jeffry heeft mogen ondervinden. Hij moest de strijd staken door een afgebroken pad (dikke tak in zn wiel). Zaterdag de helft van het parcour verkend. Enkel Kris, Robby en Pat deden al een volledige lus maar voor mezelf vond ik dat een beetje te veel. Daarna nog pastaparty en gezellig samen wat drinken in het hotel. Altijd leuk met zo n toffe teamies.

Zondag om 9u vertrokken we voor een aanlooplus achter de wagen. Altijd een gevaarlijke gedoe vind ik met al het getrek en geduw maar ellebogen open het komt wel goed ;-) Ik was goed weg en op de eerste offroadklim zocht ik mn omslagpols op. Kwestie van me niet op te blazen want heb deze marathon in het verleden al 3 keer gereden en telkens was het toch effe doorbijten om aan die laatste ronde te beginnen. Iets voor het einde van de 1ste ronde merkte ik precies dat mn achterband aan het leeglopen was. Bij Pat drinkbussen en een Sponser gel aangenomen en effe verwittigd van leeglopen (waarschijnlijk een foutje in de band want de rest rijdt met hetzelfde type en enkel deze heeft dat probleem:-/ ). Hij ging aan het volgend punt klaar staan met een ander wiel. 5km verder moest ik echter toch stoppen om bij te pompen. Damn waarom had ik dan toch daarjuist niet effe langer gewacht tot hij het wiel had. Hele groepjes bikers passeerden me, waaronder Mieke Deroo. Ook moest ik hierdoor mijn groepje met oa Johan De Baets laten rijden. Had totaal geen idee meer op welke plaats ik aan het rijden was. Allé daarna nog ns effe moeten stoppen en 15km later kon ik van wiel wisselen. Volgens Pat reed ik op de 2de plaats en was de 1ste ( een Duitse) niet lang geleden gepasseerd. Mieke was me ook weer voor de 2de keer voorbij gereden maar ik kon haar snel weer inhalen en ze was deze keer eigenlijk ook geen concurente want ze reed maar de 80km. Het duurde nog een tijdje voor ik de Duitse in het zicht kreeg en op het einde van de 2de ronde had ik haar zo goed als te pakken. Een paar secondjes bij Pat gestopt voor gellekes en een drinkbus en aan de 3de ronde begonnen. Begon telkens met een lange klim maar waar je wel een redelijk goed overzicht had maar de Duitse was nergens te bespeuren...hoe kan dat nu...heeft die juist sprintbonen gegeten of zo? Allé begin weer aan een inhaalrace. Eén voor één haal ik eenzame bikers in en in de verte zie ik ze precies rijden. Weer bij Pat toegekomen vraag ik waar ze ergens zit maar volgens hem ben ik 1ste dame??? Deuh snap er niks meer van maar ok ik vetrouw erop en moet dus niks meer forceren. Aangekomen word mn chip gescand en op mn briefje staat dat ik 2de in mijn categorie ben??? Beetje teleurgesteld zeg ik tegen Pat dat ik maar 2de ben. Kan niet volgens hem. Hij bevoorraadde iedereen van het team dus heeft goed gezien dat er geen andere dame tussen zat, net zoals Marve van Reevax en Eline die er ook zeker van was. Op de uitslag sta ik zelfs maar als 3de dame algemeen. De eerste 2 zouden een half uur voor me zijn toegekomen. Tja lijkt inderdaad wel veel maar ik ben ook nog niet top dus ja... Maar bij navraag blijkt dus dat die dames maar 2rondes gedaan hebben...waren te laat om nog aan de 3de ronde te beginnen... dus toch gewonnen! De rest van het team deed het ook zeer goed. Kris Hertsens 2de master2, Kris Henderieckx miste net het podium door een lekke band in de voorlaatste afdaling en Jean Biermans reed ook zeer sterk. En Pat heeft een stevige intervaltraining gedaan door iedereen 2x per ronde te bevoorraden met de GT Zaskar en een zware rugzak vol met bidons :-). Ook wel leuk is het feit dat op mn tempo voor de 120km zelfs 2de of 3de dame op de 80 was... Dus zo laag lag mn snelheid dan toch niet ;-)

Dank ook aan alle sponsers die dit allemaal mogelijk maken

laatste strandrace en marathonseizoen komt eraan

2011-03-22T11:37:00.004+01:00

De laatste strandrace werd 13 maart in Knokke gereden. Ondanks protest van enkele dames dat we ook de lange afstand willen rijden, mochten we dus enkel 23km racen :-( Veel te kort voor mij natuurlijk. De dag ervoor hadden we ook teamvoorstelling gehad op een mountainbikebeurs in Haacht waar we ook met een standje stonden. Een hele namiddag en avond rechtstaan en rondlopen is nu wel niet echt een goede voorbereiding op een koers en dat heb ik ook gemerkt. Amai mn benen... Maar heb de schade kunnen beperken en ben toch nog mooi als 2de op 39 dames gefinished na Joyce Vanderbeken. Teamie Kris Henderieckx had ook een wat mindere dag, Kris Hertsens moest noodgedwongen verstek geven omdat hij niet mocht starten wegens niet vooringeschreven :-/
En zo sluiten we het winterseizoen met de strandraces dus af en op naar de lente en de Ardennen parcours. Eerste koerske naar aanloop van de marathons is traditiegetrouw de chrono in Sart-Tilman. Een wedstrijd van 55km en nog niet overdreven zwaar om te beginnen. De massastart om 8h30 lieten we aan ons voorbij gaan wegens te vroeg ( en t seizoen duurt nog lang he). Dus samen
met Kris Henderieckx, kris Janssens en Wouter Hertsens bij een van de laatsten vetrokken op de chrono. Had de voorbije week goed kunnen trainen en zelfs de dag voor Sart-Tilman nog 4uur afgehaspeld. Dus de verwachtingen waren niet al te hoog maar zou er een goede training van maken. Als we dan ook nog zonder opwarming vertrekken wordt het me dus snel duidelijk dat het een pijnlijke bedoeling zou worden...amai die beentjes doen pijn. Eerste 25min nog het gezelschap gehad van Kris en co maar daarna stond ik er alleen voor. Het nadeel aan zo laat starten is dat ik soms echt helemaal alleen aan het rijden was zonder dat ik iemand voor of achter me zag. En dan heb ik het moeilijk om mn tempo te houden. En andere momenten, waar alle afstanden samenkomen, kom je dan weer tussen een meute toeristen terecht waar je niet altijd onmiddelijk kan passeren. Maar ach t zonneke schijnt, zit in de ardennen te rijden en het is allemaal nog niet zo belangrijk dus ik heb me goed geamuseerd. En als dan blijkt dat ik, tegen mn eigen verwachtingen in, de snelste tijd bij de dames heb neergezet was dit zeker een geslaagde dag. Teamie Kris werd 2de op de chrono. Achteraf heb ik gehoord dat er veel lekke banden waren maar niks van gemerkt dus de NoZisch in de Schwalbe banden heeft zn werk weer gedaan. Ook de Easywasher heeft zn nut weer bewezen. Aan de afspuitstand stond zo een megafile maar daar heb ik geen last meer van. Gewoon aan de wagen mn fietsje proper spuiten terwijl ik mn Sponser recup drankje binnenwerk...zalig...
Pat heeft ook pas een GT Zaskar aangeschaft en heeft m in Sart-Tilman op de toertocht getest. Hij had er vroeger al eentje maar die werd gestolen. Amai was die enthousiast na de rit. Zalig om zien. Kon niet zwijgen over het klim- en stuurgedrag van de bike. I like it als mn ventje gelukkig is ;-)

strandrace De Haan

2011-03-02T23:38:00.003+01:00

Deze strandrace stond oorspronkelijk 26december gepland maar werd verzet naar 27februari.
Was daar op dat moment zeer content mee want had anders verstek moeten geven omdat ik op dat moment nog geen schoenen kon aandoen. Beide hielen lagen open na een weekendje Ardennen met"snowbiken/wandelen" in een halve meter sneeuw en langlaufen.

Maar nu bleek het uiteindelijk ook weer niet het ideale moment te zijn want het weekend ervoor werd ik geveld door buikgriep. Ach ja heb een week de tijd om terug op krachten te komen dus dat zal wel lukken zeker? Niet dus.... de snelle stukken lukten nog wel maar op de echt zware stukken kwam ik kracht te kort. Ook miste ik de start volledig... had het koud omdat je al een 15min op voorhand in de startbox moet staan...benen blokkeerden... kwam geen meter vooruit.

Heel even dacht ik aan opgeven maar dat doen we niet zo gemakkelijk he ;-) dus doorbijten en hopen dat het betert. Maar de power ontbrak. En om het nog wat erger te maken , maak ik in de laatste halve ronde nog van dichtbij kennis met het mos/algen op een golfbreker. Krijg nog een Sandman op me... dus het bewijs is geleverd dat deze niet overal overheen komen met die banden van 3.8 dik ;-). Maar had me wel serieus pijn gedaan ( elleboog, knie, enkel, lies ). Uiteindelijk dus als 3de gefinished. Al bij al niet slecht na een offday maar nu weet ik dus dat je zo snel niet hersteld van buikgriep :-(

Teamie Kris Hertsens werd knap 8ste alg en 3de master (met een nog niet genezen gebarste teen), Wouter had ook wat problemen en werd 32ste alg, Kris Henderieckx moest verstek geven door ziekte

busy busy busy

2011-03-02T22:11:00.008+01:00

Mn dagen waren de laatste weken redelijk vol gepland... dagen van 24u zouden af en toe verlengd moeten kunnen worden tot 26u of zo. Familiebezoekjes, verjaardagsetentjes, Waasland MTB school die in Diest kwamen trainen, enkele fotoshoots(!), trainen, werken en dan ziek worden (buikgriep :-( )

De fotoshoots waren super. Had Tom Vander Heyden (http://www.tomvh.be/) kunnen overtuigen om de teamshoot te doen. Locatie: de Rode Berg in Engsbergen. Tom moet zeker afgezien hebben met zo een zotte bende maar t resultaat mag zeker gezien worden. Denk niet dat er veel ploegen zijn met zo een originele teamfoto's.

Een dikke week later stond er dan alweer een shoot met Tom gepland. Waren al bijna een jaar bezig om een datum vast te leggen dus gingen deze dan ook niet meer verplaatsen omdat de teamshoot ertussen gekomen was. Nu had Tom een assistent meegebracht, Koen Misseur, zelf ook hobbyfotograaf. Toen ik op de stadswallen toekwam kon ik mn ogen niet geloven... ze hadden daar al een contructie gemaakt met een "zwevende" camera. Wow I'm impressed.

Heb al enkele foto's in sneakpreview kunnen zien en die zijn weer super. I'm a fan....

Hieronder vind je al een link van Koen zn blog met enkele foto's van mij
http://bit.ly/hOQPG6

Foto's van Tom volgen nog...

Bolderberg

2011-02-12T21:14:00.000+01:00

Waarom is geen regionaal XC wedstrijdje rijden als training? Tja ben om een of andere duistere reden niet zo te vinden voor XC maar t brengt wel ns wat variatie in de trainingen. T zal pijn doen maar slechter zal ik er niet van worden he ;-) Dus op tijd met t bikeske naar Bolderberg vertrokken. Tegen de tijd dat ik daar toekwam, had Pat had me al ingeschreven en kon ik dus al direct t parcour gaan verkennen. Een snel parcour met enkele singletracks en een 3tal bergskes die wel ns pijn zouden kunnen gaan doen na een aantal rondes. De senioren vertrokken als eerste,een minuut later de dames, juniors en masters voor 1 aanloopronde van 4km en dan nog 5 rondes van 5km. In de eerste klim zat ik al direct vast achter een val van Nele. Direct goed om adrenalinestoot te krijgen dus vlammen maar... In de 2de ronde echter voelde ik dat mn voorste band leeg aan t lopen was (tja tegen advies van mn vriend in, wou ik gisterenavond nog mn banden tubeless maken) En ik had juist niks meegenomen ("t is toch maar een training" :-/). Pas na 2 rondes met platte band rondgereden te hebben ( en dus supervoorzichtig in de bochten), kon ik effe wat lucht bijpompen ( thks Luc). Dat was goed voor een halve ronde. Dan een bommeke van Pat gekregen en daar heb ik het bijna een ronde mee uitgehouden voor ik weer helemaal plat stond. Wou net opgeven toen ik merkte dat Pat in de vlucht nog een bommeke in mn truitje gestoken had. Moed weer bijeen geraapt en weer een halve ronde verder. En dan was het echt game over. In t vervolg toch maar altijd een binnenbandje meenemen zeker. Spijtig want had al meer dan een minuut voorsprong op de 2de dame toen ik de eerste keer bijpompte. Maar hou er al bij al toch een goed gevoel aan over. Daarna nog met een omwegje naar huis gereden

Kim

Strandrace Blankenberge

2011-01-23T21:30:00.002+01:00

Gisteren nog een paar uurtjes rondgelopen op Velofollies. Niet echt ideaal voor een wedstrijd maar wou toch een paar mensen een bezoekje brengen ;-) Na de teamvoorstelling van Versluys Evenza naar Blankenberge vertrokken en nog net op tijd daar om een uurtje los te rijden en een paar stukjes van het parcour te verkennen voor het donker werd.
's morgens stond verzorger Steven al klaar aan de inschrijving met onze nieuwe teamkledij. Altijd leuk om de dag mee te beginnen ;-) Het slechte nieuws was dat teamie Kris Hertsens door omstandigheden verstek moest geven. Dus maar met 3 Nomadesk-Narviflexers aan de start : Kris Henderieckx, Pat ( in de winter kan hij zelf al een meerijden ipv bevoorraden he) en ikzelf. De dames, dit maal met een lintje aan de helm gebonden zodat we elkaar tussen al die mannen zouden kunnen terugvinden, vertrokken een paar minuutjes voor de heren. Mn start was goed. Maar aan het zware keerpunt in Zeebrugge nam ik, naar minder goede gewoonte, weer het verkeerde spoor. Ik kon wel blijven rijden maar ik voelde mn benen vol lopen. Ik kwam dan ook maar als 4de van het strand af. Maar nog voor we op het langere stuk asfalt waren, zat ik terug in 1ste positie. Ik had wel het gevoel dat Ine Gantois me op de hielen bleef zitten. Ik weet dat zij in volle voorbereiding op de Cape Epic zit en dus al redelijk goed in conditie is. Dus ik hield er wel degelijk rekening mee dat ze misschien zou terugkomen. Maar dat bleek dus niet nodig want ik bouwde mn voorsprong beetje bij beetje uit. Toch was ik de laatste halve ronde pas echt wat op mn gemak en wist ik zeker dat mn 2de overwinning in een belgische strandrace binnen was. Kris werd knap 5de dus dit was weer een geslaagde wedstrijd voor Team Nomadesk-Narviflex. Thks aan Steven en Arno voor de bevoorrading van onze Sponser drank. Ook een dikke merci aan de supporters die speciaal voor mij naar Blankenberge waren afgezakt en natuurlijk aan de anderen langs het parcour die me zo aanmoedigden.
Volgende afspraak in De Haan

Kijk ook op onderstaande link voor een interview met mountainbike.be http://www.mountainbikemovies.net/?p=984

Check this out

2011-01-18T10:42:00.003+01:00

Bedankt aan alle sponsers om dit mogelijk te maken:

2011-01-18T10:24:00.004+01:00

Goede voornemens voor 2011. Blog terug up to date houden. Sorry heb het wat verwaarloosd gehad. Vergeet trouwens ook niet af en toe een kijkje te nemen op de teamsite : http://www.teamnomadesk-narviflex.com/ . Ja de naam is idd verandert want we hebben een nieuwe hoofdsponsor bij. (http://www.narviflex.be/). Je gaat ons dit jaar zien rijden op een GT Zaskar , een super fietske (voorlopig op model 2010 tot model 2011 er is-- en dat laatste zal zeker opvallen!!! Wait and see ;-) ) Verder worden we dit jaar ook verwend door BBBparts; Sponser sports food; Raps sschoenen; Lizardskins; Genuine Innovations. De kledij is nog steeds het topgamma van NoDrugs.

2010 heb ik in november mooi afgesloten met een overwinning van de strandrace in De Panne. Mn eerste Belgische strandrace in België die ik op mn naam kan schrijven. En het smaakt naar meer ;-) Maar we zullen wel zien hoe het verder verloopt want de strandraces zijn eigenlijk maar een onderdeel van de training en geen doel op zich (aldus mn trainer Kris Henderieckx ;-/ )

8 januari 2011...strandrace Egmond-Pier-Egmond...einde van de winterslaap... De laatste weken waren er wel met een paar fysieke ongemakken. Eerst bijna een week geen schoenen kunnen aandoen omdat t vel van mn hielen was na een weekendje Ardennen. Wat trouwens een zeer leuk weekendje was met teamies Kris en Kris en het Waasland MTB team. Vrijdagavond een nachtritje gedaan bij temperaturen van bijna -10° en 40cm sneeuw. Was dus meer stappen dan rijden maar de sfeer zat er goed in. Eenmaal terug in het huisje deden mn hielen al een beetje pijn. De dag erna weer bijna 4uur op pad (wandelen met af en toe biken ) met een bloedblaar als gevolg. Niet erg he...ga me sterk houden tussen al die venten...opensteken en ontsmetten. Zondag werd er voor gekozen om te langlaufen. Goed voor mij want perfecte conditietraining maar niet voor mn hielen. Na de tocht zagen mn sokken rood van het bloed en ja al het vel van mn hielen. Paar dagen geen dichte schoenen kunnen aandoen en dus ook niet biken :-( Het weekend erop kon ik terug op de fiets. Oef kan ik toch nog een beetje trainen voor Egmond. Niet dus...dinsdag buikgriep....weer 3 dagen van de fiets. Al bij al dus maar een weekje kunnen trainen voor de allergrootste (qua deelnemers) strandrace van de Benelux. Maar ach is toch nog maar "spielerei" volgen trainer Kris ;-) Patrick moest vrijdag nog werken dus wij kwamen als laatste toe in het hotel waar we uitgenodigd waren door Johan Gantois. Wat een leuke bende zeg... hebben nog tot middernacht in de bar zitten babbelen en lachen. En dan D-day. Veel grote namen aan de start (zowel bij de heren als dames). Had nog graag het parcour volledig verkend maar daar was spijtig genoeg geen tijd meer voor. Ok dan zo maar en we zullen wel zien. 18kilometer op en dan weer 18km terug naar finisch. Niet echt te vergelijken met onze strandraces dus. We vertrokken met 6 à 7bf tegenwind. Alles bleef in een grote groep samen. Het strand lag er hier en daar slecht bij en het was dus met momenten echt gevaarlijk rijden in zo een grote groep. Wel leuk dat ik op de heenweg stukken kon samen rijden met mn trainer Kris. Raar gevoel om in een koers ineens langs Kris, dan weer langs Kevin of Nicolas te rijden. Bij het keerpunt geraakte ik echter in een verkeerd spoor doordat ik moest uitwijken voor iemand. Kon nog effe verder stoempen maar dan moest ik toch even van de fiets. Doeme niet goed bezig Kim. Moed terug samengeraapt en dan maar vlammen op het verharde stuk. Had totaal geen idee in welke positie ik reed maar had al wel terug een heel deel dames ingehaald toen we terug het strand op reden. Nu ging het wel een pak sneller op het strand en ik voelde me wel goed. Maar dan maak ik weer een crusiale fout door iemand te volgen die het verkeerde spoor koos. En daar stak ik dan. Gewoon vast... terug vertrekken ging zelfs niet... en links staken ze me allemaal weer voorbij... effe zakte de moed me weer in de schoenen. Maar ik ga me niet laten kennen dus loop ik terug naar de waterlijn en vandaar kan ik wel terug vertrekken. Kop in de kas en rijden maar. Ik passeer terug verschillende dames en finisch uiteindelijk als 3de . Joepie eer gered en toch een podiumplaats ;-) Eerlijk gezegd was de koers wel veel te kort voor mij. But I'll be back om te strijden voor de hoogste plaats.
Kim

enkele foto's BK

2010-10-01T10:33:00.008+02:00

Belgisch kampioene marathon!!!!

2010-09-29T11:22:00.004+02:00

Yes, eindelijk is m binnen ! :-)

Het Belgisch Kampioenschap marathon werd dit jaar in allerijl nog ingericht in Beringen. Het zou dus zeker geen typisch marathon parcour worden met de nodige hoogtemeters. Toch zou het zwaar worden omwille van het vele draaien en keren in de bossen waardoor de snelheid er steeds uitgehaald wordt en er weer ns voor de zoveelste keer moet opgetrokken worden. En als afsluiter moest er dan nog het volledige technische XC parcour over de mijnterril gedaan worden. Bij de verkenning werd al gezegd dat de terril de scheidsrechter zou worden. 2 à 3 min voorsprong zou niet veel betekenen als je hier niet het "meest fris" aan begint.
Dit wetende en het parcour 3x in de verkeerde richting en met verkeerde stukken erin te hebben verkend ( parcour is in de laaste dagen nog volledig aangepast geweest!) stond ik zaterdag aan de start. De trainingen waren goed verlopen en de conditie was perfect maar toch stond ik weer met een bang hartje aan de start omdat er bij mij op een BK wel altijd iets mis gaat.
De start word gegeven en bovenop de terril hebben we al met 3 (Petra, Githa en ik) een gaatje op de rest. Ik ga als 3de het technische bosje in en halfweg dat bosje loopt het als mis.(nochthans dat stuk al 7x gedaan zonder problemen) Ik schuif langst het pad weg en hang in het lint. Dit breekt natuurlijk en onderste boven glij ik de helling af, nog steeds in mn klikpedalen zittend. Moeilijk positie om weer recht te raken hoor en hier verlies ik dus enorm veel tijd. Totaal over mn toeren door mn flater maak ik natuurlijk nog een foutje iets verder in een bochtje. Doeme is mn BK nu hier al gedaan? Effe uit mn gedachten zetten en knallen maar. Hele stukken heb ik alleen gereden. Natuurlijk wel wat over mn toeren gegaan en een tijd later moet ik daar effe van bekomen. Ik voel me slap en mn hartslag gaat niet omhoog. Damn! Een paar Sponser gellekes later begint het weer beter te gaan maar nog steeds geen van de 2 dames te zien. In de 2de lus zie ik dan ineens Githa rijden. Ik ga haar voorbij en blijkbaar kan zij niet meer aanpikken. Nu krijg ik echt terug moed en gaat het weer een stuk beter. Tegen dat ik aan de terril kom, heb ik mn achterstand op Petra gehalveerd. Een kleine 2,5 min nog. Ik denk aan wat er op voorhand over de terril gezegd is. Zou het nog mogelijk zijn? En dan hoor ik zeggen dat Petra haar zadel losgekomen is.... De terril was ondertussen, na een hevige regenbui en het passeren van de mannen, op sommige stukken bijna onbereidbaar geworden. Bijna boven ga ik voorbij Petra. De afdaling naar het bosje kan ik nog rijden maar dan loopt er voor mij iemand en dus ook van de fiets. Het ganse bosje heb ik moeten lopen. Was er nog niet gerust in. In de afdalingen erna ( zag daar juist nog iemand overkop gaan) neem ik ook geen enkel risico en loop ik.
onderaan de terril kijk ik toch even achterom en zie ik nog niemand. En dan rijd ik als eerste over de meet van het Belgisch Kampioenschap. Zalig... tranen en lachen... het voelde als een enorme last die van mn schouders viel. Eindelijk ns gelukt!!!!
Eerste jaar bij TeamNomadesk en ik kan hen direct een Belgische trui geven. Thanks aan mn schattie Patrick, trainer Kris Henderieckx, teamies, familie en vrienden en de sponsers natuurlijk!

Ik ben zo dankbaar aan iedereen die in me blijven geloven is en me altijd gesteund hebben en de mensen die me vandaag vooruit geroepen hebben. Zonder jullie zou het niet gelukt zijn.

PS ook Kris Henderieckx zette een mooie prestatie neer door als 3de master 1 te eindigen en Kris Hertsens wer 2de bij de masters 2 . Super teamNomadesk!

1ste marathon zege van het jaar

2010-04-25T17:22:00.005+02:00

Vrijdagnamiddag met mn ventje naar Sundern-Hagen (Duitsland) vertrokken om er de dag nadien de marathon te rijden. Het ritje van normaal gezien nog geen 3 uur werd er uiteindelijk één van 4uur. Files...niet normaal daar in Duitsland. Als er een paar woordjes zijn die ik nu goed ken in het Duits is het wel "stau" en "baustelle". Deze week nog vlug vlug een pensionnetje gezocht om te overnachten in de buurt van de finish. Start en finish van deze marathon liggen op een 13tal kilometer van elkaar. Na een goede nachtrust samen met Pat met de fiets naar de start gereden. Allé halfweg bleek er een scheur te zitten in Pat zn achterband dus ik alleen verder en hij terug naar de auto om een andere band te steken. Maar een geluk dat ik reserve wielen bij had zodat hij deze band kon gebruiken of hij had me niet kunnen bevoorraden ( met de auto was dit bijna niet te doen omdat alle wegen afgezet waren).De marathon is goed georganiseerd maar een uur op voorhand in de startboxen gaan staan vind ik wel wat overdreven. Het was dan wel een geneutraliseerde ( en snelle!!!) start maar toch had ik graag wat opgewarmd. Het probleem dat ik ook al had in Olne was dus nog altijd niet opgelost dus weer wat problemen met de luchtwegen ( waarschijnlijk dan toch een allergie :-( ). Had dan ook geen supergevoel maar toch ging het nog redelijk. Had proberen goed op te letten in de start waar de andere vrouwen zaten. Vind het wel vervelend dat je niet aan de nummers kunt zien wie de grote en midden afstand doet. Maar ik wist dat enkel Petra Mermans vlak voor me zat. Heb er nog even aan getwijfeld om terug naar haar toe te rijden ( met 2 samen is toch leuker) maar zij ging de 55km doen dus had een beetje schrik dat ik dan wat te veel van mn krachten zou verspelen voor mn 2de ronde. Zij zou zich immers ook niet sparen om de overwinning op de midden afstand te behalen ( wat ze trouwens ook gedaan heeft! ). Bij het begin van de 2de ronde hoorde ik iemand zeggen dat ik 2de dame was. Euh??? Had echt geen andere vrouw voor me gezien. Maar even verderop bevestigde Pat dat er een dame met een wit shirtje anderhalve minuut voor me reed. Doeme. Moet ik weer gas bijgeven ipv te controleren. Pas op 85km kreeg ik ze in het zicht. Reed samen met een man in hetzelfde truitje. Erop en erover. Na een paar kilometer waren ze niet meer te zien. Yes... gaat het dan toch lukken? Tempo blijven rijden maar opgelet dat ik geen risico's meer zou nemen waardoor het misschien nog mis zou gaan. En voila eerste marathon zege voor mn nieuwe team is binnen :-)). Tijdens de podium ceremonie was er nog wat verwarring omdat ik blijkbaar in het klassement van de mannen was opgenomen. ( wat nogal gebeurt met een naam als"Kim"). Maar dit werd tijdig rechtgezet zodat ik toch nog het podium op kon. Een ander Belgisch meisje, Sofie de Wulf, werd als 3de afgeroepen. Teamie Wouter Cleppe werd 7de algemeen.
Het was een snelle marathon met bijna allemaal schotter wegen en bijna geen enkele technische moeilijkheid maar toch wel aan te raden om de conditie ns te testen aan het begin van het marathon seizoen. Wil ook Pat en mn team Nomadesk nog ns bedanken want ben echt goed terechtgekomen ;-) En natuurlijk niet te vergeten mn nieuwe trainer sinds dit seizoen, Kris Henderieckx. Hij is goed op weg om me klaar te krijgen tegen de Ardennen marathons.

En nog een speciaal woordje dank aan Johny en zn compagnon, die speciaal om voor mij te supporteren, naar Duitsland gekomen is. Wist er niks van maar het was zeer aangenaam hem daar ineens aan de kant te zien staan.
En natuurlijk ook merci voor de steun aan de talrijke Belgen die daar ook waren.

Enkele pics training Tessenderlo (thks Patrik Thaens)

2010-04-16T10:22:00.013+02:00

enkele pics (thks to Patrik Thaens : http://www.fotopatch.smugmug.com/ )

Update voorbije weken

2010-04-12T10:55:00.004+02:00

De voorbije weken stonden er wedstrijdjes op het programma die louter als training dienden.
De week na Gran Canaria stond K3 (Kris, Kris en ik) aan de start van de chrono in Andenne. Er waren 2 vertrekuren mogelijk. 8H30 en 9h. Wij kozen voor de 2de aangezien ik de dag ervoor nog tot 22h moest werken en die nacht het uur werd verzet. Met veel te weinig slaap en geen opwarming stond ik dus aan de start. Het was een mooi parcour maar ik heb bijna de ganse tijd alleen gereden en als ik zo geen niemand in mn vizier heb, verlies ik mn concentratie wel wat. Euh nee t vervolg is nu niet dat ik hierdoor tegen de grond gegaan ben maar gewoon dat ik anders misschien een wat betere tijd had kunnen neerzetten :-) Vooral de laatste kilometers waren er dan weer wat te veel toerrijders op het parcour waardoor je ook weer niet kon doorrijden. Al bij al had ik wel goed getrained, me geamuseerd en nog als 1ste gefinished. De organisatie van de chrono had wel wat beter gekund want ze hadden ons alledrie een half uur bijgelapt hoewel we om 9u gestart waren en niet om half 9. Hebben het achteraf wel rechtgezet (op een paar seconden na) maar dit zou eigenlijk niet mogen.

Het weekend erna trainen in Borzée waar ook K1 zn MTBClinics bootcamp doorging en op maandag aansluitend de EBBT wedstrijd in Gran-Halleux. Het was een leuk weekendje maar eigenlijk weer met te weinig slaap dus maandag vermoeid aan de start. Teamies Sara en Christophe waren ook van de partij, de Krissen moesten noodgedwongen forfait geven. Mn tijdsplanning staat nog niet echt op t punt dit jaar waardoor we wat aan de late kant in Grand-Halleux toekwamen. Vlug inschrijven en nog effe naar toilet...euh niet dus...overal aanschuiven...dus weer zonder opwarming aan de start. En zonder fietsbril want die ligt ergens in de bossen van Borzée. Heel op t gemak gestart want anders zou ik me zonder opwarming direct opblazen. Hier en daar nog een klapke gedaan en dan wat beginnen doorrijden. Maar wat een modderpoel zeg. Ik reed er wel goed door maar had zo een last van de modder in mn ogen. En dan na anderhalf uur gebeurt het... contactlens kwijt....game over want zo verder rijden gaat niet (geen dieptezicht).

Zondag 11/4 Olne-Spa-Olne: verslagje volgt nog

Gran Canaria

2010-04-08T22:32:00.011+02:00

Bij ons hier in België kwam er maar geen einde aan de winter dus ik was maar al te content dat ik voor de week van 14 t/m 21 maart een uitnodiging gekregen had ( dankzij Peter en Jeffrey Goethals) om een weekje in Gran Canaria gaan te trainen met als afsluiter deelname aan de marathon. Samen met Pat en Peter, Martina en hun kids op zondag vertrokken. De rest van de bende (kris, Veerle, Béné en Lien) zou donderdag toekomen. Het hotel dat de organistaie voor ons geregeld had was echt super. Ruime kamers, geen gezeur als je de fietsen wou meenemen op de kamer, lekkere buffetten, 2 zwembaden, werkruimte en materiaal om aan de bikes te werken, zelfs een mechanieker, gratis massage voor de marathondeelnemers,...

De temperatuur varieerde van een 23° bij aankomst tot zelfs 32° de dag van de marathon. Met onze "Danone" velletjes was het dus ten zeerste aangeraden om je goed in te smeren. Iets waar ik niet altijd aan gedacht had met kreeftenarmen tot gevolg. Auw!

Gran Canaria is er echt prachtig om te trainen. Wel geen enkele meter plat dus daarom de laatste 2 dagen voor de marathon me een beetje gespaard en niet te veel meer gereden.

Vrijdag was er een criterium voorzien maar op het laatste moment werd dit voor de vrouwen afgelast. Allé dan maar voor teamies Kris en Béné gaan supporteren. Ook Kris De Nef stond bij de deelnemers. Reevaxer Pépé kon niet overtuigd worden en paste hiervoor. De Belgen stonden meer dan hun mannetje. Alle 3 in de halve finale en onze Kris zelfs de finale. Hij werd er 5de na een keer de kant ingereden te zijn :-(

Zaterdag: marathondag... Een geneutraliseerde start van enkele km achter de brommer en quad tot aan het zwembadcomplex tegen toch wel 12km/u!!!! Nog nooit meegemaakt. Zal op zn Spaans zijn zeker ;-) Eenmaal de Guardia civil ter plekke mochten we echt starten. Eerst 8km licht oplopende asfaltweg die overging in een steilere asfaltklim, dam over en dan begon het offroad klimwerk. Ik voelde dat het nog niet super ging na het asfalt stuk en besloot mn eigen tempo te rijden. Er waren 3 vrouwen voor me. Ik begon me beter te voelen en na een 30tal km had ik Silke terug te pakken. Een 2tal km later zat ik bijna in het wiel van de 2de dame toen ik plat reed. Vlug een binnenbandje erin, bommeke erop....bommeke marcheerde niet...2de en laatste bommeke....mmm vreemd band gaat niet hard. Zou er iets met dat verbindingsstukje schelen?...geen pomp bij dus wachten tot Peter voorbij komt.... De redder in nood komt erbij maar ondertussen al veel kostbare tijd verloren... Peter begint te pompen maar de band werd dus niet echt hard...pompke nagekeken... opnieuw pompen...zeg uwe binnenband is volgens mij kapot... bandje van mn redder in nood... en voila na 20 minuten kan ik terug vertrekken. Moet er niet bijzeggen zeker dat mn moed al zeer diep gezakt was. Maar na een kilometertje of zo kreeg ik er weer zin in en ging de gas weer open. Aan de bevoorrading bij Pat gestopt voor een nieuwe binnenband en een pomp. Nog geen 5 minuten later...Baf... weer plat... juist n binnenbandje gestoken toen Peter weer daar was. Deze keer toch maar wat langer blijven doorpompen zodat m harder stond. Tijd speelde nu toch geen rol meer. Had er al zoveel verloren. De goesting om te koersen was nu helemaal verdwenen en heb dan maar samen met Peter verder gereden. Wel nog 2 dames terug ingehaald. Ik finishte als 4de en 1ste master maar daar hecht ik eigenlijk niet veel belang aan. En nog ns merci aan Pat, Veerle en Lien die zo goed waren de bevoorradingen op zich te nemen.

Spijtig van de tegenvallende marathon maar ik heb wel een superweek gehad !!! Team Nomadesk is echt een toffe bende!

strandrace Knokke

2010-03-12T12:54:00.001+01:00

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van deze laatste strandrace. K had immers 14 dagen niet fatsoenlijk kunnen trainen door die val en dan was deze koers ook maar 24km. Extreem kort dus voor iemand die liefst marathons rijdt. T zonnetje was van de partij maar er was redelijk veel wind en de gevoelstemperatuur was zeer laag. Daarom lang mee opgewarmd met de Krisjes en dus eigenlijk weer wat te laat naar de startboxen gegaan. Had er geen rekening mee gehouden dat er nu wel heel veel vrouwen waren omdat iedereen de korte afstand moest doen. Geraakte dus niet meer op de 1ste rij. De start was gelijktijdig met de mannen. Er liep al iemand tegen mij en ik miste mn start volledig. Dacht even van hoe moet ik dit in godsnaam goed gaan maken over zo een korte afstand. Een paar kilometer verder zat ik bij Kristen Nelen in het groepje. Had totaal geen idee waar de andere dames ergens zaten. Blijkbaar zat Joyce dus in een groepje voor ons maar door al de chaos heb ik dat dus niet gezien. Aan het keerpunt moest er gelopen worden. Kristien zat een paar plaatsen voor me maar ze liep niet van me weg. Bij het opdraaien van de 1ste "modderstrook" was het weer wat drummen en ik werd gedwongen de rechterkant te nemen. Wist dat de andere kant beter was maar zal nog wat meer met mn ellebogen moeten leren werken denk k . Daar kwam ik op een schuine kant te zitten maar ik gleed weg met mn strandbanden. Voet aan grond dus en Kristien was weg. Allé terug volle bak er achteraan maar voorbij steken was niet makkelijk op dat stuk. Terug bij haar gekomen, besloot ik om kalm te blijven en gewoon maar mee te volgen zodat ik later nog eens een paar keer iets kon proberen. En toch weer een foutje bij het oprijden van het strand... K probeerde dezelfde weg te volgen als degene die ik de dag ervoor bij de verkenning genomen had. Maar doordat er al zoveel anderen waren doorgereden, reed ik me gewoon vast. Aaarch slecht bezig Kim. K zag dat Kristien een pad meer links genomen had. Zij moest al vroeger beginnen lopen maar was al voor me terug op het harde strand. Alle volle bak er weer achteraan. K kwam er altijd wel weer makkelijk bij dus dat gaf me wel vertrouwen dat het zou lukken. Tenzij ik nog meer van die fouten zou maken. Bij het nemen van een golfbreker zag ik dat kristien iets te veel naar links reed en daar zoog het zand wat meer. Dus het ideale moment om te versnellen Ik had direct een redelijk gat. Maar het is natuurlijk een strandrace en ze werd teruggebracht door een of andere vent . Allé kalm blijven en seffens nog ns een poging doen. Bij het verlaten van het strand versnelde ik effe om als 1ste de matten te kunnen oprijden. Goede beslissing want achteraf hoorde ik dat Kristien daar effe van de fiets moest omdat die vent achter me er niet op geraakte. De laatste keer dat ik het strand opreed nog effe achterom gekeken maar ik zag haar niet dus dat zat al goed. Wel nog bijna de finish gemist. Dacht dat ze iets verder lag en t was niet echt goed aangegeven. Deze keer moest ik ook voet zetten bij het oprijden van de matten omdat er weer een vent niet opgeraakte ( wat is dat toch met die mannen ) )Maar ik had genoeg voorsprong en dus finish ik als 2de. Met nog een 5de plaats (algemeen) van Kris Henderieckx en een 7de plaats (algemeen)van Kris Hertsens was het weer een geslaagde TeamNomadesk operatie Ook in het kustcriterium eindig ik als 2de!

Strandrace Blankenberge

2010-02-11T19:04:00.002+01:00

Na een kort dipje omwille van mn opgave in de strandrace van Bredene (pedaal afgebroken bij het ingaan van de laatste ronde) en zo dus ook mn 2de plaats in het algemene klassement zag verloren gaan,had ik er wel weer zin in voor Blankenberge. Dit parcour lag me vorig jaar ook al, maar ook toen moeten opgeven met pedaal problemen ( allé toen was het de crank). Echter dinsdag voor de strandrace werd ik wat ziekskes ( maagontsteking). Tegen vrijdag was dat wat beter, maar kreeg ik last van mn luchtwegen. Doeme zijn die strandraces dan toch vervloekt bij mij? Zaterdag moest ik niet werken dus nog goed kunnen rusten in de hoop dat ik er dan niet te veel last van zou hebben. De dames mochten een paar minuutjes voor de heren starten. Joyce Vanderbeken nam een superstart maar uiteindelijk speelt dat toch geen rol want er wordt toch op de heren gewacht. Aan het keerpunt in Zeebrugge zat ik echter in een niet zo goed spoor waardoor het "stoempstuk" een stuk langer was. Daar speelde ik Grace Verbeke al kwijt want zij had blijkbaar een beter groepje gekozen. Het gevoel zat niet echt goed in t begin en ik merkte dat mn harstlag ook niet echt goed de hoogte in ging. Maar toch op de tanden gebeten en stillekes aan voelde het wel wat beter. Dus Steve ik heb je echt niet op een dwaalspoor willen zetten door met mn hoofd te schudden op het einde van de 1ste ronde ( Maar blijkbaar hadden "de Krissen" dat voor mij ook al gedaan ) Uiteindelijk als 2de toegekomen dus eigenlijk helemaal niet slecht he om niet 100% gezond te zijn! Leuk om met 3 Nomadeskers op het podium te staan... (Kris Henderieckx 3de elite; Kris Hertsens 1ste master)
K zou ook nog graag Steve effe willen bedanken die altijd weer voor een perfecte bevoorrading zorgt.

Strandrace De Haan

2009-12-28T11:28:00.002+01:00

Gisteren voor de laatste keer in Saeco tenue gekoerst in de Haan. Het voelde al alsof ik voor Nomadesk reed maar ja officieel pas vanaf 1 januari. Al vroeg naar t zeetje vertrokken om het parcour eens kunnen gaan te verkennen want wou niet dezelfde flater begaan als in de start vorig jaar. Toen ging ik met een groepje rechts rijden en bleek dat we links het strand af moesten... Dus nu met mn toekomstige teammaatjes Kris en Kris, mn vriend Pat en Kristien Nelen al een heel deel van de ronde verkend. Na de verkenning droge kledij aangedaan aan de auto maar ik had misschien toch wel beter naar de kleedkamers gegaan want het was stevig aan het regenen en waaien waardoor ik het verschrikkelijk koud had. Voor de start nog effe op het strand wat proberen warm te rijden maar dat is niet echt meer gelukt. Volledig mn start gemist en omdat ik het zo koud had, draaide het in het begin vierkant. Had het gevoel dat ik allerlaatste van het pak aan het rijden was en ik had er totaal geen zicht op waar de andere dames zaten. Eenmaal op dreef begon ik me wel goed te voelen. Aan de hoge duin die we moesten oplopen, zag ik ineens een Lotto dame ( ook een Kim) voor me. Aan het keerpunt had ik al een gaatje maar wind tegen zat ik in een groepje dat in het begin nog wel ronddraaide maar al snel deed ik meer kopwerk dan een paar mannen en uiteindelijk werd er bijna niet meer overgenomen. Gevolg een andere groep kwam terug met de Lotto dame erbij. Waar we het strand weer af moesten, nam de gast die bij Kim bleef, ineens een uiterst links spoor. Zij mee dus ik ook. Ja watte ... dat was dus absoluut niet de goede keuze. Gelukkig reed zij voor mij vast waardoor ik wel voor haar de duinen in kon maar wel na de rest van de groep. Zal in het vervolg missschien toch maar op mn eigen instincten vertrouwen zeker. Tegen dat we aan het brugje waren, had ik wel terug aansluiting bij de groep want dat stuk kon ik wel goed doorvlammen. En dan weer aan die hatelijke loopduin zag ik mn volgende slachtoffer lopen: Kristien Nelen. Ook met haar kon ik een klein gaatje slaan voor het keerpunt maar zoals de keer ervoor zat ik weer in een slechte groep wind tegen en zaten we dus weer samen in de groep. Kon gewoon recuperen in die groep wind tegen, zo traag reden ze. Heb in t begin nog wel een paar keer overgenomen maar dan nam mn verstand de bovenhand en heb mn krachten maar gespaard voor het laatste stuk. In de duinen ben ik weggereden van Kristien en dus finishte ik als 2de. Viel eigenlijk een beetje mee want dacht dat ik 5de was of zo. Maar toch... wanneer zal het nu eindelijk ns gewoon allemaal goed gaan in een strandrace?
Nomadesk deed het zeer goed in deze strandrace: Kris Henderieckx werd 7de, Kris Hertsens 9de (1ste master) en Wouter Cleppe 12de

team Nomadesk

2009-12-17T20:44:00.003+01:00

En dan het grote nieuws: vanaf 2010 rijd ik bij team Nomadesk. Is een echt marathon team dus echt iets voor mij. Een kleine ploeg, met een goed entourage, top materiaal, een goede sfeer en enkele grote namen zoals Kris Henderieckx en Kris Hertsens. Dus vanaf januari zal je me tegenkomen op een Granville Fuse bike. http://www.teamnomadesk.com/ // http://www.granvillebikes.com/

In elk geval wil ik team Saeco wel bedanken voor de voorbije 2 jaren.

Enkele foto's van Jurgen Willocx:

update

2009-12-17T11:04:00.006+01:00

T is hoog tijd dat ik nog eens in actie schiet en mn blog weer update. Er is ondertussen al weer zoveel gebeurd. Na het EK heb ik nog 2 marathons gereden in voorbereideing op het Belgisch Kampioenschap. De eerste was in Daun ( Duitsland). Hier had ik echter weer last van de spierscheur blessure in mn lies die sinds de week ervoor weer de kop op stak. De omstandigheden waren dus weer niet ideaal maar wel nog de hele tijd voor de 2de plaats aan het strijden geweest met Mieke Deroo. Uiteindelijk werd ik dus maar derde. Verder reed ik nog in Sankt-Wendel ( Duitsland) waar dan weer 2 profs aan de start stonden (Barbara Kaltenhauser en Katrin Schwing). Was goed mee weg in de start maar halfweg de eerste klim liet ik de 2 eerste dames rijden want had schrik dat ik mij zou opblazen. Heb een hele tijd gereden met deze 2 nog in mn vizier maar ze werkten goed samen en ik zat alleen. Voelde me eigenlijk wel goed maar aangezien Pat zelf ook meereed ( was een paar minuten voor mij vertrokken) zou ik dus aan de bevoorradingen moeten stoppen. Aan de 1ste drankpost was Pat juist voor me toegekomen zodat hij nog snel zijn volle drinkbus aan mij kon geven. Joehoe niet moeten stoppen. Het parcour lag er droog en snel bij en in de bochten in de afdalingen was het oppassen geblazen om geen schuiver te maken. Dit wetende lukte het me dan toch weer om onderuit te gaan. Stond al wel bijna stil dus weer volle bak op mn rechterbil neergekomen. Effe moeten van bekomen want de pijn trok tot helemaal in mn bovenbeen. Een tijdje later dacht ik Katrin Schwing weer voor me zien te rijden maar dat leek me vrij onwaarschijnlijk. Begon ik te ijlen van de pijn in mn bil? :-) Nee hoor. Een paar kilometer verder zag ik haar juist haar fiets neerlegen. Platte band. Zat ik dus toch dicht bij haar... En dan op 70km ( van de 110km), juist als Katrin terug bij me kwam, begeeft mn rechtse shifter het. Voila gedaan met schakelen. Lag achteraan juist op t kleinste tandje dus op dat verzet nog 40km rijden zou niet lukken. Kreeg m ook niet in het midden gelegd. Damn. Na een dikke 5 minuten prullen verder proberen rijden maar het eerste bergje moest ik op het steile stuk natuurlijk afstappen. Eenmaal boven zag ik in de verte dat Pat eraan kwam. Hij kreeg mn shifter ook niet terug aan de praat maar uiteindelijk wel mn ketting ergens in het midden kunnen leggen . Ok kon nu toch op 3 verzetten verder. Dacht eigenlijk de kortste weg terug te nemen maar dan mocht ik niet meer mee naar huis van mn ventje dus maar verder gereden en gestapt. De volgende bevoorrading dan op t gemak wat gegeten en gedronken en ineens komt de 4de dame daar toch wel niet voorbij zeker. Alle mijne "moral" weer naar boven want dat kan ik toch niet laten gebeuren he. Het ging daar wel juist redelijk fel naar beneden dus moest haar laten rijden want ik was aan t zot trappen op het grootste verzet dat ik had. ( geweldige souplessetraining :-) ) Maar ik bleef volhouden en op de klimmetje kwam ik altijd dichter tot ik er uiteindelijk terug bij was. Erover gegaan en ze bleef nog wat in mn wiel hangen. Sommige klimmen was het echt wel stoempen voor mij, andere momenten dacht ik dat mn benen er zonder mij vandoor zouden gaan zo snel moesten ze ronddraaien. Gelukkig was ze niet al te allert want dan had ze er zeker van kunnen profiteren om in de steilere afdalingen van me weg te rijden. Na een paar kilometer heeft ze moeten lossen en heb ik mn 3de plaats dus kunnen behouden. Werd wel bij de masters1 in de uitslag gezet en in die categorie won ik dus maar algemeen was ik 3de.

2 weken voor het BK ging ik nog een wegkoersje meepikken om nog wat extra snelheid op te doen. In de voorlaatste ronde ( en ik zat nochthans goed vooraan) hoor ik er achter mij een paar vallen en voor ik het weet lig ik ook tegen de grond. Heeft er nog iemand mn achterwiel geraakt en ben ik over kop gegaan. Ik wou rechtstaan maar dit lukte niet. Pijn aan mn schouder. En voile ik voel al een stuk bot naar boven steken: sleutelbeen gebroken!!! Volledig over mn toeren natuurlijk. Niet van de pijn maar wel door het feit dat ik waarschijnlijk het BK zal moeten missen. En zo beland ik dus in het UZ Gent. De verpleegster die me verzorgde werd juist door een ploeg van Vitaya gevolgd voor een nieuw programma. En voila "Jana" was geboren... zie volgend filmpje

2 dagen later ben ik dan in Geel geopereerd. Veel practischer voor mij dan Gent en ik vond dat de dokters daar vorige keer al zeer goed werk verricht hadden. En nu dus ook weer. Had zelfs nog een beetje de hoop om toch te kunnen starten op het BK maar uiteindelijk toch de, voor mij, zeer moeilijke beslissing genomen dat het onverantwoord zou zijn om dat te doen. Kon wel rijden maar zelfs nog niet echt aan mn stuur trekken dus... Volgend jaar beter zeker ;-(

5 weken later stond ik wel in de startbox van de strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder. Nog niet helemaal pijnvrij maar "no pain, no gain" zeker?! En het werd nipt. Doordat ik de voorbije weken enkel wat duurtrainingen gedaan had maar niks echt intensief had kunnen trainen, voelde ik dat ik eigenlijk wel ietskes te kort kwam. Ik had een paar meter genomen op Gabriëlla Rovers maar het laatste loopstuk in het losse zand bergop ( laatste kilometer) was er te veel aan voor mij en ze kwam terug tot bij me. In de sprint probeerde ik wel maar ik zat gewoon dood en dus werd ik 2de. En nu de vaste vork toch in mn bike zit, zullen we ook maar starten in de Panne. Net zoals vorig jaar krijg ik weer een zware verkoudheid een paar dagen ervoor. Grr. Toch gestart maar last van slijmen in mn keel en dus moeilijkheden met ademen als ik wat dieper moest gaan. Normaal gezien had ik mn 2de plaats makkelijk kunnen behouden maar om de trent van 2009 verder te zetten, maak ik toch weer een schuiver op de asfalt ( strandrace rijden en vallen op asfalt!!!). Weer mn rechterbil gekneusd en mn arm ( gelukkig t sleutelbeentje nog heel) maar mn bikeske had toch ook wat schade. Verder gereden met een scheef stuur, een barend die omhoog stond, een slepend achterwiel en een voorwiel dat los stond ( maar dat laatste eigenlijk pas gezien aan de finish). Ik moet je niet zeggen zeker dat dat niet echt goed reed?! Dus weer maar 3de

Maar we geven niet op he!!! Volgende strandrace 27december in De Haan.

Europees kampioene marathon masters

2009-08-25T19:09:00.005+02:00

Aangezien ik zonder kleerscheuren de Chouffe marathon tot een goed einde gebracht heb, kon ik dus weer even verder plannen. Heb het al opgegeven om lang op voorhand een planning te maken want dan valt die toch altijd in duigen. En waarom ns geen folieke proberen... het EK marathon voor masters in Graz (Oostenrijk). Was al 14dagen na de Chouffe dus mn conditieachterstand die er toch wel en beetje was door de blessures, zou ik niet echt meer kunnen wegwerken. Maar wie niet waagt, niet wint zeker he... Dus Pat en ik vrijdag vertrokken richting Graz. Hadden een pensionnetje gevonden op een kwartiertje rijden van de start. Het was eigenlijk de menukaart (pasta, pizza, teramisu,...) van het restaurant, dat ook op de website stond, dat de keuze ( vooral van Pat) bepaald had. En wat blijkt toen we in het hotel toekwamen...het restaurant was zaterdag en zondag gesloten. Gelukkig was de kamer en het ontbijt wel dik in orde. Pat had zn fiets deze keer niet meegenomen, dus moest ik zaterdag alleen wat gaan losrijden. Het parkoer kwam vlak voorbij het hotel (in Gratkorn) zodat ik een stukje van het parkoer kon gaan verkennen. Patje ging de bevoorradingen al eens verkennen en ik zou hem daar dan ook telkens zien (eerste 2 bevoorradingen). En wat gebeurt er natuurlijk ...
Ik raak de pijlen toch weer kwijt zeker. Had een klein kaartje meegenomen, dus zou ik de weg wel terugvinden. De weg waar ik op uitkwam was niet de weg waar ik dacht dat ik was, met alle gevolgen vandien. Want 5 km later zat ik in een dorpje nog verder van het hotel. En ik wou maar een dik anderhalf uur losrijden. So Pat to the rescue !!!
De beginklim heb ik deze keer niet verkend. Maar op weg naar de inschrijving zag ik een bordje onderaan deze klim waar opstond 28% stijgingspercentage. Oh my God, dat belooft voor morgen. En het was zwaar. De marathon was volledig niet te vergelijken met die andere Oostenrijks marathon die ik al 2 keer gereden heb (Salzkammer). De schotterwegen waren een ruwe versie van die in de Salzkammer (dus echte keien). En er zaten veel technische afdalingen in. Maar het is wel een mooie marathon. Ik heb deze keer met mn verstand gereden en mn koers volledig afgestemd op mn direkte concurrenten masters1. Dus ook geen overbodige risico's genomen. En het is gelukt. Ik ben Europees Kampioene bij de masters 1 met een ruime voorsprong op de Duitse Silke Keinath (sympathieke meid trouwens). Anja Geldhof werd 5e in mijn categorie. Het podium was indrukwekkend met trui, medaille, volkshymne en vlag ( http://www.youtube.com/watch?v=aEaBjMi7_As) Maar de Belgische vlag was reeds meegenomen door de wereldkampioen marathon Roel Paulissen.
Maar ik ga t hem niet kwalijk nemen. Want het is super dat hij er weer in geslaagd is om wereldkampioen te worden. Een dikke proficiat Roel !!

terug op de goede weg?

2009-08-20T05:01:00.002+02:00

Ja ja je gaat het misschien niet geloven maar verder in dit bericht gaat er goed nieuws staan :-) Na een aantal weken pijnlijk ribben heb ik de 12de juli de Erbeskopf marathon in Duitsland gereden. De start was goed en ikzelf voelde me ook goed. Ik reed op kop bij de dames toen ik op een 35tal km plat reed. En t was weer met complicaties...band er slechts heel moeilijk af te krijgen en dan nog met de hulp van enkele mannen. De 1ste slaagde er ook niet in, de 2de ( weer dezelfde redder in nood van Nomadesk als in Grand-Halleux) met redelijk wat moeite wel. Binnenbandje gestoken, wat lucht erin.... maar de lucht bleef niet waar m moest zijn... binnenband kapot. Grrr. Gelukkig was Ken vdBulcke ook nog even bij me gestopt. Ik kreeg een bandje en bommekes van hem want mijn voorraad was dus op. Allé na 22minuten ben ik dan toch nog maar ns verder gereden :-( En dan bolt het langs geen kanten meer omdat ik zo lang stilgestaan heb. Heeft dus een hele tijd geduurd voor ik er weer door kwam. Eind goed, al goed? Nee hoor... ben dan ook nog effe gecrashed in een steile afdaling. Gelukkig was Pat op dat moment bij me want alleen had ik daar niet zo goed kunnen rechtkrabbelen vrees ik. T was weer een zicht :-) Maar erger was de pijn die ik in mn lies voelde. Met de steun van Pat heb ik de marathon uitgereden maar met zeer veel moeite, pijn en gekerm. Ik werd 2de.
Achteraf bleek dat ik een spierscheur had. Weer een paar weken pijn ( en mn ribben waren nu eindelijk terug goed!) Maar daar wordt je hard van zeker !?!
Wat inspuitingen en een kinesiotape later kon ik 9/8 zo goed als pijnvrij starten in de Chouffemarathon. In het begin liep het daar echt wel niet lekker ( drukke week gehad op t werk en allemaal shiften tot 11 à 12u s nachts dus wat weinig rust), maar ik heb me wat kunnen herpakken en heb de laatste dame voor me na een 70tal km achter me kunnen laten. Dus eindelijk nog eens een overwinning binnen gehaald! Hopelijk heb ik de pechperiode nu achter me gelaten... to be continued...

RDHF

2009-06-15T13:58:00.001+02:00

Opgave na een val met een paar gekneusde ribben tot gevolg. Verslagje volgt later

paar fotookes Ardennes Trophy

2009-06-07T08:45:00.009+02:00

Hier een paar foto's gemaakt door Tom Vander Heyden. Ander werk van hem kan je bekijken via zn website: http://www.tomvh.be/. Zitten echt wel toffe actiefoto's tussen

eindelijk nog ns een update

2009-06-02T11:12:00.008+02:00

Het is lastig om mn blog up to date te houden als ik het gevoel heb dat ik enkel maar negatieve dingen kan zeggen. Eén ding is alleszins al zéér positief: Ik heb gisteren de Ardennes Trophy in La Reid gereden en ben dit jaar zonder botbreuken gefinished. Joehoe! Maar daarover straks meer. (filmpje gemaakt door Jurgen Willocx kan je bekijken via deze link http://www.youtube.com/watch?v=88FEo-9HDOg)
K heb ondertussen al veel nagedacht en ik denk dat ik kan concluderen dat het niet echt slim was van me om in de winter al die strandraces mee te rijden. Daar een verkoudheid opgelopen maar toch maar blijven doordoen omdat de volgende manche er weer aan kwam en zo dus constant van de ene in de andere verkoudheid terchtgekomen. Daaropvolgend dan met een 4tal weken durende hoest gezeten. Maar toch maar weer in Grand Halleux gestart voor een XC wedstrijd van 45km in lijn. Mijn start trok dan ook op niks. Ik reed in 2de positie en was aan het terugkomen en jawel... je gaat het weer niet geloven...platte band. Kreeg die nieuwe snelspanner niet los ( merci aan iemand van Nomadesk om me daar effe mee te helpen). En dan kreeg ik het ventiel en tubeless lint er niet uit. Grrrr. Dacht dat ik te voet zou moeten terugkeren maar daar kwam mn ventje aan . Bij hem verliep de reparatie ook niet echt vlotjes. Oef want anders gaan ze weer zeggen " vrouwen en techniek..."Ondertussen waren er al weer 3 dames gepaseerd. 15 minuten later kon ik weer vertrekken. Met mijn moraal diep in mn schoenen natuurlijk en hevige hoestbuien dan samen met Pat verder gebold tot hij na een paar kilometer zei dat ik toch maar eens best terug wat gas zou gaan geven. Heb dan nog 1 dame terug gepakt waardoor ik dus als 4de eindig. Dan kwam de eerste echte marathon er aan: bikefestival Garda del Riva aan het Italiaanse gardameer. De marathon was s zaterdags dus s woensdags al met ons 2tjes vertrokken. En kameraad van ons, Peter, ging deze marathon ook meerijden als training en is donderdag toegekomen. We hadden een tof appartementje gehuurd in Arco op een kleine 4 km van Riva. De omgeving was super , de zon scheen en we waren een paar dagen van huis weg. Eindelijk nog eens een vakantiegevoel. Wat moet een mens nog meer hebben? Ah ja een goede gezondheid om die marathon tot een goed einde te brengen. Had er juist een antibioticakuur van 10 dagen op zitten voor mn hoest maar achteraf zou blijken dat die nog helemaal niet gedaan was. Alle internationale marathontoppers ( zowel mannen als vrouwen) stonden aan de start. Na een paar vlakke aanloopkilometers kregen we al een klim van meer dan 20km voorgeschoteld met een paar echt steile stukken erin. Tijdens deze klim voelde ik al direct dat de ademhaling niet mee wou ( en de rug want die had ik ook nog maar pas onder handen laten nemen). Doeme toch maar blijven proberen want misschien gaat het straks toch wat beter? Niet dus. Heb dan onderweg dan maar wijselijk besloten, maar met veel pijn in het hart, om de kortere afstand (85km ipv 105km) te nemen. Als de toppers allemaal de grote afstand doen valt de uitslag misschien nog mee? Nee hoor zelfs deze zaten verspreid over de 105 en 85km ( nog vroeg in het seizoen waarschijnlijk?). Ik eindig dus net buiten het podium op de 4de plaats ( 35 dames finishen op deze afstand). De Duitse Katrin Schwing wint op de 85km. Zonder de problemen met mn luchtwegen had ik zeker 3de moeten zijn. Maar ok heb in elk geval een fijne vakantie gehad met Pat en Peter en de batterijen zijn weer opgeladen.
Thuis gekomen weer naar de dokter en pilletjes gekregen tegen allergie en jawel hoor ze werken.. bye bye hoest! De zondag erop een marathonneke in Hobscheid (Luxemburg) gereden als training. Dit was geen koers maar eigenlijk gewoon een tocht maar zeer aan te raden omwille van de prachtige omgeving. De afpeiling kon wel wat beter want samen met Peter verschillende kilometers verkeerd gereden. Toen we aan het proberen waren de juiste weg terug te zoeken kwam ook Pat eraan. Hij was ook al aan twijfelen of we juist zaten maar dacht zal die 2 toch maar volgen of die verdwalen helemaal. Euh ja daar zit iets in... :-) Uiteindelijk dus 20 kilometer meer op de teller dan voorzien. Maar het ging goed en ik voelde me ook goed. Joehoe k ben eindelijk door mn ziekte periode. Ja mn gedacht... dinsdag voor de 1ste marathon in België, in Waimes, ben ik beginnen overgeven. Voelde me direct zo slap als een vod. 2 dagen niks kunnen eten maar ik wou toch proberen om donderdag in Waimes te starten. Een collega van mij had ook pas buikkrampen gehad en was gedurende 1 dag een vod en daarna ging het bij hem beter dus dat zou bij mij dan na 2 dagen toch ook wel beter zijn he. Alzo de redenering van een kieke! Ben dus wel degelijk gestart en na 25km moeten afstappen omdat ik volledig leeg was en krom liep van de buikkrampen. De dag erna nog diarree bijgekregen dus ik moet je niet vertellen zeker dat ik volledig op was. Meer dan 2 kilo verloren op 3 dagen tijd. Pas vanaf zondag heb ik terug volledig normaal kunnen eten. Maar een weekje later was de volgende marathon , Ardennes Trophy, al daar. Een hele week goed gegeten en gerust dus dat zou wel goed komen. En ik had er maandagmorgen ook wel echt zin in. Zou enkel een beetje moeten opletten omdat ik hier vorig jaar mn sleutelbeen gebroken heb. Van in de start was ik goed weg en kon een mooi tempo aanhouden. Dacht dat enkel Daphny Van de Brand voor me was maar blijkbaar was ik die in de start ook al voorbij gereden. Maar dan gebeurde het. Op een 16tal kilometer van de finish was het vat af. Geraakte bijna geen poot meer vooruit en mn armen deden zo pijn dat ik mn stuur bijna niet meer kon vasthouden waardoor in de laatste 10 kilometer er 2 dames me voorbij staken. Kon zelfs niet meer aanpikken.Het duurt dus toch wel ietskes langer dan een weekske om volledig van zo een maag-en darm infectie te bekomen. Dus eindig ik als 3de. Ok het is een podiumplaats maar ik kan daar niet tevreden mee zijn. De wraak zal zoet zijn binnen 14 dagen in Malmedy :-)

foto's van enkele trouwe supporters en entourage

Olne-Spa-Olne

2009-04-06T09:23:00.002+02:00

Na een verregende en dus niet zo goede trainingsweek vorige week ( zelfs tot 2 x toe hagel op mn kop gehad), zijn we er deze week weer goed ingevlogen. Alles zat er zowat in klimmetjes, lange trainingen ( tot 175km), n koerske bij de mannen zaterdag om wat aan de snelheid te werken en als afsluiting de chrono Olne-Spa-Olne. Donderdagavond begon ik echter weer keelpijn te krijgen. T kan toch weer niet waar zijn he dus alle hens aan dek... vitamine c, propolis, luchtwegenthee en op tijd mn bedje in :-) Zaterdag toch dat koerske geprobeerd en al bij al had ik niet te veel last van mn shurende keel, wel wat van de slijmen in mn keel. Zondag dan maar voor de chrono gestart. Omdat de gezondheid niet 100% is en na een toch zware trainingsweek, had eerst gedacht gewoon de toertocht te rijden want de uitslag zal toch niet super zijn. Maar zoals mn collega Jo zegt " zeg madam voor wie rijdt gij die chrono? Voor jezelf of voor de anderen?". Dus ja... de chrono dan maar zeker. Mn vriend ging ook meerijden maar die moest zaterdagavong nog naar een of ander "zwaar metaal"optreden van iemand die hij kent dus de start van 8h30 halen, lukte niet goed. Dan maar om 9u gestart en dat is (achteraf bekeken)volgens mij wel het slechtste uur dat je kan starten want rond die tijd zijn er al veel toerrijders op pad waardoor je regelmatig vast zit op de smalle paadjes. Omdat het nu ook maar een chrono was, had ik dan ook niemand bij om te bevoorraden dus ook nog moeten stoppen aan een bevoorrading want met 2 drinkbussen kwam ik vandaag niet toe. Na 3h30 toegekomen. Tijd had beter gekund maar gezien de omstandigheden ( traing van voorbije week, tijdstip van vertrek en ook vandaag nog wat last van vastzittend slijm) zal ik maar niet ontevreden zijn zeker :-) Binnen een kleine maand rijden we de marathon in Riva ( Italië) dus de zware trainingen zijn zeer welkom want daar zal het andere koek zijn

Sart-Tilman

2009-03-22T16:03:00.005+01:00

Vorig weekend moest ik normaal volledig werken maar volgens mn trainer was het niet slecht als k een wegkoerske kon meepikken. Dus zat er maar één ding op en dat is om proberen te wisselen met een collega. Dankzij Sofie is dit gelukt ( nog ns merci) en kon ik zaterdag in Oostduinkerke gaan koersen. De dag ervoor moest ik wel tot 23h30 werken ( wat ook wil zeggen veel trappen doen! ) en dat wreekte zich wel tijdens de koers. De beentjes zaten niet fris en nu werd er juist redelijk hard gekoerst. Na 93km werd het uiteindelijk een massasprint en ik werd 23ste van de 105 deelneemsters.
Woensdag was het op het werk (luchthaven Zaventem) de dag van de Cape Epic rijders. Er werden veel fietsen geladen richting Londen om van daaruit met een connectie in Zuid-Afrika te arriveren. Patricia Vandendriessche en haar vriend (Team Nomadesk) zaten op mijn vlucht. En ik heb mn best gedaan he want de vlucht was te laat binnen maar ik heb m 10minuten voor zijn max grondtijd terug weg gekregen! Speciaal voor jou he Patricia :-). Daniël van Bikeshop Diest zat op dat moment ook al in Londen. Hij neemt dit jaar voor de 2de keer deel aan deze rittenkoers.
Ik moet toegeven dat het op dat moment toch ook een beetje kriebelde hoor.
Gisteren (zaterdag) werd Team Saeco voorgesteld in de Saeco gebouwen in Alleur. Een verslagje vind je oa op de website van mountainbike.be (http://www.mountainbike.be/algemeen/actueel.php?subaction=showfull&id=1237668340&archive=&start_from=&ucat=1&
Na de voorstelling ben ik met mn nieuwe Ridley Ignite naar huis gereden. Nog effe testen voor de mountainbike wedstrijd in Sart-Tilman.

Om half 9 vandaag was de start van de eerste mtb koers van het jaar. Kan moeilijk marathon zeggen want deze is maar 55km ( wel in lijn). De start was snel. Het gevoel in de beentjes was niet denderend maar dacht dat dat wel zou beteren. Na een tijdje begon ik toch ns na te denken of er niks anders aan de hand was en ja mn achterband stond precies toch aan de platte kant. maar nog geen andere vrouwen in t zicht dus toch nog maar blijven doorrijden tot ik in een bocht merkte dat m nog platter stond ( ongeveer half koers). Wat extra lucht gegeven :-) en jawel dat reed wel n pak beter. Waarom had ik dat niet eerder gedaan! Echter achteraf bleek dat ik dan waarschijnlijk nog ns moeten stoppen had want ik had blijkbaar n deuk in mn velg door wat onfortuinlijk hard op een steen neer te komen. Na de finish stond m weer redelijk plat. Toch als eerste dame geëindigd maar in normale omstandigheden was de tijd beter geweest. Wel een extra weerstands training gehad he!

iets anders

2009-03-12T21:00:00.003+01:00

Effe een ander nieuwtje dan over het fietsen. Mn zusje is vandaag voor de 2de keer mama geworden. Chloë heeft er een broertje Xan bij ( en ik een supportertje ? :-) ) Mn vriend is peter van de kleine spruit. Hebben al zitten fantaseren om er een BMX'ertje van te maken. Haha. Dus bij deze wens ik mn zus en schoonbroer nog een dikke proficiat. K hoop dat het me bij deze vergeven is dat ik haar vandaag niet kunnen bezoeken heb. Ik moest vandaag 2 trainingen afwerken. (zaterdag wegkoers in Oostduinkerke)

laatste strandrace en eerste wegkoers

2009-03-08T21:30:00.003+01:00

Zondag 1 maart was het alweer de laatste strandrace. Deze vond plaats in Knokke maar de dames mochten daar enkel de korte afstand doen dus 1 ronde van 24km. Eigenlijk volledig tegen mn principe want ik vind dit discriminatie ma ja t zou een goede training kunnen zijn en ik wil nog iets goedmaken na mn pech van de vorige manche. En t is eigenlijk te gek voor woorden maar halfweg koers breekt mn andere pedaal toch wel af zeker. Dus weeral game over. Lag op dat moment in 2de positie. Dit is dus echt niet meer leuk he!!! Iedereen die me kent weet wel dat ik altijd wel van die speciallekes aan de hand heb maar 2x achter elkaar... dat verwachten zij dus zelfs niet. Maar hoofd weer omhoog en trainen voor t volgende :-)
Na 2 oefenkoersen (weg) bij de juniors stond er vandaag de eerste wegkoers bij de dames op het programma. Het beloofde een redelijk zware koers te worden in Tielt-Winge want er zaten toch wel een paar "bergjes" in. De start werd met een half uur uitgesteld want de bond kreeg de 169 inschrijvingen niet op tijd verwerkt. Er moest eerst een grote ronde van 48km afgelegd worden, gevolgd door 4 kleinere rondes. Dit alles was goed voor 102km. De conditie blijkt al redelijk te zijn want op de bergjes nergens een probleem gehad en redelijk goed mee vooraan kunnen koersen. Er is wel een groepje van 14 weggereden op het moment dat ik dus ns midden in het pak zat. Een paar pogingen gedaan maar ben er helaas niet meer bij geraakt. En dan maak ik nog een domme beslissing in de laatste halve ronde om, na een poging om op het bergje een gaatje te krijgen, dan dan toch maar op kop te blijven rijden. Hierdoor moet ik er een paar laten voorgaan in de laatste kilometers. In de sprint moet ik nog effe in de remmen doordat er iemand een of ander raar manoeuver doet. Ik eindig uiteindelijk als 29ste van de 169 ( er waren maar liefst 99 opgaven) Als ik nog wat meer in mezelf geloofd zou hebben, had er waarschijnlijk wel wat meer ingezeten maar ik heb in elk geval een zeer goede training gehad. Volgende afspraak is 22maart op mn MTB in Sart-Tilman

Brute pech

2009-02-01T19:18:00.007+01:00

Na de verkenning van het parcour van de strandrace te Blankenberge op 17januari en nog een extra zandtraining daarna, zag ik de volgende manche van het MTB kustcriterium volledig zitten. Echter woensdagavond begon ik wat last te krijgen van slijmen en lichte keelpijn. T kan toch weer niet waar zijn zeker. Nu er na 6 weken weer een wedstrijd op t programma staat, ga ik weer ziek worden. Maar door goed te rusten en wat extra vitamientjes C viel de de schade blijkbaar nog mee want de beentjes voelden goed vandaag. Enkel nog een beetje last van wat hardnekkig slijm in mn keel ( sorry ik weet dat t niet echt proper is :-) ). Na de loopstart kwam ik, een beetje tegen mn goesting want zware tegenwind, al snel op kop. Dat bleef zo tot de mannen bij ons kwamen. En dan is het weer chaos he. Toen we bijna aan het keerpunt in Zeebrugge kwamen, splitste het peleton zich in 2. Tijdens de verkenning had ik de linkse kant genomen, wat toen de juiste beslissing was, maar nu ging ik mee rechts met een groep aangevoerd door Belgisch Kampioen Nicolas Vermeulen. Het strand was daar echter niet al te best en er werd wat geklungeld in het peletonnnetje. Voor mij viel er iemand en hij nam me natuurlijk mee. Ik geraakte niet onmiddelijk uit mn klikpedaal en verloor daar dan ook ontzettend veel plaatsen. Ik had dan ook totaal geen idee meer waar de andere vrouwen zaten. In de volgende ronde zag ik ineens dat Lieve Durnez niet ver achter me zat. Aan de trappen gekomen nam zij de alternatieve route (naar boven lopen door de duinen), ik nam de trappen. Voila daar blijkt dus dat de alternatieve route sneller was. In het wiel van haar ploeggenoot reed ze nu een tiental meter voor me in de duinen. Tegen dat we uit de duinen waren, was ik weer bij haar. Aangezien zij niet alleen rijdt, ging ik het dan maar tactisch aanpakken. Gewoon mee in haar wiel en zien waar ik eventueel van haar zou kunnen wegrijden. De voorbije strandraces had ik de indruk dat zij beter door het losse zand reed bij het oprijden van het strand maar dit keer reed ze daar niet van me weg ( de trainingen daarop hebben hun effect dus niet gemist). Daarna bolde ik gewoon op t gemak mee in haar groep. Het loodzware stuk strand in Zeebrugge lag me blijkbaar super goed want ik kon daar telkens blijven rijden ( allé stoempen!) terwijl er vele anderen ( waaronder mn concurrente) van de fiets moesten. Daar nam ik dan ook een redelijk voorsprong. Het gevolg was wel dat ik bij het andere keerpunt alleen in de volle wind kwam te zitten. Onbegonnen werk! Toen ik de groep met Lieve zag naderen, heb ik me dan ook laten inlopen want ik wist toch dat ik in Zeebrugge weer het verschil kon maken en vandaar was het wind mee tot aan de meet. Maar een stukje voor dat punt merk ik dat er precies iets niet juist is met mn pedaal en pats... mn linkerpedaal hangt daar ineens aan mn schoen te bengelen!!! Game over!!! Had nog 2 redders die me probeerden te helpen maar de pedaal werkte niet mee. Ben dan door iemand van de organisatie terug naar de start gebracht. Had vandaag echt "met 2 vingers in mn neus" kunnen winnen. Lieve kwam me achteraf zelfs zeggen dat het vandaag anders echt wel voor mij geweest was. Tijdens de huldigingsceremonie werd ik nog wel even als winnares afgeroepen maar dat klopte dus niet. Doeme was weer een pechweekend. Had me gisteren ook al een mn onderbuik verbrandt door een tas kokend water omver te duwen. Een ongeluk komt nooit alleen zeker? :-(

2009-01-13T11:35:00.003+01:00

21 december: strandrace De Haan en ontzettend veel wind. Iedereen stond aan de start te bibberen van de kou. De dames mochten 2 minuten voor de mannen vertrekken maar er was zo veel wind tegenwind dat de snelheid in de start niet echt hoog lag. En er werd weer duidelijk op de mannen gewacht. De eerste aanlooplus over het strand was niet zo groot en door een gebrek aan parcourkennis laat ik me weer vangen. Op een gegeven moment rijdt er een sneller groepje naar rechts. Ik spring mee en wat blijkt... we moeten vlak daarna links van het strand af en een smaller pad de duinen in. Dus daar verlies ik ontzettend veel plaatsen. Wanneer er dan nog wat voor me geklungeld wordt en daardoor van de fiets moet, is de schade al enorm.T was daar gewoonweg file in de duinen. Zo ver ik maar kon zien zag ik een hele rij fietsers voor me. Maar ik wou nog niet opgeven en ging nog vol vertrouwen door. Eenmaal terug op het lange stuk strand bleek al snel dat je hier niet alleen zou kunnen wegrijden. Het bolde daar van geen kanten. Ben dan 2x met een kleiner groepje naar een groter peletonnetje gereden maar helaas daar zaten geen andere vrouwen bij. Zaten nog een groepje verder. En aangezien er maar een 4tal, waaronder mezelf, kop wilden doen ben ik dus niet meer tot bij hen geraakt. Ik kwam dus weer als 3de over de meet. Had nog krachten genoeg over want was er zelfs van overtuigd dat we nog een ronde moesten doen maar helaas... Aan de finisch zei nog iemand tegen me dat ik duidelijk bij de beste van die groep was. Tja tof om horen maar wat ben ik daar nu mee?! De volgende strandrace vindt 1 februari plaats in Blankenberge maar deze keer ga ik toch op voorhand het parcour verkennen. En wat agressiever rijden ! Dus iedereen is gewaarschuwd: ik ga me niet meer laten wegdrummen voor iemand die voor een 80ste plek of zo rijdt terwijl ik voor het podium rijd.

Mtb Kustcriterium

2008-12-09T09:43:00.004+01:00

Op de strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder na, rijd ik dus eigenlijk niet zo graag strandraces ( te veel lopen). Maar omdat mn MTB seizoen dan toch al 3 maanden onderbroken was wou ik het nog een beetje rekken en dan kom je bijna automatisch bij de strandraces. De eerste manche in Oostende werd echter al een tegenvaller. Eerst en vooral het splitsingsbord al gemist en dan mn ketting nog over gereden. Game over dus. De 2de van het criterium van 6 wedstrijden werd op 9/11 gereden in Bredene. De 2 voorafgaande dagen vrij druk gehad op t werk, wat dus wil zeggen veel rondlopen en trappen doen, dus echt fris kwam ik niet aan de start. Toch nam ik een goede start. Een beetje te goed misschien want bij het opdraaien van de duinen hing ik al een stuk voor het vrouwenpeleton ( de vrouwen starten 2 minuten voor de mannen). Dus werd het alleen opboksen tegen de wind. Na de 1ste ronde werd ik bijgehaald door Lieve Durnez en Nel Van Damme in het wiel van de man van Lieve. Ik pikte aan maar bij het oprijden van het strand nam ik een verkeerd spoor en reed me vast. De vogels waren gaan vliegen want dan kwam er nog een heel stuk met wind tegen. De 2de dame stak ik al snel terug voorbij. Bij de 1ste ben ik ook nog geraakt maar dan maak ik in de laatste kilometers nog een domme fout waardoor ik haar weer moest laten rijden. Het laatste stuk strand naar de finish was net iets te kort om mijn fout weer goed te maken. Had de meet 1 golfbreker verder gelegen dan was ik haar weer voorbij gereden maar nu kwam ik dus enkele luttele meters te kort.

De dag na Sinterklaas :-) trokken we naar de Panne voor de volgende wedstrijd. Ik had zaterdag al een vrije dag aangevraagd op het werk en we hadden de voorbije weken wat aan de zwakke punten gewerkt dus nu kon het toch alleen maar beter gaan... maar helaas pindakaas. Het weekend ervoor begon ik last te krijgen van een verkoudheid en s maandags zat mn hoofd helemaal toe. Geen probleem volgens mij want na een 5tal dagen is dat toch weer over. Wel een beetje een probleem volgens mn trainer want dat blijft toch wel wat langer in je systeem zitten. Maar wie me kent weet dat ik het tegendeel wel wil bewijzen. De start ging weer goed maar al van bij het eerste loopstuk wist ik dat er iets niet in orde was. Ik voelde me wat slap en het lopen ging dan ook van geen kanten. Doeme mn trainer had weer ns gelijk :-( Heb er nog het beste van proberen maken en werd uiteindelijk 3de. Tot het laatste loopstuk juist voor de meet was ik nog 2de. Ach ja niks aan te doen. Volgende keer gezonder en beter zeker.

2008-11-11T21:36:00.004+01:00

Zo 9/11 reed ik de strandrace in Bredene (45km) mee. Ik finishte als 2de op enkele seconden van de 1ste. Verslagje volgt later

beachmarathon

2008-11-06T20:42:00.006+01:00

Zondag 2 november...de langste strandmarathon ter wereld stond weer op het programma. 130km van Hoek van Holland naar Den Helder (http://www.beachbiking.nl/). De start was om 9 uur wat dus wil zeggen dat we thuis al rond 5u moesten vertrekken. :-( Goed op tijd toegekomen en rustig kunnen klaarmaken en opwarmen. De dames vertrokken een paar minuutjes voor de heren. Na mn ervaring van vorig jaar weet ik dat je best nog wat krachten spaart tot de heren er aan komen ( wringt bij mij nu wel een beetje maar zo werkt het nu in een strandrace) Wat ik nu wel niet verwachte is dat er al een paar dames in het eerste kleine groepje met oa Ramses Bekkenk probeerden aan te sluiten. Hierdoor reageerde ik wat laat en miste ik deze groep. Ik reed wel weg van de andere dames. Ik voelde me vrij goed en was er dan ook van overtuigd dat ik de eerste dames nog wel zou inhalen. De eerste die ik passeerde was de uiteindelijke nr2 Ingrid van Lubbek. Vlak daarna kwam ik Gabriella Roovers tegen. Zij was blijkbaar betrokken in een valpartij en zou de wedstrijd verlaten. Vanaf dan heb ik altijd op kop gereden met een paar minuten voorsprong. Aan het sluizencomplex in IJmuiden stond ik dan plots voor een gesloten brug. Mn zenuwen kregen het op dat moment wel zwaar te verduren. Achteraf heb ik op mn polar gezien dat ik daar 1.5 minuut stil gestaan heb maar op dat moment lijkt dat dus een eeuwigheid. Daarna heb ik nog een spaak over gereden en werd ik door een loslopende hond in mn bovenbeen gebeten. Was dat schrikken en pijn...! Maar ik val nog niet van mn fiets dus rijden we maar door he :-) De laatste loodjes waren super zwaar maar ik heb mn eerste plaats kunnen vasthouden. Hopelijk wordt de volgende editie eentje zonder pech ( vorig jaar een open wenkbrauw en een dik en blauw oog, nu weer een hondenbeet!). Wil er nog even bijzeggen dat de mensen van de organistatie super vriendelijk en aangenaam zijn. Als extraatje kregen de eerste man en vrouw nog een kunstwerkje van José Heemskerk. een kunstenares uit Den Helder die werken maakt onder de naam JO-ZEE met aangespoelde stukken hout,... We hadden nog juist plaats genoeg in de auto :-) En nog ns ne dikke merci aan de begeleiders Pat, Jos n Greta want het was weer een lang dagje met zééér vele (auto)kilometers

zo eentje was de dader

2008-10-15T19:54:00.009+02:00

K weet het ... k loop hopeloos achter met mn berichtjes op mn blog maar k ga er nu iets aan doen.

Mn eerste marathon na mn operatie was de Bank 1 Saar marathon in Duitsland. N kleinschalige marathon van 95km (2 rondes) met ong 2500 hoogtemeter om te overwinnen. Voor de start kreeg ik te horen dat het een vrij technische marathon zou zijn...aiai en die plaat is er maar net uit. Zou dit al wel lukken? De eerste 7 kilometer hing ik nog vlak achter Katrin Schwing ( op dat moment nog regerend Duitse kampioene marathon) maar daarna voelde ik toch dat het lichaam niet 100% mee wou werken vandaag. Aan één technische afdaling twijfelde ik en heb deze dan ook te voet gedaan. De operatie lag nog te vers in t geheugen en wou zeker nog niet te veel risico's nemen. Maar daar verlies je dan wel wat kostbare tijd natuurlijk. Uiteindelijk als 2de gefinished. Af en toe voelde ik de schouder een beetje maar het was niet te erg. Zelfs voor het eerst sinds 3.5 maanden zonder pijnstiller kunnen koersen. Wat een opluchting! Andere Belgen die deze marathon gereden hebben waren oa mn vriendje, Danny Cornelis (United Bikers), Peter Paelinck en co (Reevax), Patrick Wouters (2extreme VT4), Wouter Cleppe (winnaar Funklasse) ... Was echt een mooie marathon en veel bos, singletrails en technische stukjes. Zeker voor herhaling vatbaar.

Een week later stond de Grand Raid Godefroid op het programma. Wou eerst de130km rijden maar dan toch maar beslist om de 90km te rijden omdat het BK uiteindelijk ook maar een 90tal km zou zijn ( Had ik alles op voorhand geweten...!!! Grr). En het werd een dagje modderploeteren. K voelde me wel zeer goed en mn wedstrijd verliep dan ook zonder echte problemen. Al vrij vroeg in de wedstrijd kreeg ik van mn begeleiders langs de kant te horen dat ik al 2minuten voorsprong had op op Hilde Boon. K beschouwde haar als mn dichtste concurrente maar zij heeft uiteindelijk de wedstrijd om één of andere reden niet kunnen uitrijden. Ik ben als 1ste vrouw over de meet gereden en als 13de algemeen. Dat had 12de kunnen zijn maar de finisch was nogal verwarrend waardoor er nog juist iemand mij voorbij stak. De 130km telde mee voor het Waalse Kampioenschap marathon. Wat dus wil zeggen dat onze Belgische Bond er weer tussen zat en die hebben dus niet zoveel kaas gegeten van marathons. De podiumceremonie bleef dan ook zo lang uit dat er uiteindelijk meer halve dan volledige podiums waren. De rest was het wachten beu en waren al naar huis vertrokken.

De volgende 2 zondagen reed ik weer een wegkoers. In Grembergen kon ik iets voorbij halfkoers aansluiting maken bij een vooropliggend groepje. We konden voorop blijven en ik eindigde als 7de. De week erna werd er in Muizen van in t begin al serieus hard gekoerst en op 1 iemand na raakte niemand echt weg. Mijn pogingen mislukten ook allemaal. In de voorlaatste ronde kon er nog eentje ontsnappen. In de spurt scheelde er iets met mn versnellingen en viel mn ketting van mn cassette waardoor ik niets meer kon doen dan gewoon over de meet bollen. Werd daar dan ook maar 31ste.

Over het BK is al genoeg gezegd dus daar ga ik geen woorden meer aan vuilmaken. Na dat voorval heeft het entourage (vooral Jos en Patrick) weer een paar dagen serieus moeten inpraten op me want de motivatie en goesting waren serieus zoek. Op aanraden van Jos me dan toch ingeschreven voor de Bart Brentjens Challenge op 12/10. K kwam daar volledig stressvrij aan de start want k wist totaal niet wat ik er nu moest van verwachten. Mn voorbereiding op deze wedstrijd was helemaal niet zoals het normaal zou moeten. Maar vooral Jos had er het volste vertrouwen in dat ik dit tot een goed einde zou brengen. En hij had toch weer gelijk zeker... :-) Van in t begin heb ik op kop gereden van de dames. Ik wou bewijzen dat de aantijgingen die tegen me gemaakt werden op het BK absoluut niet waar zijn. K heb dan ook niet bij mannen aangepikt. En als er dan toch ns iemand voor me reed dan ging ik opzij zodat ik zeker niet in zn wiel zou rijden. De 2de en 3de vrouw hebben een groot stuk samen gereden in een groep met nog 3 mannen. Voor mij geen probleem he t is een marathon maar dit kon niet voor mij vandaag!!! Bovendien had ik nog schakelproblemen met mn voorste derailleur. Ik kreeg vooraan niet op mn klein verzet gezet waardoor het soms wel echt stoempen werd (of een enkele keer afstappen) op de steile klimmetjes. Had 3 minuten voorsprong en bleef aan een fatsoenlijk tempo rijden tot ik in de laatste 15km te horen kreeg dat de 2de dame een demarrage geplaatst had en dat ze tot op 1min25 gekomen was. Dan nog maar ns het gashendel opengedraaid. Als eerste over de meet gereden met terug ong 2.5min voorsprong. Voila het bewijs dat ik dat alleen ook wel kan.

Voor zondag was voorzien dat ik de strandrace in Oostende zou rijden als voorbereiding op de strandmarathon van 2/11 in Nederland maar dat valt nog even te bezien omdat mn verkoudheid nu precies echt begint door te komen ( Voelde het al een beetje tijdens de Brentjens). Dus vingers kruisen en vitamientjes nemen zeker.

2008-10-01T09:48:00.002+02:00

Bedankt voor de steun allemaal maar ik heb geen zin om hier een "oorlog" uit te vechten dus heb ik het vorige bericht maar verwijderd. De mensen rondom mij weten hoe het in elkaar steekt en dat is het belangrijkste.

2008-09-15T09:03:00.002+02:00

Verslagje volgt later maar voorlopig al de behaalde resultaten na het het verwijderen van de schouderplaatje:
*2de plaats Bank 1 Saar marathon / Duitsland (2de na de Duitse kampioene Katrin Schwing)
*1ste plaats marathon Bouillon 90km
*7de plaats wegkoers Grembergen

verlossing

2008-08-21T20:04:00.003+02:00

Sorry dat het al een tijdje geleden is maar eerst had ik een gebrek aan tijd omwille van de vele wegkoersen gecombineerd met mn werk op de luchthaven, daarna begon ik weer veel meer last te krijgen van mn schouder ( en dat werkt dan weer op mn gemoed). Vorige week op controle geweest bij de specialist en het verdict was dat mn ijzerwinkel er best zo snel mogelijk uit zou gaan. Had dit graag tot na het BK uitgesteld maar de pijn was redelijk fel zodat ik dan dinsdag weer onder het mes gegaan ben. Ik had er een beetje schrik voor omdat mn seizoen dan misschien helemaal om zeep zou zijn (weer een operatie en t is maar een 5tal weken meer voor het BK marathon) maar integendeel... ben blij dat ik het laten doen heb. De pijn die het plaatje veroorzaakte is volledig weg. Nu is er natuurlijk de wonde nog die moet genezen ( na een paar daagjes rust mag ik weer stilletjes aan de fiets op) maar ik zal daarna in elk geval pijnvrij kunnen rijden. Wat een verademing na 3 maanden!!! Zoals ik al zei heb ik dus een resem wegkoersen gereden om de conditie terug op peil te krijgen. Deze gingen vrij goed met uitzondering van de laatste week omdat ik toen echt veel pijn had en een slaaptekort (werd elke nacht verschillende keren wakker van de pijn). Ik probeerde nog wel mee te gaan in ontsnappingen maar als dat niet lukte kwam ik op t laatste kracht tekort. In Boezinge werd ik 12de, Erondegem heeft er iemand mn spaak krom gereden waardoor ik de dag erna in Zingem dan ook maar gaan koersen ben als revenche ( :-) ) met een 5de plaats als gevolg, in Puivelde werd ik 8ste en de koersen van de week erna eindigde ik dan in het peleton.
En nu hopen dat ik me zo snel en goed mogelijk kan voorbereiden tegen eind september. T is niet ideaal geweest maar ga nog mn uiterste best doen om er iets van te maken

2008-07-26T09:47:00.010+02:00

Na het doktersbezoek van vorige week is gebleken dat het nog te vroeg is om de metaalwinkel terug uit mn schouder te nemen. Nog even de pijn verbijten. Mn mountainbike staat nog altijd aan de kant maar daar wil ik zo snel mogelijk iets aan verhelpen. Ondertussen ben ik volop wegkoersen aan t rijden. De bedoeling is de conditie zo snel mogelijk weer op pijl krijgen. Probeer zo veel mogelijk mee te koersen ipv gewoon de groep te vergroten :-) wat dus als gevolg had dat ik in de finale, zeker in de eerste koersen, redelijk kapot zat waardoor de resultaten wat minder waren ( 17de Geel, ong 28ste Olen, ong 23ste Arendonk, 21ste Strijpen) Gisteren in Bambrugge zat ik mee in een goede ontsnapping en ging het al stukken beter wat resulteerde in een 11de plek maar heb me weer wat laten vangen in de sprint. Daar moet dus nog wat aan gewerkt worden. Maar ben op de goede weg. Oef!

PS: Foto's gemaakt door fotograaf Danny Louwet. Waarvoor dank

we zijn weer vertrokken

2008-07-05T22:05:00.005+02:00

Alle t is te zeggen k ben terug begonnen met de wegkoersen. Voor de mountainbike races zal ik nog even geduld moeten hebben. Rij nog altijd niet pijnvrij en met een brace aan mn pols.
Vandaag na anderhalve maand blessureleed een wegkoers gereden in Kontich. T was best een gevaarlijke koers aangezien het lichtjes beginnen regenen is net voor en gedurende de ganse koers. Nog voor halfkoers brak het peleton in 3 stukken door een valpartij. Zat daar net voor en zo konden we ons met een groep van 14 losmaken van het peleton. In de sprint op ong 500 meter van de finish reed er iemand tegen mn voorwiel waardoor ik in de remmen moest. Zat dus ineens helemaal achteraan. Uiteindelijk als 10de over de meet gebold. Niet echt slecht om terug te beginnen maar er had waarschijnlijk toch ietskes meer ingezeten. Ik weet dus wat er me te doen staat: nog wat harder trainen en mn valangst volledig proberen wegwerken.

Foto links: Pat druk in de weer na de aankomst

Foto hieronder: Jos en Greta en veldrijdster (getrouwd met een werkmaatjevan me) Christine Vardaros (http://www.christinevardaros.blogspot.com/)

PS nog even een extra bedankje voor het supertoffe "oppep"briefje dat ik van supportertje Brent ( en zijne papa Daan natuurlijk) gekregen heb.

update

2008-06-11T08:52:00.005+02:00

K zou hier graag meedelen dat ik een koers gewonnen heb maar helaas... daar zijn we nog niet aan toe. T is nu bijna een maand geleden sinds mn val maar nog steeds niet volledig hersteld. Zolang die plaat en pin in mn schouder zitten zal ik hinder ondervinden. In het beste geval mogen deze na 2 maanden ( wat dus ong half juli zal zijn) verwijderd worden. De laatste week is de beweeglijkheid van mn linkerarm al redelijk goed vooruit gegaan . Kan eindelijk zelf mn haar in een staartje doen maar t is wel geen methode om buitenshuis te doen. Moet eerst mn linkerelleboog ergens op leggen, vervolgens mn hoofd helemaal naar links wringen en dan proberen een staart te maken. Maar hey...t lukt he:-) Wat kedij betreft ben ik nog aangewezen op hemdjes, t-shirts met een brede neklijn of rits.
De beentjes heb ik proberen trainen met de compex, tackx en als t enigzins ging ( met pijnstiller ) een ritje buiten. Begon al terug wat plannen te maken maar nu blijkt , na controle bij de dokter maandag, dat ik bij mn val waarschijnlijk ook nog een barstje in mn pols heb opgelopen. Grrr. Kwam er buiten met een gips aan mn arm ( wel saeco rood maar toch maar een magere troost). Donderdag volgt een botscan en maandag weet ik hier dan meer over. Heb dus momenteel nog geen idee wanneer ik mn rentree zal maken maar de dokter had me al gewaarschuwd dat zolang die plaat erin zit er van mountainbiken niet veel in huis zal komen.
Zal dus waarschijnlijk eerst op de weg herbeginnen.
En om af te sluiten met een positieve noot : k zal nog fris zitten tegen dat het BK marathon eraan komt :-)

Ps: wil nog veel moed en een goed herstel wensen aan Ronny Bats ( renner van MTB Langdorp) die zn nekwervel gebroken heeft en waarschijnlijk 4 tot 6 maanden out zal zijn.

slecht nieuws

2008-05-15T10:22:00.002+02:00

Had me voorgenomen om na de Ardennes Trophy mn blog nog ns te updaten maar ga dit toch nog even moeten uitstellen. Het is namelijk zo dat ik maandag na een 40-45km tijdens de Ardennes Trophy zwaar ten val gekomen ben en per ambulance naar het ziekenhuis van Verviers gebracht ben. Daar stelden ze een sleutelbeenbreuk vast. Dinsdag avond ben ik dan nog geopereerd in Geel. Er werd een plaatje aangebracht op de breuk. Die breuk bevindt zich aan het schoudergewricht wat het ook volgens de dokter extra pijnlijk maakt. En dat heb ik deze dagen en (slapeloze) nachten al mogen ondervinden. Ik zal jullie op de hoogte houden van de vorderingen.
PS : Ik was zeer onder de indruk van de steun en collegialiteit onder de SAECO renners. Nico is een hele tijd bij me gebleven en heeft mijn entourage gebeld en de exacte locatie doorgegeven. Uiteindelijk heb ik gezegd dat hij toch maar moet doorrijden omdat hulp toch al onderweg was. Nog geen 2 minuten later stond er al een andere SAECO renner. Jan is bij me gebleven tot de ambulance en mijn begeleiders er waren. Verder zijn er nog verschillende rijders gestopt om te checken. Waaronder ook iemand van United Bikers uit Diest en iemand van Meerhout.
Ik wil al deze personen bedanken voor de hulp en steun. Ook iedereen die me belt en smst en mailt.

Olne-Spa-Olna // Roux-Miroir // Kellerwald bike marathon

2008-04-21T19:44:00.006+02:00

T is al weer even geleden maar ben nog ns achter de computer geraakt.

Ondertussen de MTB raid Olne-Spa-Olne gereden. t Was een redelijk zware trainingsweek en dan eigenlijk ook pas op t allerlaatste moment beslist om naar Olne af te zakken ( ze gaven weeral sneeuw !!!). Het werd dan ook niet meer dan een goeie training maar kwam toch nog als 1ste dame over de meet. Moet wel gezegd worden dat de concurrentie niet al te groot was :-(

De week erna werd er een wegkoers gereden in Roux-Miroir. Eindelijk ns een koerske met een beetje niveauverschil. Had me deze keer niet laten vangen en goed op tijd naar de start gegaan waardoor ik op de 2de rij stond. Moesten we de eerste km toch niet achter een neutrale wagen blijven zeker! Van in de eerste ronde waren er al aanvallen maar alles bleef uiteindelijk een lange tijd samen. Heb goed mee vooraan proberen koersen en reageren op de aanvallen maar helaas geraakte ik niet weg. Tot we op een gegeven moment met een 8-tal los waren van het peleton. Zou het nu dan toch gaan lukken? Noppes... het draaide van geen kanten in dat groepje met als gevolg dat het peleton ons terug inhaalt. Op dat moment vertrekken er weer een paar maar ik kon niet direct reageren. Dit was dus de definitieve ontsnapping. Dus 7 vogels gaan vliegen. Grr. In de laatste halve ronde proberen een plaatske vooraan in het peleton proberen te veroveren met een 16de plaats als gevolg.

20april de 1ste echte marathon van t jaar. Voor de eerste keer met een mobilhome naar Duitsland vertrokken samen met Pat , Jos en Greta. Was echt super. Geen stress, niet met koffers en fietsen sleuren en we konden ons eigen eten meenemen. Wat wil een mens nog meer. Tja een goede gezondheid misschien zal achteraf blijken ... :-(
Dag van de koers de beentjes laten soigneren door Jos en nog effe op de rollen wat opwarmen aan de mobilhome. En ja hoor we hadden weer bekijks maar alles voor de sponsors he :-)

Had me ingeschreven voor de marathon van 120km (2900 hoogtemeters). K moest dus 3 rondes van 40km afmalen. Eerste ronde ging nog redelijk goed. Beentjes voelden goed. In de eerste lange klim werd ik ingehaald door een Duitse. Heb haar nog effe gevolgd maar dan besloten toch effe gas terug te nemen aangezien we toch nog altijd een 105tal km moesten rijden. Na een tijd verloor ik haar uit t zicht maar toen we aan de eerste leuke en iets of wat technischer afdaling kwamen ( nog niks in vergelijking met onze ardennen) was ik ineens terug bij haar. Ze stond daar bijna geparkeerd. Daarna dan vol doorgereden waardoor ik terug een mooie voorsprong had. En jawel er volgden nog 2 van die afdalingen. Was zowat de eerste keer dit jaar dat ik mn afdalingen op volle vitesse kon nemen aangezien ik nu geen last had van modder in mn ogen. Ging echt super. Ben echt tevreden van mn Ridley bike. Bij ingang van de 2de ronde vlug wat bevoorrading aangenomen van Jos en Greta en vol goeie moed terug beginnen klimmen. Maar dan begon het. Weet niet hoe t komt maar voelde me gewoon slechter en slechter. Had wat last van mn maag en armen en benen begonnen als lood aan te voelen. Had bijna geen kracht meer. Toch maar blijven doorbijten omdat het misschien wel zou over gaan maar aan het begin van de 3de ronde moeten overgeven en dan was het dus over en out ( reed toen nog steeds als 1ste dame , wel op de hielen gevolgd door de 2de) . Diep teleurgesteld en ziek naar de mobilhome teruggekeerd waar ik dan op bed gaan liggen ben.
Ben ervan overtuigd dat ik kunnen winnen had aangezien ik echt goeie benen had. Ben trouwens net zoals vorig jaar juist voor de 1ste dame van de 80km aan mn 3de ronde begonnen maar met dat verschil dat ik toen in orde was en nu 40km ziek heb rondgereden.
Nu een beetje uitzieken en dan kunnen we er weer terug tegenaan.
(mijn ventje)

1ste podiumplaats wegkoers

2008-03-29T12:59:00.007+01:00

Geen paniek... k heb mn mountainbike nog niet opgegeven hoor maar we zijn de conditie nog wat aan t opkrikken op de weg.
13/3 een wegkoers gereden in Hamme. We stonden met 94 deelneemsters aan de start. In het begin van de koers regende het al aanvalspogingen maar niemand bleef lang weg. Zelf ook even geprobeerd met een Nederlandse maar na 3/4 ronde werden we terug gegrepen door t peleton. Iets na halfkoers nog ns een poging gedaan. Deze keer waren we met 3, waaronder Chantal Blaak, die uiteindelijk de koers nog zou winnen. Deze poging liep na een ronde ten einde. Met nog 4 rondes te gaan splitste zich dan definitief een groepje van 6 af. Daarna vertrokken er nog 2 rensters maar k was te laat om te reageren. Met nog iets meer dan een ronde af te leggen, heb ik me dan nog met Annick van Leuven kunnen afsplitsen van het peleton waardoor ik uiteindelijk als 10de finishte.

Een week later stond de 2de manche van het kampioenschap vanVlaanderen op het programma. Deze vond plaats in Westkerke. Door de concurrentie van een paar buitenlandse koersen waren er deze keer geen 171 deelneemster maar slechts 43 (!). Heb constant mee vooraan gekoerst. In de voorlaatste ronde wist An de Keyser alleen weg te rijden. Omdat er in t peleton niet werd gereageerd reed zij een mooie voorsprong bij elkaar. In de laatste ronde is het me dan uiteindelijk toch gelukt om het peleton achter te laten en op zoek te gaan naar de koploper. Deze had reeds 30seconden voorsprong. Ben nog even tot op 4 seconden geraakt maar dan waren helaas de krachten al grotendeels op en finishte ik dus als 2de.

koers Wieze en Sart-Tilman

2008-03-17T08:32:00.009+01:00

Zondag 9 maart reed ik mn eerste wegkoers (dames) van het jaar. Het was de eerste koers van het "Kampioenschap van Vlaanderen" en er waren maar liefst 200 voorinschrijvingen. Uiteindelijk stonden we aan de start met 171 deelneemsters waaronder ook veel buitenlanders.
Dat gecombineert met het slechte weer ( regen en wind) zorgde er voor dat het een lastig koerske werd met veel valpartijen. Van in de eerste ronde werd het tempo al hoog gelegd om alles uit elkaar te rijden. Goed vooraan zitten was de boodschap en dat is me ook gelukt. Heb n paar keer proberen mee weg te rijden maar helaas... Uiteindelijk ben ik als 17de over de meet gereden.
De week erna werd de conditie getest op de MTB in Sart-Tilman waar trouwens een groot aantal Saeco renners waren. Om de lijn van de vorige week door te trekken hadden we niet echt schitterend weer ( regelmatig regen maar gelukkig niet echt koud). Sinds vorige week ondervonden dat mn start al veel beter is als ik opwarm op de rollen. In de handleiding van mn Tackx staat dat deze ook geschikt is voor de MTB dus gingen we dat ns proberen. Moet wel zeggen dat er bijstond dat je dan best banden met zeer kleine of geen noppen gebruikt maar dat advies heb ik deze keer genegeerd. En iedereen zal het geweten hebben :-) Ja watte wat een lawaai! Maar goede reclame voor de sponsors wat iedereen heeft mn Ridley bikeske en mn saeco kledij gezien. Haha.

En ook deze keer nam ik een goede start. Heb een tijdje mee vooraan blijven rijden bij Tim en Wouter en nog een paar Saeco's (sorry ken alle namen nog niet) maar van t moment dat de zwaardere modder er aan kwam moest ik een gaatje laten. Had gehoopt dat die achter mij direct zouden overnemen maar helaas. Na een stukje asfalt kregen we t eerste groepje terug in t zicht maar dan maakte ik effe een schuiver waardoor ik ze definitief verloor.
Had veel last van de modder in mn ogen ( modder en lenzen is niet zo een goede combinatie). Mn afdalingen moest ik dan ook veel voorzichtiger nemen dan normaal want zag soms bijna niks door mn rechteroog. Maar al bij al ben ik toch content dat ik hier gestart ben. Ben als eerste vrouw gefinisht (18de algem). Teammaatjes Tim en Wouter werden respectievelijk 6de en 8ste. Mn ventje heeft ook meegereden maar heeft in de laatste 5km zn klopke gekregen ( te weinig gegeten!) Jos en Greta hebben er weer voor gezorgd dat alles perfect liep voor en na de koers. En fonske heeft weer voor de fotookes gezorgd en zelf ook nog de 45km gereden

Je kan eens kijken naar deze video van Fons op GarageTV

2008-02-19T10:00:00.007+01:00

T is al weer een tijdje geleden dus hoog tijd om ns iets te neer te pennen. Ondertussen heb ik er al een " winterstage"in Borzée (dorpje van La-Roche-en-Ardennes) met team saeco opzitten. Het was een eerste kennismaking (op een teamvergadering na) met de zogenoemde "rode"mannen. Zowel een deel van het racing team als van de sportleden waren aanwezig. De accomodatie deed me wat denken aan de bosklassen tijdens de schooljaren. Kleine en very basic kamers (de onze met douche maar zonder toilet) en eten van de grootkeuken. Dankzij Sven werd er ook vegetarisch eten voorzien!!! (waarvoor merci anders moest k mn eigen eten meebrengen en dat is niet echt praktisch). De ligging van het complex was prachtig en we konden zo de bossen in. Zaterdagvoormiddag zijn we dan ook met de hele meute ( een 40tal bikers ) vertrokken voor een rit olv van Ken Van den Bulcke die daar ook was met zn team RAVX-RSP (waaronder Belgisch Kampioene XC Kristien Nelen). Was wel ns leuk om met iedereen een beetje te babbelen maar qua training telt dit natuurlijk niet want met zo een grote groep moet er veel gewacht worden. Na het middagmaal vertrokken voor een 2e rit maar dit keer met een beperktere groep. De sportleden reden apart en deze waren dan nog ns opgesplitst in een tragere en snellere groep. Zondagvoormiddag hebben we met het marathonteam voor een training op de weg gekozen. Ik heb me daar echt goed geamuseerd en een hele toffe bende leren kennen. Ben blij dat ik in deze ploeg kan rijden :-)
Fonske zorgde natuurlijk voor de sfeerbeelden (http://www.fonsmtb.be/)
Mn bikeske is ondertussen ook gearriveerd. Nog een paar kleine aanpassingen en hij kan getest worden. Jihaaaa!!! Fotootjes volgen later...

voorlopige kalender 2008

2008-02-05T22:35:00.003+01:00

Aangezien er al verschillende mensen gevraagd hebben waar en wat ik dit jaar ga rijden, heb ik al even een voorlopige kalender samengesteld.
Deze zal elke maand aangepast worden. Er zullen nog weg- en wat cross country wedstrijden bijkomen.

16/3 Sart-Tilman (55km)
24/3 VT4 challenge
06/4 Raid Olne-Spa-Olne ?
20/4 Kellerwald bike marathon - Duitsland (120km)
01/5 EBMC (Belgische marathon Cup) - Waimes (70km)
12/5 EBMC - Ardennes Trophy La Reid (85km)
01/6 BK Weg
07/6 Hagelandse Chrono Challenge Langdorp (80km)
15/6 EK marathon Albstadt - Duitsland of Willlingen - Duitsland
22/6 EBMC Raid des Hautes Fagnes Malmedy (105km)
06/7 Dolimiti marathon - Italië
13/7 BK cross country
27/7 marathon Val Thorens - Frankrijk ???
03/8 Keilerbike marathon - Duitsland(105km)
24/8 Houffa marathon (120km)
28/9 BK marathon
12/10 Bart Brentjens Challenge - Nederland of Roc d'Azur -Frankrijk

2008-01-03T22:23:00.000+01:00

Allereerst wil ik iedereen een heel gelukkig, gezond en sportief 2008 wensen.
Het is al weer januari. Het nieuwe koersseizoen komt dus weer redelijk dichtbij.De trainingen verlopen volgens plan. Maar wat zou het toch fijn zijn om in de winter in een of ander zuiders land te wonen zonder die lage temperaturen, ijzige wind en regen. Daarstraks een kleine 5u gaan trainen, zo ingepakt dat ik bijna niet meer kon bewegen. 6 lagen voor mn bovenlijf (sportbeha, 2 "onderlijfjes", truike met korte mouwen en één met lange mouwen en nog een regenjasje toen het begon te sneeuwen, gevolgd door regen), 2 lagen voor de benen( kniebroek en lange broek erover), 2 paar overschoenen voor de voetjes, een buff in de nek en één onder mn helm en dikke handschoenen. Tja je moet er iets voor over hebben he als je beter wil worden :-) Een geluk dat ik deze keer geen sanitaire stop moest houden want geloof me vrij, voor ons vrouwen is dit niet zo vanzelfsprekend om bij deze vriestemperaturen je half te moeten uitkleden en je dan in je blote poep achter een boom of struik te moeten zetten. Haha. Misschien wordt het tijd om maar eens een plastuit aan te schaffen ( als dat nog bestaat trouwens).
Voila genoeg geklaagd. Morgen zitten we weer opnieuw op t fietske...

2008

2007-12-13T11:57:00.000+01:00

Over het programma van 2008 kan ik nog niet veel details vertellen aangezien we nog wat op de nodige kalenders aan t wachten zijn. Wat ik wel al kan zeggen is dat ik niet 100% maar 200% gemotiveerd ben voor het aankomende seizoen. En er zijn toch wel wat grote veranderingen gebeurd. Zo zal ik rijden voor team Saeco met de nieuwe Ridley Ignite bike (http://www.teamsaeco.be/ ; http://www.o2bikers.com/newsDetail.asp?newsID=668 ). Meer details volgen later. Action sports blijft me ook dit jaar weer steunen en zullen me nogmaals voorzien van Northwave schoenen.

En dan zijn er nog enkelen mensen die ik extra in de bloemetjes zou willen zetten.
Natuurlijk mn ventje Patrick om mij te steunen en bij te springen in het huishouden,....
En dan zijn er nog 2 schatten van mensen zonder wiens hulp dit allemaal niet zou lukken. Jos en Greta... nen dikke merci voor wat jullie allemaal doen voor mij. Zonder mijn "trainer/coach/begeleider/verzorger" ( k zet alle benamingen er maar bij want hij voelt zich toch bij geen enkele ervan op zn gemak) zou het heel wat minder zijn. Hij probeert ervoor te zorgen dat ik me zowel lichamelijk als "boven de schouders :-)" goed voel. En ja dat kan hard zijn en confronterend en de nodige discipline wordt er gevraagd maar dat heb ik er dan graag voor over. En dan is er zijn vrouw Greta. Een schat van een mens. Als zij thuis is na een training of tussen 2 trainingen in, staat er gewoon een 3 gangen menu op ons te wachten. Ik wordt daar zo warm onthaald...ongelooflijk!!! Ze zat daar al met ne coureur ( jawel Jos is dit jaar zelf Belgisch Kampioen geworden op de weg) op haar dak en nu komt er af en toe nog zo iemand bij. Haha.
Natuurlijk zijn er ook nog anderen wiens steun belangrijk is zoals mama, Fred, zusjes en schoonbroer en schoonfamilie.

Ik bedank in ieder geval ook de sponsors van de voorbije jaren en vooral Luc en Daniël

2007-11-25T22:55:00.000+01:00

Na enkele weken zonder mountainbike maar wel met veeeele kilometertjes aan een gezapig tempo op de weg, mocht ik vandaag nog ns het veld in. Had deze week niet veel kunnen trainen omwille van een 3daagse cursus "hulpverlener bij crashes " ( ja ik hoor er al een paar lachen maar het gaat over crashes op de luchthaven!!!) dus dit paste dan wel in de planning. Was zo blij als een klein kind want begon nu toch stillaan mn bikeske te missen. Samen met mn vriend met de fiets naar Messelbroek gereden voor een toertocht. Pat wist waar de start was dus wij naar daar alhoewel de bewegwijzering van de organiserende club de andere kant op wees. En voila... in plaats van 8km hadden we er al 16 voor we aan de inschrijving kwamen. In t vervolg toch maar de pijltjes volgen zeker :-) Mn trainer had gezegd dat k vandaag ns goed mocht doorrijden maar k had dit blijkbaar niet tegen Pat gezegd die toch effe geschrokken was van het begintempo. Hij dacht een rustig toerke te rijden...oeps toch niet. Heb echt van t ritje genoten (bos, klimmetjes en nog niet overdreven veel modder) en de beentjes ns wat pijn gedaan dus wat moet een mens meer hebben. Was al van mn eerste mountainbike geleden dat ik met een vaste vork het bos in ging. Had er één ingezet voor de strandrace en naar t schijnt zou het niet slecht zijn om daar de winter mee rond te crossen. Zal dus een beetje aan de techniek en de armspieren werken. Nu nog slicks en laat de blauwe plekken maar komen. Haha.
Na de rit nog effe bij de mannen van Bikefun gezeten. Had graag nog ns met ze meegereden maar gisteren tot 23h30 moeten werken en dan toch maar wijselijk besloten iets later te vertrekken

beachmarathon

2007-11-02T11:43:00.001+01:00

Mijn normale planning was dat de riem er even af zou gaan na het BK marathon van 14 oktober. Maar dan kennen ze Kimmie nog niet. Want na mijn, voor mij teleurstellende, 2de plaats op dat BK (in de laatste 10km met een 15tal personen een heel stuk verkeerd gereden) kon ik natuurlijk nog niet stoppen. En dan hoorde ik iets vliegen over een strandrace van 130km in Nederland en dat is natuurlijk spek voor mijn bek. Allez de 130km toch want met het biken op het strand ben ik helemaal niet vertrouwd. Grootste opstakel voor mijn deelname was mijn vriend Patrick overtuigen om 650km op een dag te rijden omdat ik weer iets in mijn hoofd haalde. Het vertrek was al om 8u 's morgens op het strand in Hoek van Holland (2u rijden van bij ons thuis) en de aankomst lag in Den Helder. Met de bike 130km over het strand, maar met de auto nog een stuk verder. Coach Jokke en zijn vrouw gingen mijn vriendje gezelschap houden gedurende de dag. En zo kon ik hem dan toch overtuigen (hij zal het waarschijnlijk meer ervaren als lichte dwang :-) ). Om 8u werd het startschot gegeven voor de vrouwen, de heren starten een minuut later. Ik was goed weg in de start maar merkte al snel op dat het spoorzoeken op het strand zeer belangrijk is, aangezien ik me een paar keer vastreed in het zuigende zand. Na 20km kwam ik pas goed op dreef en had ik al iets minder problemen met het zand. Tot de bewuste 100km waar ik in een mui (een soort binnenzeetje) reed, wat dus wel diep kan zijn. Door de onvoorziene slag verloor ik de controle over het stuur en vloog over kop. Recht met mijn gezicht op het stuur. Ben even moeten blijven zitten, want was een beetje groggy. Ondanks het afraden van een bezorgde biker, toch maar verder gereden. Ik voelde dat mijn linkeroog helemaal begon te zwellen, mijn wenkbrauw lag open en had barstende hoofdpijn. Uiteindelijk als 3e over de finish gebold, maar ik ben ervan overtuigd dat er meer had ingezeten. Nu 4 dagen later is de zwelling eindelijk weg maar mijn oog en kaak hebben alle kleuren van de regenboog.
Nog een dikke merci aan de begeleiders die een zeer stresserende dag gehad hebben omdat het bevoorraden alles behalve simpel was deze keer. Er was niet overal aan het strand te komen, zodat de eerste bevoorrading al wat laat kwam. Maar geen geklaag hoor! Ben blij dat ik jullie heb :-)

PS: Wat ik daar wel gemerkt heb is dat ze me in Nederland ( buiten de mannen en vrouwen van Lingier-Versluys waren er niet veel Belgen) toch ook wel herkennen. Dan krijg je van die reacties als "ben jij die snelle Belgische dame". Grappig maar wel leuk. Hihi